Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

boulanger gezocht

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2008-04-29 13:51:04

een poos geleden was er iemand die van alles en nog wat vroeg over het hoe en wat van werken als boulanger in frankrijk.

hier in ons dorp is men al tijden van plan om de boel te verkopen daar de bakker en zijn vrouw de gerespecteerde leeftijd hebben om er mee te kappen.

tot overmaat van ramp is de bakker ziek geworden en hebben we dus geen bakker meer.

ik snap niet waarom er niemand is die op zo'n annonce afkomt, maar gezien de luiheid en flexabilitiet van de fransen is het me niet vreemd dat er geen een is te vinden die zin heeft om de bakkerij op te kopen.

ik ben geen bakker, anders ......

de bakkerij is gehuurd in een pand, dus de investering kan niet groot zijn.

de eerst volgende bakker die brood verkoopt zit 8 km verderop, daartussen liggen her en der dorpjes verspreid waar niets is te vinden.

in een ander dorp heeft de huidige bakker een tweede winkel (2000 habitant)

ik denk dat je temidden van een vijftal dorpen, eeninwonersaantal van tegen de zesduizend personen, een oortjeskleurend vermogen kunt opbouwen als bakker.

ik ben eventueel bereid (financieel) mee te gaan in het project, kan de interieurs leveren, heb contacten met scholen en bedrijven, maar ben absoluut geen bakker.

is er iemand die niet te lui is om te werken, dan ben ik gaarne bereid om samen verder te denken.

maar als je denkt dat je gaat leven als een god in frankrijk dan laat het maar zitten want het leven van een werkende god in frankrijk is die van voor de schepping, knonhard en vol tegenslagen, maar wel met toekomst.

cees. 

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#1 Geplaatst: 2008-05-02 08:35:42

Het kopen van een bakkerij -dat is meestal een "fonds de commerce" - betekent het betalen van een overnamesom die direct te maken heeft met de voorgaande jaaromzet. Als de bakkerij dus een hoge omzet heeft gehad, wordt de overnamesom hoog. Om daarvoor elke dag om 4 uur uit je bed te moeten komen en 7 dagen per week open te zijn is een zekere moed nodig.

De betreffende Nederlandse jonge bakker is overigens sinds gisteren aan de slag gegaan in een boulangerie op het Ile de Ré, mocht je daar in de buurt komen Cees dan moet je maar eens kijken of ze daar ook Nederlandse specialiteiten hebben!

Steven

avatar#5795
Tompouce (79)
Berichten: 0
Reacties: 219

#2 Geplaatst: 2008-05-03 02:45:37

Steven (alias Taciturne) heeft naar mijn bescheiden mening gewoon gelijk!

Cees (alias Surf) is gewoon een erg NL gebleven uitdagende 'commerçant' gebleven ... wél leuk maar in de Franse verhoudingen, maak je dan evenveel vrienden als vijanden, toch?

De waarheid IS op heel het Franse platte of geaccidenteerde land, dat bakkers die niet meer bakken geen repreneur meer vinden.

In de gemeente waartoe ik hoor - buiten het gehucht van 5 woonhuizen - waar de bakker nog 2x/wk. langs komt, moet je minstens 8 km. rijden om brood te halen!

Voilà, dat doe je dus alleen nog maar als je meerdere boodschappen hebt te doen én niet alleen voor een warme bakker, want 'les grandes surfaces' leveren ook met hun 'vienoisseries' uitstekend brood.

Nu begrijp ik best wel dat Cees voor z'n vaak 'buiternlandse' gasten kakelvers brood wil, maar de Fransen zelf zie ik voor heel de week - of soms maand- brood inslaan bij die supermarchés. Wat dan gewoon de diepvriezer ingaat ...

Een magnetron heeft dus ook bijna iedereen, dus wat is dan het probleem ???

En het gekke is dat ik dol ben op pain de Boulogne, maar behalve bij AH in NL vind ik dat nergens bij mij de buurt!

Steven heeft een Française getrouwd en heeft over LDF met haar soms ook wel stevige discussies...

Toch hebben de autochtone Fransen zich nog wel meer aan veranderende omstandigheden aangepast dan de emigranten of wat zich geassimileerd noemt.

