Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Ziek worden in Frankrijk

Auteur Bericht

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#0 Geplaatst: 2008-12-23 13:15:50

Over het algemeen heerst de opvatting dat de kwaliteit van de Franse gezondheidszorg die van de Nederlandse verre overstijgt en dan in het bijzonder over de bejegening van patiënten en de doelmatigheid van de organisatie. Op deze site is een studie gepubliceerd die mogelijk tot wat andere opvattingen zal leiden. Medewerking is hierbij verleend door onze trouwe forumbezoekers Steven en Ingrid, die het rapport van commentaar hebben voorzien.

Wim

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#1 Geplaatst: 2008-12-23 13:24:21

Reacties van "consumenten van zorg" zouden leuk zijn. Ingrid en ik zitten er als professionnals in, ook al weer even weg uit Nederland (maar volgen braaf wat er daar gebeurt).

Alle tranquilizers uit de verzekering halen in NL vanaf 1 januari 2009....zou je hier eens moeten doen!

Steven

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#2 Geplaatst: 2008-12-23 13:58:05

Onze ervaringen, wonende in Frankrijk:

NL:

- huisarts alleen toegevoegde waarde als verplichte doorverwijzer of recept tekenaar, je hebt er verder weinig aan, te weinig kennis en tijd/zin voor verdieping in kwestie, in Amsterdam moeilijk om langs te mogen gaan (er zijn er te weinig, te druk)

- specialisten in ziekenhuizen zijn te vaak zeer arrogante klootzakken

- met wachtlijsten...

F:

- huisarts alleen toegevoegde waarde als verplichte doorverwijzer of ziektebriefje/recept tekenaar, je hebt er verder weinig aan, schrijft te snel antibiotica e.d. uit bij een gewone verkoudheid bijvoorbeeld

- kan er dezelfde dag terecht

- specialisten tot nu toe prettige ervaring, nog geen wachtlijsten bemerkt

- kan nergens betaalbare vitamines (A-Z etc.) kopen (alsof die Fransen nog gezond genoeg eten), dus import uit NL

- afstanden zijn wat groter, en bij nood krijg je soms minder geschoold ambulancepersoneel (pompiers) dan in NL

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#3 Geplaatst: 2008-12-23 16:42:01

oh ja, en in NL kregen we in tegenstelling tot F in het ziekenhuis veel te maken met assistent-artsen of hoe ze ook mogen heten, die kraamden zoveel onzin (echo onderzoek: oh u heeft een cyste, bleek dat het de blaas was, etc etc) uit dat we die op een gegeven moment steevast weigerden.

avatar#4416
Prinsesje
Berichten: 46
Reacties: 734

#4 Geplaatst: 2008-12-23 17:28:51

Bovenstaande ervaring van Jean Paul begrijp ik helemaal. In Nederland werken de arts-assistenten vaak erg zelfstandig en zijn zij verantwoordelijk voor "de zaal" , de opgenomen patienten. In de niet-academische ziekenhuizen doet de specialist veel poli (en ingrepen), voor de vrije gevestigden DE bron van inkomsten. Aan het eind van de dag worden de patienten "nog even doorgenomen" en dan mag je het als jongste arts verder opknappen. En het zijn vaak de jongsten. In NL staan de jongste artsen aan het bed van de ziekste patienten en op de meest onmogelijke tijden (avond-nacht-weekeinde). In het hele ziekenhuis is geen senior arts te bekennen, die moeten allemaal van huis komen. Althans, vaak in de kleinere ziekenhuizen.

In FR werken de (publieke) ziekenhuisspecialisten in loondienst (met soms twee dagdelen vrije praktijk). Zaalvisites, althans bij ons in de pediatrie, worden samen gedaan met de arts-assistent. Poli 2 à 3 dagdelen per week zodat er genoeg tijd overblijft voor de opgenomen patienten. En er is 24 uur per dag een senior arts in huis die competent is in reanimaties en andere acute toestanden.

