Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Madame, la factrice

Auteur Bericht

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#0 Geplaatst: 2009-01-11 19:33:39

Toestanden in ons dorp. We hebben al een week geen post ontvangen, wegens staking van de bestellers. Het is niet de eerste keer, maar ditmaal is een week lang geen post wel erg gortig. Bij eerdere gevallen van dienstweigering en het uitblijven van service (meenemen van uitgaande post, het vriendelijk afleveren van nabestelde medicijnen enz.) riep ik vergeefs in de gemeenteraad dat het toch niet te pruimen is, dat de post zo vaak staakt. Men is het met me eens, maar het ligt gevoelig, De staakgrage factrice en haar collega/echtgenoot zijn inwoners van het 170 administrés tellende dorp. Dus hardop mopperen is erg sensible. Maar de maat is nu vol. Na een postloze week, besloot onze burgemeester in actie te komen. Hij wist de beheerder van het nabije verdeelcentrum zo ver te krijgen, dat alle achterstallige post maandag op het gemeentehuis komt, zodat de burgers hun brieven, pub en rekeningen kunnen komen afhalen. En ouderen en moeilijk ter been zijnde dorpsgenoten krijgen de post nu thuisgebracht door vrijwilligers. Zondagmorgen kwam de burgervader persoonlijk langs de huizen om een en ander bekend te maken. Ridicul, disproportionnel, bizar, scandaleux zijn zo de verwensingen die langs komen. De Fransen beschouwen de gevolgen van de talrijke stakingen als een soort onvermijdbaar natuurverschijnsel. Maar ze zijn het er eigenlijk niet mee eens en juichen het gemopper van de buitenlanders hierover van harte toe. Kwaaie pieren zijn de syndicalisten en de communisten, zo wordt fluisterend nog toegevoegd. Wij zijn dat achterbakse gemonkel wat zat en roepen de Fransen hardop toe dat er nogal wat te verbeteren valt aan de organisatie van hun samenleving.

Wim

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#1 Geplaatst: 2009-01-11 22:04:35

Ik vraag me af of La Poste ooit in november of december gestaakt heeft..... in december komen ze immers altijd langs met de "calendrier"....

Steven

avatar#5110
Robert du Moulin
Berichten: 76
Reacties: 1325

#2 Geplaatst: 2009-01-13 12:29:38

Wim,

  Toestanden in geheel Gallië (Gallia omnia).

  Over die grote stakingsbereidheid en ontvlambaarheid van het syndicalistische Frankrijk hebben al heel wat wetenschappers, missies van werkgeversorganisaties en vakbeweging en politici op bezoek in Nederland of Frankrijk zich het hoofd gebroken, en gepoogd de eigenaardigheiden van het Rijnlandse poldermodel en het Zuid-Europese model met elkaar te vergelijken. Waarbij Parijs maar niet kon begrijpen waar die extreem lage Nederlandse stakingscijfers in de Europese statistieken vandaan kwamen. Het weekblad Le Nouvel Observateur kopte ruim tien jaar geleden - het ging nog goed met de Nederlandse economie - Le bonheur est dans les tulipes.

  Toen ik een paar jaar geleden het museum bij de Mont Beuvray in de Morvan bezocht - even verderop lag ooit de indrukwekkend goed versterkte stad Bibracte  -  werd ik bij de entree getroffen door een aantal passages uit de geschriften over de "Gallische oorlog" van Julius Caesar, die klaarblijkelijk redelijk onder de indruk was van de ingenieuze manier waarop de versterkingen rond Bibracte waren opgebouwd.

Bij thuiskomst nog eens op zoek gegaan naar vertalingen van "De Bello Gallico" van Caesar. Er is wat afgevochten toen, zo rond 50 jaar voor Christus. In het vierde boek, Germaanse stammen komen ongevraagd bij buren aan de overkant van de grote rivieren op bezoek, vraagt Caesar zich af hoe te handelen, en vooral hoe om te gaan met wat ik nu maar gemakshalve Galliërs noem. Onderstaande vertaling is van J.J. Doesburg, te vinden op de site www.koxkollum.nl  Eind 19e eeuws Nederlands, maar toch een aardige dagoverweging:  hoe veranderbaar is de mens?

 

  5. Op het bericht van deze gebeurtenissen, meende Caesar, die de wankelmoedigheid van het Gallische karakter vreesde, die wist, hoe licht zij zich tot het nemen van besluiten laten bewegen en hoe zij bijna altijd tot opstand geneigd zijn, het niet op hen te moeten laten aankomen. Want het is bij de Galliërs gewoonte, reizigers, zelfs tegen hun wil, aan te houden en hen uit te vragen naar al wat zij maar gehoord of ervaren hebben. In de steden omringt het volk de kooplieden en dwingt hen, luide te vertellen, waar zij vandaan komen en wat zij voor nieuws vandaar meebrengen. Op zulke geruchten en verhalen afgaande, nemen zij dikwijls besluiten over de gewichtigste aangelegenheden, waarvan zij noodzakelijkerwijze op hetzelfde oogenblik berouw hebben, omdat zij zich door onzekere geruchten laten overhalen en de meeste reizigers hun de dingen voorliegen, zooals zij het juist willen hooren.

 

Rob van der Meulen

avatar#3794
H@ns
Berichten: 22
Reacties: 598

#3 Geplaatst: 2009-01-16 11:48:41

Bij de onthulling van het nieuwe kunstwerk voor Europa in Tsjechië was Franrijk erg beledigd over het feit dat ze getypeerd waren als een stakende natie.

"onzin, valt allemaal best mee met die stakingen bij ons"

is ook...

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#4 Geplaatst: 2009-01-16 22:02:07

Ik vind het onbegrijpelijk dat elke keer als een buschauffeur of treinconducteur agressief wordt bejegend, onmiddelijk de hele lijn of zelfs stad plat gaat. Dat het dan het gebruiken van het "droit de retrait", d.w.z. het werk stilleggen als er ernstige gevaren dreigen.

Agressie en geweld horen helaas bij het werk van lieden van het "transport public" maar in de regel zijn daar de nodige maatregelen tegen genomen. Ja nooit genoeg, je kunt niet alles voorkomen.

Ik maak het dagelijks mee in mijn werk: Fransen hebben een "Latijnse risicoperceptie": ze willen pas over de risico's praten als er wat gebeurd is. Daarvoor valt er nauwelijks over te discussiëren: het wordt ontkend of weggewuifd. Asbest is veel later verboden in Frankrijk dan in andere westerse landen, voor veel toxische stoffen (pesticiden, oplosmiddelen) geldt hetzelfde.

Kijk maar naar het besmet-bloed verhaal (HIV na transfusies) en Creutzfeld-Jacob bij groei-hormoon toediening. Te laat risico's onderkend, te laat maatregelen genomen, eindeloze rechtszaken en bijna niemand veroordeeld.

Overreageren ligt in de Franse natuur.

Steven