Mais bon, je moet je gram ergens halen ook, toch?

Met een 'big smile' van,

Tompouce...waar je je duim in zet....

avatar#2974
dit
Berichten: 25
Reacties: 602

#3 Geplaatst: 2008-05-04 10:04:49

Fransen worden door ons soms gezien als 'lui' of passief. Kan wezen, maar hoofdlijn is dat de franse maatschappij ANTI ondernemen is. Een franse burger is of iemand die loonslaaf is bij een selectie van grotere ondernemingen (als het even kan staatsbedrijven, hoewel die ook steeds minder voorkomen door privatisering) of hij zit, getalenteerd en wel, werkeloos op de bank. Elk alternatief wordt hard afgestraft. Dat is geen verwijt aan deze mensen, maar een verwijt aan de organisatie van het ondernemersschap in LDF. Dus ook een bakker, of iemand die dat wil wagen, zal door het anti-ondernemers klimaat afgeschrikt worden om deze zaak over te nemen. Een verklaring voor het economies achterblijven van LDF dus. Mogelijk gaat het huidige kabinet er wat aan doen, maar veel aktie zien we tot nog toe niet. Ik spreek uit ervaring (wel een heel andere branche) en ben na 1,5 jaar 'kleine zelfstandige' zo wanhopig, dat ik begin te denken/zeggen, 'ik gooi de tent weer dicht en ga zwart werkend verder', en dit alles in het licht van zeer veel opdrachten, en correct betalende clienten... Dit

avatar#4388
kuin
Berichten: 12
Reacties: 130

#4 Geplaatst: 2008-05-05 12:04:35

Beste Dit,

Een timmerman hier in de buurt, die ook ongeveer twee jaar zelfstandig was, en werk genoeg had alsmede betalende klanten wier betalingen hij correct opgaf aan de belastingen, wilde er kortgeleden het bijltje bij neergooien. Hij deelde aan de Chambre de Commerce mee dat hij zich wilde uitschrijven. De directeur wilde weten waarom en legde hem vervolgens uit dat als hij inderdaad alles opgaf zoals het hoorde, hij het inderdaad niet zou redden. Vervolgens legde hij hem uit hoe hij kon sjoemelen met facturen en klussen zwart kon doen met materiaal dat vaag gehouden was in eerdere facturen. Nu komt hij dus aan een leefbaar inkomen.

Dolf

avatar#2974
dit
Berichten: 25
Reacties: 602

#5 Geplaatst: 2008-05-05 16:18:45

Tragisch, maar waar. de stelling klopt dus: Frankrijk wil vooral niet hebben dat ondernemers 'ONDERNEMEN', stel dat het economisch dan een stuk beter zou gaan... Bij ons in de buurt ken ik inderdaad ook timmerlieden die na enkele jaren hun tent dichtgooien en verder zwart doormodderen. Brrr. Dit

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#6 Geplaatst: 2008-05-06 13:12:54

steven, inderdaad zit ik nogal eens op Il de Ré, dus wie weet heb je het adres van deze jongen, of misschien is die wel op deze site.

ik werk zo'n beetje het meeste op Il de Ré.

net als met ieder beroep is het de gave en liefde voor het vak, dus voor een bakker is om vier uur uit bed moeten geen straf maar een zegen.

de overnamesom zal inderdaad wel gelegen zijn aan de laatste cijfers, maar die zullen gezien de situatie niet hoog zijn, het is een dorp in opkomst dus nog erg klein.

het verhaal van tompoucer is het meest belachelijke wat ik ooit gelezen heb hier op de site "Cees (alias Surf) is gewoon een erg NL gebleven uitdagende 'commerçant' gebleven ... wél leuk maar in de Franse verhoudingen, maak je dan evenveel vrienden als vijanden, toch?"

tompouce, we gaan ervan uit dat U hier zit te rentenieren, gepensioneerd en uitgewerkt.

als werkende fransman hoef je niet à là hollandais te zijn om uitdagingen aan te gaan, want zo zie ik het leven nou eenmaal, of dat nu hier is in het dorp, op reunion, op een boot ver weg in een storm, het leven is een gevecht die je wilt overwinnen, je moed geeft, een goed gevoel, adrealine.

met een glimlach kijk ik terug op successen, en met een schaterlach op mijn uitglijders.