Ingrid

avatar#4645
aat
Berichten: 13
Reacties: 137

#5 Geplaatst: 2008-12-23 23:37:14

Mijn vrouw is afgelopen zomer in aanraking geweest met de medische stand in Frankrijk. Bij een ongelukkige val bezeerde ze haar pols en we konden geen huisarts bezoeken want die waren in de wijde omgeving niet te vinden (het was vrijdagavond). Dus direct naar de eerstehulp post waar twee botbreuken werden geconstateerd die niet even gezet konden worden en dus via een operatie met pennen weer werden gerepareerd. Totaal drie dagen ziekenhuisopname. Hier onze opmerkingen:

1. Een totaal gebrek aan beheersing van andere talen, wat af en toe knap lastig is bij medische termen die de meeste buitenlanders toch waarschijnlijk niet meester zijn. En er ook geen moeite voor willen doen. Er was slechts één eerste hulp arts die enige moeite deed met behulp van een woordenboek.

2. Op technisch medisch gebied hebben we eigenlijk geen klagen. Een goed intake gesprek waar de medische voorgeschiedenis van mijn vrouw werd behandeld enz.

3. Verplegend personeel is voorkomend, behulpzaam, en, voor zover ik dat kan beoordelen als leek, kundig genoeg.

4. Behandelend geneesvrouw zeer arrogant. Het straalde ervan af dat ze dacht "die stomme hollanders ook, die geen goed frans spraken". Ze draaide regelmatig met d'r ogen als we uitleg vroegen over iets wat we niet goed begrepen. Ook geen greintje meedenken bij een probleem over een terugkom controle datum die voor ons niet uitkwam omdat we dan alweer in NL zouden zitten. "Nee, u krijgt geen foto's e.d. mee om de boel in NL te laten controleren, u komt hier maar terug".

5. Het eten in het ziekenhuis was zeer matig. kleffe happen. Ook de aandacht ervoor was niet goed. Mijn vrouw met één arm geheel in het gips krijgt een stuk fruit met mesje en je ziet maar hoe je het geschild krijgt, ze krijgt een bekertje Yoghurt met een soeplepel die er niet in past. 'smorgens vroeg één bak koffie en de rest van de dag niets meer van drinken behalve water. enz.

6. Bij afscheid van het ziekenhuis een stapeltje recepten voor medicijnen mee waar je een half ziekenhuis mee plat kan spuiten. (veel te veel dus).

7. De administratieve afhandeling ging van een leien dakje, behulpzame mensen op de administratie en blijkbaar een goede ziektekosten verzekering.

8. Bij controle bezoek in een nederlands ziekenhuis werden we in eerste instantie geweerd want we kwamen uit het besmette Frankrijk met de beruchte ziekenhuis bacterie, dus eerst testen. Maar er bleek niets aan de hand. Complimentjes werden gemaakt over de keurig uitgevoerde operatie.

Tot zover enige kanttekeningen.

Aat

avatar#3992
ivo 71
Berichten: 14
Reacties: 656

#6 Geplaatst: 2008-12-24 00:47:35

Ik besef natuurlijk wel dat mijn individuele ervaringen geen maatstaf zijn voor de Franse gezondheidszorg als geheel maar ik geef ze toch maar even weer, for what it's worth' (pardon my French).

Ongeveer 1,5 jaar geleden viel ik van een ladder af, maakte een smak van een meter of 4 en raakte met mijn schouder een betonnen rand. De schouder zei krak en was niet langer mobiel. Omdat ons huis op het platteland staat en ik nog gewoon wel kon lopen en bij was, reed mijn geliefde mij naar het ziekenhuis (ca. 10 km verderop. Dat was net nieuw opgeleverd, er waren zelfs nog geen bordjes 'Eerste hulp', dus het duurde even voor we de juiste (weekend-avond)ingang te pakken hadden. Eenmaal ter plekke werden we direct behandeld. Er was een arts aanwezig, geen co-assistent, of hij moet erg laat aan zijn studie begonnen zijn. Die vermoedde dat er sprake was van een breuk net onder de kop van de schouder (subcapitale fractuur). De communicatie was niet echt problematisch omdat ik mij n het Frans redelijk verstaanbaar kan maken plus dat de dokter ook wel wat Engels sprak.