vijanden maak ik niet, die heb je overal, ik ben met mijn ondernemerschap voortdurend bezig de mensen te betrekken, ik verdien er niets mee, slechts zij (in dit geval de fransen) verdienen respect, de glimlach van mij is aanstekelijk, mijn optimisme een virus waar ze door besmet willen raken. 

ik zie hier nog steeds de mensen elke dag verse baguette kopen, dus niet eenmaal per week of per maand (hoe kan men dit vreten, frans brood kun je helemaal niet bewaren)

als er in jouw dorp mensen zijn die dit doen is het waarschijnlijk geen keuze maar een noodzaak.

zowel mijn buitenlandse als franse gasten zijn altijd verheugt een franse baguette traditinonel te zien op de tafel.

opgewarmd brood uit de magnetron, pouce, ik denk dat je echt geen smaak hebt, gatver.

Dit je zit inderdaad erg dicht bij de werkelijkheid.

toch zou ik iedereen aan willen raden door te bliijven vechten, want het ondernemerschap is wel mogelijk.

de eerste jaren zijn moeilijk, zoniet bijna onmogelijk, sjoemelen is de noodzaak.

maar als je slim bent, en een kring opgebouwd hebt, dan ben je erdoor.

een ding waar fransen mee tobben is hun drang naar de oplossing, de stok achter de deur.

men zal nimmer méér werken dan de toegestane 35 uur, en dat is fout.

men mag niet meer werken dan 35 uur, dus doet men dit ook niet.

zodoende rollen ze van het ene in het andere probleem en geven ze de moed op.

ik werk (ik schaam me het te zeggen) ongeveer 90 uur in de week, niet omdat het moet maar omdat het leuk is.

daardoor maak ik werk af, ik stel de klanten tevreden, en mijn werkvloer en opdrachten verdubbelen zich zonder een enkele vorm van reclame.

ik heb géén website, geen advertenties in de kranten, géén agent, niets.

alleen babbel ik met iedereen, ik zet een bescheiden advertentie in de locale sportclubblad, ik betaal dertig euro aan de sponsoring van de wielerclub eens per jaar, en ik ben oproepbaar voor iedereen.

ik heb geen voordeur maar een achterdeur, iets wat men niet kent in frankrijk.

we hebben net een enorm feest van vier dagen gevierd in onze privesfeer, met heel veel buitenlandse gasten, voorname vrienden, schatrijke amerikaanse geliefden.

ik stel de boer uit de franse polder voor aan de amerikaanse miljonair, en vertolk hun verhaal, hun ambities, hun bescheiden.

ik kreeg een kado van iemand uit parijs wat me erg ontroerde, ik had tranen in m'n ogen, en later op de avond stopte mensen uit het dorp me en vroegen 'huilde je ?' en ik legde hun uit wat een bijzonder waarde dit kado had, en wat een bijzonder waarde ik hechte aan al de aanwezigen op deze heuglijke avond, dus ook met hun.

ze konden me eerst niet begrijpen, wisten met hun emoties niet de weg, en bij afscheid trok een boer zich tegen me aan, omhelsde me en wist niets meer te zeggen dan "merde garcon, merde"

ik had een hart geraakt van een noeste arbeider die dit leven niet kent.

liefde en respect verdien je niet met geld, niet met mooie dingen, maar met liefde en respect te geven, en daarvoor te werken.

dit is niet nederlands, niet frans, dit is menselijk.

als een bakker werken wil, een timmerman timmeren, een visser vissen, dan verdient die mens respect, en dat mist men in frankrijk.

respect van iedereen, en dat krijg je niet door de piepers uit holland mee te nemen, bij gamma in breda je boodschappen te doen, en je brood in de vriezer te smijten voor een maand.

het is niet nederlands om een jongen te leren dat je met werken wel degelijk geld kunt verdienen, het is gewoon opvoeding.

en ik draag hier mijn steentje aanbij door bedrijven op te zetten en de mensen aan te moedigen, projecten op te starten waar iedereen om lacht, ik ben nu al weer bezig met de fete de la musique in onze tuin (21 juin)

iedereen zegt "maar er komt niemand, we doen zoiets nooit in ons dorp" en dan zeg ik, ik ben er, en misschien wel nog een gast, en dan volgend jaar vier, dan zes, dan twintig, en dan duizend, en dan honderduizend, en en en , meneer levis straus maakte zijn eigen broek, dacht je dat hij wist dat zijn boek de meest verkochte broek ter wereld zou worden ?  