De roentgenfoto's bevestigden de diagnose. Ze werden trouwens gemaakt met een ultramoderne, peperdure digitale roentgencamera (toevallig een materie waar ik per ongeluk wat vanaf weet). Toen ik daar een bewonderende opmerking over maakte, begreep de technicus niet wat ik bedoelde. Het was toch normaal dat je in een nieuw ziekenhuis de laatste technologie vond? Let op, ziekenhuisje in een provinciestadje van net aan 20.000 inwoners. Mocht daarna naar huis met via een ingewikkelde space-age draagband geimmobiliseerde arm. Zetten of opereren leek de arts niet nodig omdat de breuk 'mooi zat'. Kreeg doosje morfinepreparaat (!) mee, en een 30-tal antibioticapillen voor als het zou gaan ontsteken (letterlijk citaat; heb ze maar niet ingenomen...). De volgende maandag kon ik mij bij de chirurg vervoegen. De foto's kreeg ik mee (heb ze nog).

Maandag: op tijd terplekke, wachtkamer afgeladen, 1,5 uur (na afgesproken tijdstip) gewacht. We hebben ons erover verwonderd hoeveel verminkte, zwaar hinkende en anderszins ernstig misvormde Fransen van alle leeftijden er zaten. Zouden ze in FR niet aan revalidatie doen? Maar goed. Daarna een uiterst vriendelijke, naar mijn indruk ook zeer kundige (of een prima cursus patientenrelaties gevolgd hebbende) chirurg gesproken. Nam alle tijd voor ons (vandaar die vertraging, denk ik), legde alles in detail uit. Ook hij vond dat er niet geopereerd hoefde te worden. De schouder had weliswaar, zo bleek uit de foto's na nauwkeuriger bestuderen, 3 breuken opgelopen (eenmaal dus onder de kop en ook nog 2 verticale in het holle bovendeel van het schoudergewricht maar de breuk zat recht, dus kon het wel zo helen zolang ik maar niet tussendoor als werper bij honkbal ging hobbyen. Kreeg toen nog 2 doosjes van dat morfinespul mee (heb ze nog liggen, totaal heb ik 4x 24 morfinepillen (!) gekregen; voor experts: het heet Dextropropoxyphene 30 mg plus 400 mg paracetamol; heb later via mijn huisarts begrepen dat ze in NL niet voorgeschreven mogen worden wegens verslavingsrisico's terwijl op de Franse bijsluiter niet eens van dat risico wordt gerept; er staat wel dat het een morfine bevattend middel is, dus dat snap ik niet helemaal) en nog veel meer antibiotica 'voor het geval dat'.

Ik moest wel alles cash betalen maar dat was niet zo'n probleem aangezien alles bij elkaar op het bedrag van ca. 120 euro kwam (dus inclusief alles, EHBO-behandeling in het weekend, de foto's, de rest, het consult van de specialist). In Nederland kreeg ik later een nieuwe mitella van hetzelfde soort; die kostte alleen al 39 euro. De medicijnen moesten we  bij de apotheek in de stad halen, het ziekenhuis had zelf geen (?) apotheek. Omdat het in het weekend was, volgde er een wonderlijke procedure: eerst naar de politie, daar uitleggen en recept tonen, politie belde de apotheker uit zijn bed en daarna kregen we de medicijnen, tegen contante betaling (maar de kosten waren weer lachwekkend laag, met NL vergeleken, ik denk dat i9k voor die hele zak met pillen nog geen 10 euro kwijt was) uiteraard weer.

Later in NL bevestigde de NL-chirurg de diagnose en vond ook dat opereren niet nodig was. En inderdaad, na ca. 6 maanden fanatieke fysio en spieropbouwoefeningen bleek de schouder weer vrijwel even mobiel te zijn geworden als voorheen. Overigens: 1 uur fysio in NL kostte net zoveel als de hele behandeling in het Franse ziekenhuis.