cees.

doorgaan Dit, we zullen op ons graf neerkijken en samen bulderen van de lach, we roepen naar steven voor nog een fles pastis, en gieren om onze uitglijders, en laten een traantje om al die leuke dingen die we ooit begonnen zijn, gewoon opdat het leuk was.   

en als het dan regent zeggen de levenden beneden, het regent, ze huilen, onze makkers.

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#7 Geplaatst: 2008-05-06 13:27:36

Cees, wordt het niet eens tijd een en ander te verfilmen?

avatar#5795
Tompouce (79)
Berichten: 0
Reacties: 219

#8 Geplaatst: 2008-05-06 16:21:02

Inderdaad...maar ik heb zowel voor Steven als voor Cees een echt hart onder de plank...uitgezaagd, afgezaagd mss. ook!

Het leven van een ondernemer in LDF is er van 'afzien' de 1e jaren en daarna ook nog van dat.

In zoverre kan ik dus niet oordelen...ik hoor zelfde verhalen van m'n Franse vrienden allen ondernemer of artiest!

Mais bon, Cees heeft hier een duidelijk punt, naast Dit & Kuin;

Het Franse ondernemers klimaat (zeker de kleine) laat zich kenschetsen door veel doen voor weinig!

Hoe komt dát dan nu wel of niet?

Dat komt omdat er al 10-tallen jaren een vreselijk onderscheid bestaat tussen 'les Fonctionaires' en die van de vrije beroepen.

Men kan alle peilingen er op na kijken ... zelfs de jonge prima opgeleiden zoeken een baan bij de Overheid of willen buiterngaats.

De meest zekere is die overheid tuurlijk, want ik moet nog zien dat ze daar 30.000 ambtenaren ontslaan... wat zijn dat dan die ambtenaren?

Werk je rechtstreeks voor die overheid of in bedrijven die onder Staats contrôle staan? Dat zijn er dus meer dan in NL hoor. Maar daar blijkt het al vreselijk moeilijk om die van de directe overheid kwijt te raken zo'n 13.000 zei JPB etc.

Dan lijken die 30.000 in LDF bepaald weinig (overbodig & ongewenst!), maar waar ga je snijden dan? Ga je dat dan ook doen bij ziekenhuizen, transport, publieke nutsbedrijven? ENZ, enz. ...

Enne Cees ff gewetensvraagje tussendoor:

Ik heb je weleens zien schrijven dat je ondanks alles in F. geen ondernemerschap prefereert in NL! Want das pas echt afzien hoor... of je dan door de hond of de kat wordt gebeten, GEBETEN wordt je sowiieso daar...alleen al door het volledig doorgeslagen/losgeslagen fiscale systeem daar.

Ook gij Brutus, verlangt Ge terug naar een (ondernemers) bestaan in NL ??? Niet echt hè, want dan pas gierde de stress je door de donder (big smile)

Ja ik ben idd. gepensioneerd en mag zelfs niet meer werken bij vestiging en daarna ook niet! Maar denk niet dat ik ooit ambtenaar ben geweest, want ik verfoei mensen met die mentaliteit of het in NL is of Fr.. Ik vind dat ze voor het collectieve belang prima werk kunnen doen, maaaaaaar niet verder dan wij als gezamelijke burgerij het toelaten en nog minder dat zij ons de 'normen & waarden' opleggen van die overheid die zich er niet aan gehouden wenst te weten.