Al met al vond ik deze ervaring met de Franse gezondheidszorg op zich prima, alleen snap ik nu wel waarom het met de kosten zo de spuigaten uitloopt: met de voorraad medicijnen die ik meekreeg zou een beetje junk zomaar 3 weken voortkunnen. Onbegrijpelijk hoe klinisch de aanpak van de Franse medici is. En dat ik pakweg een pond antibiotica meekrijg voor een paar dagen? Waar wat ibuprofen m.i. ruimschoots voldoende zou zijn geweest? Waar sprake was van een gesloten breuk (en dus geen open wond) en dus geen kans op een infectie? Als alle Franse dokters er zo mee omgaan dan moet heel Frankrijk immuun zijn voor de meeste antibiotica. Wee hun collectieve gebeentes als er ooit echt een bacterie-gebaseerde epidemie uitbreekt.

Ik heb trouwens ook gehoord (van buren) dat ze dat zelfs bij gewone (virale!) griep/verkoudheid geven! En maar slikken, niemand heeft in FR ook maar enige twijfel aan de kunde van monsieur le docteur, kritiek kan niet want die mensen hebben immers niet voor niets zo lang doorgeleerd? Het doet mij sterk denken aan mijn kinderjaren in Tsjechoslowakije, waar ze ook dachten dat medicijnen de oplossing voor alles waren. Nu nog trouwens, zij het in wat mindere mate. Ik denk dat een Franse arts in Nederland met zijn mondige patienten-consumenten, die allemaal ook nog internetexperts zijn, binnen een dag een minderwaardigheidscomplex oploopt en nog dezelfde avond gillend naar zijn thuisland remigreert, waar hij nog een jaartje in een sanatorium van zijn breakdown moet recupereren.

Ivo 

avatar#3344
Kees
Berichten: 12
Reacties: 180

#7 Geplaatst: 2008-12-24 12:34:43

Afgelopen Oktober besloot ik om eindelijk eens wat aan die verwaarloosde liesbreuk te laten doen.

Ik begon het gegorgel in mijn onderbuik en het steeds terug duwen van een kluwen ingewanden beu te worden. Als eerste stap moet je dan naar de huisarts voor een verwijsbrief naar een chirurg. Zo gezegd zo gedaan . Een Franse huisarts is net zo iets als een ouderwetse politieagent of schoolmeester, hij heeft  nog aanzien en gezag, en daarom houden ze niet van die Hollandse benadering: Hallo dokter, ik heb een operatie nodig want ik heb een liesbreuk. Je ziet de man kijken en denken:  nou, dat maak ik wel uit.

Maar goed, je geeft hem een kans om ook zijn opinie te geven, dus broek naar beneden. Hoe lang heb je dat al? Ik loog, een maandje of 2. Nou zegt ie, die is wel “important” hoor. Dat moet geopereerd worden.  Hij zet zich achter zijn bureau en begint een brief aan een bevriende chirurg te schrijven. “Cher confrère…..”  Ik heb hier een nogal arrogante Hollander die vindt dat hij geopereerd moet worden, en laat ie nou gelijk hebben. Hij is 2 maanden gestopt met roken, drinkt 4@5 glazen rode wijn per dag, maar lijkt verder gezond te zijn. Heb je tijd om hem dicht te naaien in de nabije toekomst?

De bevriende chirurg zetelt in een kliniek in Brive-La-Gaillarde, een 50 tal kilometers bij ons vandaan. Een vriendelijke baas van mijn leeftijd, met een enorme gouden Rolex. Weer die broek naar beneden. Bij hem is de breuk “grosse” Dat moet geopereerd, zegt ie, wanneer kan je? Nou, zeg ik moedig, morgen is goed hoor. Maar dan heeft hij nog geen tijd. Is volgende week ook goed? Ja prima, zeg ik. Dat is dan 55 euri zegt ie, voor 5 minuten werk. Ik begrijp ineens hoe hij aan die gouden Rolex komt.

De dag voor de operatie moet je dan een gesprekje hebben met de narcotiseur. Weer komen roken en drinken ter sprake, samen met afkeurende blikken. Een bevriend dokters echtpaar uit Nederland had me verteld dat ik hem moest zeggen dat ik bij een vorige ingreep ontzettend ziek was na de narcose, want, zo zeiden ze, dan geeft hij je goed spul om je weg te maken. “Lekker aandikken hoor” , zeiden ze nog. De narcotiseur zei dat het niet zou gebeuren. Een hele goede tip die ik iedereen aan kan raden, achteraf bezien. Ik word nog voor een slapeloos nachtje naar huis gestuurd met een brief waarin staat hoe ik mezelf aan moet leveren. Fris gewassen maar ongeschoren en met geknipte nagels. De verpleegster zou mij wel scheren.

Het inchecken in de kliniek was pijnloos, ze hadden me verwacht en binnen een halfuurtje was er mij een kamer toe gewezen. Ik kreeg het bed aan het raam, bij de deur lag al een andere man.  Er stond een heel ontvangst commitee klaar, de hoofdzuster die allerlei handtekening wilde hebben, 2 andere verpleegsters voor een cardiogram en de schapenscheerder.  Terwijl het cardiogram gemaakt werd was de schapenscheerder haar gereedschap aan het scherpen. Ze deed een nieuw mes op haar tondeuse. Mijn hartslag was inmiddels tot boven de 100 gestegen, wat het cardiogram niet ten goede kwam.  Toen de 2 met hun electronische apparatuur vertrokken waren ging de schapenscheerder aan de slag.  Ze had begrip voor de oncomfortabele situatie en praatte honderd uit.  Gelukkig was het een vrouw met ervaring, niet zo’n jonge giegel.  Toen nog onder de douche met een speciale jodium. Net of ik vanonder de zonnebank kwam. Daar lig je dan, terwijl je helemaal niet ziek bent, en nog nuchter moet blijven ook.

De cardioloog kwam nog even langs om te vermelden dat mijn hartslag nogal aan de hoge kant was, en vroeg hoe dat kwam. Het zit in de familie, zei ik, want ik wist hem niet uit te leggen dat het door de schapenscheerder kwam. Frans is toch zo’n moeilijke taal.

Het werd een lange slapeloze nacht, want een mens is daar toch zenuwachtig voor.

De dag van de operatie verliep bijzonder snel en eigenlijk zonder te beseffen wat er allemaal met je gebeurt. Ik was al weer rond enen terug op 233 fenetre. Een beetje suf maar zonder pijn. Mijn vrouw kwam ook even langs om polshoogte te nemen.  Mijn buurman had de tv weer op France2.

Zo’n nacht na een operatie word je om de haverklap wakker gemaakt voor het controleren van de bloeddruk en  temperatuur.  Ik werd steeds lastiger tegen de verplegende staf. Ze trokken er zich niets van aan. Dan komt er nog een dag van wachten, wachten, wachten, nog meer France2 met onder andere de Bold and the Beautiful in het Frans. Zo zullen ze wel nooit Engels leren. Het eten was goed,mag ik niet over klagen. Een zeer royale keuze was mogelijk en zelfs een glaasje wijn  kon. Kijk, dan ben je toch blij dat je in Frankrijk in het ziekenhuis ligt, al was het alleen maar omdat de mogelijkheid er is, want ik was nog niet aan een glaasje toe.

De volgende ochtend was het alweer tijd om afscheid te nemen.   Een ervaring rijker en zonder gorgelende ingewanden maar met een behoorlijke dosis pijnstillers.

De hele grap had nog geen 1800 euro gekost. Ik heb nog nooit in een Nederlands ziekenhuis gelegen, dus heb geen vergelijkingsmateriaal, maar was heel tevreden met hoe het hier gegaan is. Ook de administratieve afwikkeling (betalingen)verliep soepel en snel. Wel veel onbegrip omdat ik geen carte vital heb.

 

avatar#4416
Prinsesje
Berichten: 46
Reacties: 734

#8 Geplaatst: 2008-12-24 17:48:23

Ik kan ook nog een duit in het zakje doen. Enkele weken geleden mocht ik als patient een ziekenhuisopname meemaken in een academisch ziekenhuis in de regio Aquitaine.