Voilá de mss, wel betwetrige opinie van Tompouce entre `Les Bavards` toch,,,

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#9 Geplaatst: 2008-05-07 17:07:23

haha, jean-paul, een film, ik zie het al gebeuren.

maar nee, dat hoeft voor mij niet, ik ben aan het schrijven en gooi regelmatig het boek in de hoek omdat ik walg van de hele geschiedenis, en dan moet ik even lekker ademhalen.het is idd zoals boven beschreven een feit dat banen bij de overheid het meest gewild zijn, ongeacht jouw opleiding en motivatie (die dus meestal ontbreekt)

nu kunnen we de jeugd de schuld geven, wat dus door iedereen gebeurt, maar we moeten ook naar de ouderen kijken.

ik heb een gesprek gehad met meneer X bertrand, onze minister van arbeid, en vertelde hem mijn ervaringen als buitenlandse specialist in mijn vak, waar mijn baas de touwtjes in handen neemt en me opdraagt dingen te doen die technisch onmogelijk zijn of technisch niet verantwoord.

ik gaf hem het voorbeeld dat ik voor mijn baas een meubel moest maken van hout wat niet tot tien percent gedroogd was, en dat dit niet kon, die gaat scheuren.

de baas dacht daar anders over, dus ik met een lang gezicht aan de gang, en een maand later is mijn gezicht nog langer opdat de tafel terug komt, gescheurd en wel, en dat ik toen ontslag heb genomen omdat mijn baas mijn vakmanschap in twijfel trekt. 

dat vond hij vreemd, en ik heb hem keurig uitgelegd dat dat niet vreemd is omdat de werkvloer hem vreemd is, vraag eens rond, zei ik hem.

ik praat zoals ik denk, ik heb geen moordkuil (meer) en of het nu de minister is of de buurman, als ik het er niet mee eens ben moeten ze heel goed zijn willen ze me wegjagen.

ik heb jongens stalen schepen zien plamuren met houtrotvuller, je ligt toch in een deuk ! omdat er geen andere plamuur was die dag.

jongens, de franse slag is geen geschiedenis, het is nog steeds zo, en daar moet men vanaf.

ik leg de jongens uit dat als ik het mis heb hoor ik dat graag, desnoods vloekend.

ik vertelde een jongen dat hij een stoel moest maken; 'en hoe moet die er uit zien meneer' vroeg hij. ik zeg, tja, dat weten we niet, de klant heeft het me vergeten te zeggen, verzin maar wat.

dan pak ik een papier en doe net als een brief schrijven, wie ben ik, wat doe ik, waarom schrijf ik, wat wil ik, en zo zetten we dus punten op papier, hoe, waarom, welke, en waneer, en zo leid ik de persoon door de bouw van de stoel, zonder zelf één ding op te leggen of te beslissen; jij denkt het zo te doen ? leg maar uit waarom, dat vind ik belangrijk.

het proleem ligt erin waar de jongans terecht komen na hun stage hier, en dat is vaak een domper.

het willen werken en liefde voor het vak zijn twee onlosmakelijke factoren, zowel voor een dokter, een timmerman, of een bakker.

heb je geen intersse, geen holy spirit om bakker te zijn, dan heb je de pest in vroeg opstaan, heb je die niet voor timmerman, dan nog is zelfs negen uur in de morgen te vroeg.

ik ben bezig met een grootschalig project op te zetten (vandaar mijn gesprek met met X) en als dit mocht lukken gaat frankrijk op z'n kop staan.

ik heb een gesprek met de burgemeester van ons dorp gehad, omdat we een groot terrein nodig hebben, een gebouw moeten plaatsen, een  museum inrichten, slaapplaatsen, restaurant, enz.

de burgemeester haalde na drie minuten de schouders al op 'och, je doet maar' zonder enige toezegging of wat dan ook.

zonder hulp en met de boodschap dat het wel niet zal lukken ben ik weggegaan, ik zou hem het liefst een enorme trap onder z'n luie ongemotiveerde donder hebben willen geven, ons voorbeeld.

de mensen zijn dood, frankrijk is dood, men is dieper dan dieper gezonken.

maar ergens in een klein dorpje woont een gozer die levendiger is dan ieder ander, en waarvoor ieder onmogelijke een uitdaging is, en wie wilt kan hem bijstaan.

tot nu toe hebben we een vier met zes nullen die we gaan inzetten, en de burgemeester krijgt binnenkort een leuke brief te lezen in de krant, waarom hij zijn kans verspeeld heeft.