Het was een geplande opname dus heb ik mij van te voren goed geinformeerd. De mutuelle vergoedt het "forfait journalier", dat zijn de hotelkosten zeg maar: eten, drinken, linnengoed. De mutuelle was op de hoogte dus geen rekening te betalen aan het einde van de opname (faire la télétransmission...) En een 1-persoonskamer werd vergoed. Keurig de hoofdverpleegkundige gebeld dat ik graag een kamer alleen wilde. Verder goed op de site van het ziekenhuis gekeken of ik wel mijn eigen handdoeken moest meenemen (ja, dat moet soms!) maar nee, het ziekenhuis zou hierin voorzien.

Het ziekenhuisje ligt midden in de stad en het is onmogelijk om te parkeren en de patient bij de ingang af te zetten. De inschrijving verliep vlot. Ook kon ik TV krijgen voor een zeer luttel bedrag. Aangekomen op de afdeling was ik welkom en alles verliep keurig. Het gebouw is antiek en een oude troep. Het bed natuurlijk te klein voor Noordelingen. De handdoeken waren er niet, die had ik mee moeten nemen. Ik kreeg daar voor in de plaats een soort theedoeken. Het eten was erbarmelijk slecht en helaas geen wijn. daarvoor moet je toch in privéklinieken zijn. Koffie en theerondes zijn er niet. Ik moest het doen met een kan water.

De volgende ochtend om zes uur wakker gemaakt door de aide-soignante. Ik moest onder de douche en moest mij twee keer helemaal wassen met jodiumzeep, het haar mocht met gewone shampoo. Daarna in een hempje gehesen, pilletje en wachten maar. De ingreep, onder lokale verdoving verliep prima. Keurig pijnprotocol en daarmee aardig in de olie. Om 14.00 terug op de kamer en na 20 uur nuchter zijn wel zin aan eten. dat mocht nog niet. Om 18.00 kreeg ik <mon repas leger> wat wederom erbarmelijk slecht was. Water in een kan en daar moest ik het mee doen. Verder was ik natuurlijk een lastige patient want ik wilde veel eerder uit bed dan toegestaan was. En ja, zo is het altijd , een arts als patient in het ziekenhuis vindt men altijd wat moeilijk want men weet zich vaak geen houding te geven. De volgende dag was ik het zat en zat gepakt en gezakt klaar om te vertrekken hoewel het ontslag pas de dag daarna gepland was. Vier uur lang op de behandelend arts gewacht die mijn ontslag moest tekenen en daarna naar huis met een waslijst aan pijnstilling van paracetamol/dextropropoxyphène, ibuprofen, maagbeschermer tot morfine toe.

Aangekomen bij "mon pharmacien" bleek het recept voor morfine niet goed te zijn uitgeschreven en hij wilde dat niet afleveren als zodanig. Na onderhandelen met de apotheker heb ik mijn eigen morfine-recept uitgeschreven......Gelukkig niet nodig gehad en braaf het doosje weer ingeleverd een paar dagen later.

Al met al vond ik de hotelfunctie het treurigste. Als je niet assertief bent lig je gewoon uit te drogen en te verhongeren in het ziekenhuis. Medisch/Verpleegkundig was het allemaal in orde.

Ingrid

avatar#6021
len
Berichten: 2
Reacties: 10

#9 Geplaatst: 2008-12-25 20:12:43

Na een iets te abrupt in de remmen knijpen om een gat in het wegdek te ontwijken lanceerde mijn man zich drie maanden geleden over het stuur van zijn fiets. Gevolg: schaafwonden op ellebogen, kniëen, handen kapot en een gapende wond boven zijn linkerwenkbrauw. Laat zondagmiddag, dus een uitgelezen moment om de Franse gezondheidszorg te testen.

Alle huisartsen in het dorp hadden het antwoordapparaat aan staan.

Franse kennissen gebeld met de vraag hoe nu te handelen. Het beste was om naar een kliniek aan de rand van Beziers te gaan en niet naar het stadsziekenhuis. Of ik niet te veel geschrokken was om zelf te rijden, Anders zouden ze ons wel brengen. Met de uitgebreide routebeschrijving waren we rond half zeven bij de eerste hulp. Gegevens werden bij de receptie opgenomen, even wachten tot de verpleegkundige van dienst de ernst van de verwondingen kon bekijken. Wonden gereinigd, voor zover dat nog nodig was, en ze onderschreef mijn idee dat de hoofdwond net iets te groot was om zomaar te laten zitten. Weer even wachten en toen naar een behandelkamer waar  een arts en een verpleegkundige zich over de gewonde bogen. Uitgebreid gevoeld en gevraagd, voor de zekerheid zouden er foto's van borst en knie gemaakt worden. De diepere schaafwonden op een elleboog en een hand kregen een antikleefgaasje plus afdekstrip. Daarna kwam het hechtdraad eraan te pas en werden er op een snee van twee centimeter zeven hechtingen gedaan. Het leek wel cosmetische chirurgie. Als afsluiting een injectie in de arm, de tweede in de bil om mogelijke infectie tegen te gaan.

Naar de röntgenafdeling voor de foto's, direct geholpen en daarna naar een wachtkamer verwezen met de boodschap dat het iets langer kon duren vanwege de geringe bezetting op zondag van de afdeling.

Twintig minuten later zaten we in de spreekkamer van de arts, uitslag van de foto's was goed, excuses dat we na het weekend terug moesten komen om de foto's op te halen omdat er nu geen administratief personeel meer aanwezig was om een en ander te verwerken.

Met een uitgebreid recept voor desinfectant, gaasjes en zware pijnstillers (die we maar niet  meegenomen hebben) voor de apotheek en de opdracht om de hechtingen de vijfde dag te laten verwijderen door een huisarts verlieten we een kleine twee uur na binnenkomst de eerste hulpafdeling.

Later in de week een huisarts gebeld, die ons door de eerder genoemde kennissen was aanbevolen om een afspraak te maken voor vrijdag. Om half zeven 'savonds konden we terecht. Hij sprak zijn bewondering uit over het hechtwerk, zette een bril met extra vergroting op voordat hij de draadjes eruit ging halen.

En ik heb nu een vergrootglas nodig om het litteken te zien.

Het zal al even eerder duidelijk geworden zijn: petje af voor het gebodene en de vriendelijke behandeling.

Wel afgesproken met mijn man dat een keer testen voldoende is.

Len

avatar#4129
doperwt
Berichten: 7
Reacties: 245

#10 Geplaatst: 2009-01-10 00:10:04

Na diverse ervaringen o.a.:

- huisartsen

- gynaecoloog/verloskundige

- dermatoloog

- oncoloog

- radioloog

- tandarts

- orthodontist

- urgences

- blindedarmoperatie...

...kan ik niet anders stellen dan dat we elke keer snel, vrij professioneel (behalve bij sommige dorps-toubibs) en vrijwel altijd vriendelijk geholpen zijn Er zijn zo veel kleine verschillen met Nederland die samen een enorm verschil maken:

- de huisarts komt zonodig op huisbezoek

- bij de tandarts kan je ook op zaterdag terecht

- de tandarts neemt ook "niet gesaneerde" patienten aan (stelt niet eens de vraag)

- de dermatoloog schuift je er wel even tussen vrijdagavond om 18:45 en op de minuut nauwkeurig kom je op de afgesproken tijd aan de beurt

- met je carte vitale zwaaien alle deuren open en als je een zware aandoening hebt (gehad) wordt alles dat daaraan gerelateerd is 100% vergoed.

Lach maar als Nederlander om je boodschappentas vol medicijnen voor een griepje en denk maar dat het in NL allemaal beter is, als je in NL wat overkomt in een weekend of zoals onze dochter op 2e paasdag dan moet je maar zien hoe je je redt...

Vive la France!

avatar#4129
doperwt
Berichten: 7
Reacties: 245

#11 Geplaatst: 2009-01-10 00:11:10

PS - over "arrogant" gedrag jegens Nederlanders die niet goed Frans spreken... nee, ga eens als Turk naar een NL ziekenhuis, moet je zien hoe "vriendelijk" je behandeld wordt...