(de vorige burgemeester verbood een ieder ntb artikelen te schrijven aangaande het dorp, dat is censuur !)

mensen die zeggen dat ik frankrijk wil veranderen hebben het mis, een uitdrukking die ik vaak hoor, zelfs van familie (je neemt je cultuur mee !)

nee hoor, maar ik wil frankrijk wel leefbaar houden, ietsje pietsje meer dan nu.

economisch gezien is frankrijk failliet, nog erger dan failliet, ook al trekken ze een wijde broek aan, ze hebben een groter tekort dan welk ander eu land.

als men niet over een tiental jaren met een enorme grijze bevolking wilt komen zitten, enorme premies wilt betalen voor ziekenfonds, de belastingen voor zowel de inwoner als jullie buitelanders niet torenhoog aangeslagen wordt, dan zal er héél snel iets moeten gebeuren.

ik lees dat we al van de 35 urige week afwillen, een goed begin, nu nog verder.

frankrijk kun je niet vergelijken met nl, frankrijk kun je vergelijken met us, een land met rijke gebieden en afgelegen gebieden waar de economische vooruitgang maar niet los wil komen, temeer omdat men niet gemotiveerd is te leren, te presteren, er voor te gaan.

afgelegen gebieden met hoge werkeloosheid, krimpende overheidsorganen, onvrede, nog meer ellende.

in nl rijd je een kwartiertje langer en je hebt een baanin brabant, hier zijn mensen die zelfs een auto niet kunnen betalen.

steven zal waarschijnlijk goed op de hoogte zijn van frankrijks arbeiders, maar U, als vakantieganger ziet de man niet om zes uur liftend aan de weg staan opweg naar zijn werk. nee, geen carpolen, liften, hopend op een auto die stopt voor de bel luid.

ik zie hier mensen net als in de 70ties 15km fietsen, en savonds weer, en als de baas ze ontslaat ? wat dan ?

ik had een salaris van negenhonderd euro per maand, als specialist meubelmaker, een vakman met een eindeloze ervaring, vijfhonderd huur voor een apartement van 22m2, verzekering, eten, en kleren kan niet meer, een auto al helemaal niet.

900, tegen 2100 in nl, tel uit je winst.

cees. 

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#10 Geplaatst: 2008-05-07 21:29:22

Cees heeft in grote lijnen gelijk over het ondernemersklimaat in Frankrijk. De administratieve rompslomp en lastendruk zijn een regelrechte ramp. In de kleine en middelgrote bedrijven blijft nauwelijks tijd over voor de "patron" om zich meer inhoudelijk met zijn personeel te bemoeien. Het is zeker geen kwade wil, hij is daar vaak ook niet voor opgeleid, zeker niet het middle-management. Daarnaast zijn bedrijven zo hiërarchisch georganiseerd dat delegeren maar moeilijk gaat: bazen zijn bang om verantwoordelijkheden uit handen te geven en werknemers bang om ze te nemen. Eigen initiatief wordt dus bij voorbaat ontmoedigd; je buiten je "compétences" begeven is "not done".

Een nieuw initiatief wordt vaak bij voorbaat ontmoedigd door het zoeken van argumenten waarom het niet kan. Daarnaast word je vaak als een uitslover beschouwd.

Mensen worden aangenomen op hun diploma's, niet op hun ervaring of instelling. Iemand iets meer betalen omdat hij een extra inspanning heeft verricht kan bijna niet, dan wordt van voorkeursbehandeling gesproken en komt jaloezie om de hoek kijken.

Werkgevers investeren weing in bij-en nascholing en werknemers nemen nauwelijks initiatief om te investeren in zichzelf. Mensen die terugkomen met ziekteverlof wordt niet eens gevraagd hoe het met ze is en mogen aankijken tegen een vol bureau met achterstallig werk en collega's die ze scheef aankijken want ze hebben harder moeten werken door hun zieke collega.

Voorbeeld: in verschillende bedrijven heb ik voorgesteld om mensen één of twee dagen per week te laten telewerken. Met computers thuis en internet is dat gemakkelijk voor elkaar te brengen. Vaak zijn mensen produktiever, er is minder reistijd en het is beter te combineren met een gezinsleven. Ze willen er niet aan: hoe kunnen ze controleren of ze wel werken, wat zeggen de anderen ervan, wie betaalt de computer en internet, minder contact met de collega's etc... Alleen enkele "cadres" kunnen het doen.