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#12 Geplaatst: 2009-01-10 06:02:49

Bovenstaande reacties tonen aan dat het heel erg kan verschillen in F. In NL overigens ook.

Ik probeer wat observaties op een rij te zetten.

- artsendichtheid in F heel verschillend: région parisienne, grote steden en vooral Midi genoeg artsen (teveel zelfs), centrum van het land en vooral "rurale gebieden" soms schreeuwend gebrek aan vooral huisartsen. NL veel minder verschillen. Ik werk overigens in zo'n regio waar er een behoorlijk tekort is (Loiret 45), ik hoor er dagelijks over.

- artsen hebben dus zelden een vol weekend vrij maar compenseren met een andere dag in de week (artsen die het niet zo met kinderen op hebben nemen bij voorkeur de woensdag vrij....)

- veel Franse artsen hebben 's avonds en op zaterdag(ochtend) spreekuur. Ziek zijn is immers een privé-aangelegenheid en de baas laat je echt niet naar de dokter gaan in werktijd.

- ik hoor dat er vaak lang gewacht wordt in de wachtkamer of op een huisbezoek. Bij gebrek aan assistenten (die itt NL geen "filterfunctie" hebben) is de organisatie wat minder soepel. Hoor van Nederlanders dat het soms een heksentoer is om "om de assistente heen te komen" en de dokter te spreken te krijgen.

- Franse artsen nemen meer tijd voor hun patiënten (22 min in F ipv 15 gemiddeld in NL, volgesn onderzoek) maar rekenen zelf af dus de tijd voor het "feuille de soins" en het incasseren van de chèque gaat daar weer van af

- andere talen spreken dan Frans: nauwelijks bij artsen, al helemaal niet bij verplegend personeel

- ik vind dat vaak de uitrusting van de wacht- en spreekkamer van de arts in F achterblijft bij die in NL. 

- geen mondhygiënisten in F, dat doet de tandarts (waar een groeiend gebrek aan is)

- kwaliteit oogartsen erg wisselend; velen willen niet investeren in dure apparatuur en de opticien is vaak beter uitgerust maar mag geen brillen voorschrijven behalve aanpassing tussen twee consulten door

- kwaliteit van vooral chirurgie lijkt me goed in F al kan ik zelf niet goed vergelijken met NL

- tarieven van specialisten zijn (i.h.a. veel) lager dan in NL

- vooral de "snijdende speciaisten" vragen meer dan de wettelijke tarieven ("dépassement d'honoraires"). Dat is geoorloofd maar als de patiênt geen "Mutuelle" heeft moet het verschil uit eigen zak komen. Huisartsen in de beter verzorgde regio's (zie boven) doen dat ook. Worden door patiënten vaak gezien als "betere" artsen (als hij duur is moet hij wel goed zijn) hetgeen volgens mij meer marketing dan realiteit is.

- Franse huisartsen doen vrijwel niets aan EHBO: eenvoudige hechtingen e.d. krijgen ze niks extra's voor, kost tijd, men moet maar naar de "Urgences" gaan. In NL zelfde tendens, dacht ik.

- kwaliteit van eten in ziekhuizen is zeer wisselend, keuken is vaak uitbesteed aan ketens als Sodexho, Avenance, Eurest hetgeen zeker geen garantie is voor beter. Advies is indien nodig gewoon eten voor vrienden en familie meenemen, vaak willen aardige verzorgsters zelfs de prak wel even in de magnetron opwarmen.....

In het algemeen zie ik dat op het platteland (waar veel Nederlanders wonen, denk ik) de band tussen patiênten en huisarts tamelijk hecht is. Dat geeft vaak plezierige, soms kameraadschappelijke contacten. Een absolute aanrader is dan ook voor Bataven die in F een huis hebben, de huisarts te bellen en een kennismakingsbezoek te doen: uitleggen dat je graag indien nodig een beroep op ze wilt doen en even de voornaamste kwalen op een rijtje zetten. Franse dokters die ik over Nederlanders hoor zijn positief: komen niet voor elk wissewasje, vragen geen hopen medicijnen en doen moeite om Frans te spreken.

Steven