Natuurlijk zijn er gunstige uitzonderingen. Maar ze zijn schaarser dan ik van Nederland ken.

Cees, wat betreft die Nederlandse bakker op het Ile de Ré, ik mail je het adres privé. Ga eens kijken hoe hij het doet, ik zit er te ver voor weg!

Steven

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#11 Geplaatst: 2008-05-12 13:03:06

bedankt steven voor je mail, morgen ga ik het eiland weer op en zaleens even om de hoek gaan kijken.

ik wil nog even reageren op de reactie van Dit onder anderen, over dat stoppen en zwart werken.

er klopt iets niet in het varhaal, en voel me verplicht dit aan te merken opdat het niet de bedoeling mocht zijn aankomnde ondernemers te ontmoedigen.

er werdt gezegd "na enkele jaren de tent weer sluiten"  en dan "verder zwart werken"

als je een entreprise begint, kun je in de meeste regio's, waarschijnlijk met uitzondering rond de hele grote steden, een afstel van betaling krijgen van de belasting, dus ook zoals hier, hier betaald men de eerste twee jaar geen balasting.

de lasten van deze zijn dus weg, dus waar is de zin van zwart weken om deze.

daarna is de belasting niet zo erg overdreven als wel beweerd, de breker is de verzekering.

de verzekering gaat in, en dient betaald te worden vanaf de datum van start, dus hier hebben we het over URSSAF, SMAM, en andere diensten die verplicht betaald dienen te worden.

indien je zwart werkt moet je nog altijd deze diensten betalen, of, en zo gek zijn jullie hopelijk niet, of je moet je uitschrijven bij deze instanties maar dan ben je dus onverzekerd aan het werk, hand eraf, in de goot.

in principe is het zo dat in ieder vak er vrijwel goed geld is te verdienen, alleen je moet (sorry voor al diegene die me telkens toeroepen dat ik mijn hollandse cultuur meeneem) tegen de regels van hun systeem ingaan,iets dat in frankrijk absoluut ongebruikelijk is.

als je echt geen geld hebt om de urssaf of smam te betalen, zijn er genoeg regelingen die open staan voor jouw toekomst, wantimmers de smam wil niet verantwoordelijk zijn voor jouw geldnood of sluiting.

fransen doen dit niet, belasting is belasting, betalen is betalen.

toen ikin het begin tegen de jufrouw op het loket zei dat ze of niets kreeg, of in vier keer, u kan kiezen, stonden de fransen achter me met ogen als koeien te kijken, ik zou wellicht gearesteerd worden,en wel onmiddelijk.

niet geheel gewillig vulde de dame een formulier in en dankzij de franse privacy in openbare gebouwen weet nu het hele dorp en zijn omgeving dat ik boos ben geweest op de belasting, en wordt zeer gerespecteerd.

men doet dit niet in frankrijk, het hoort niet.

er is zo'n groot tekort aan bedrijven en voorla technische bedrijven, dat er vollop werk is, ook voor een timmerman, dus zijn zwart willen werken is voor mij een groot raadsel.

ik ontwerp en bouw meubels voor mensen die van kwalitiet houden, en als er mensen zijn uit parijs, en zelfs sinds een week een klant uit nancy, dan bewijst dat voor mij nog steeds dat men een groot tekort heeft aan vaklui.

een klant uit parijs heeft drie jaar gezocht naar ene meubelmaker, ze hebben gewoon geen tijd, zitten overvol.

laat je als beginnende ondernemer goed voorlichten door chambre de comerce en anderen instanties, let goed op verzekeringen (teveel verzekeren is ook een mode in frankrijk) en wees moedig om af en toe een grote bek op te zetten.

dan is er voor iederen ondernemer een gouden toekomst in la douce france.

wellicht kan steven die in mijn ogen vanuit de praktijkzijde de franse ondernemers wereld bekijkt nog iets toevoegen om jullie te helpen door te zetten.

cees.

ps, ga nooit zwart werken in een land waar je niet uitermate de taal beheerst, en gekenmerkt bent al een fransman/vrouw (geintregreerd)

als ze maar ruiken dat je iets zwart doet hangen ze je op, en de franse wet is niet zo gedoogdzaam en zachthandig als de nederlandse, een kleine misstap is al reden tot gevangenis.