Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

begrafenis

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2010-03-15 13:24:02

Veel vragen en emoties gaan er door je hoofd, en voor mij dan vooral de verschillen.

Ik ben net terug uit nl om mijn oude moeder te begroeten wat waarschijnlijk de laatste keer was.

De familie is al bezig met de voorbereidingen van de begrafenis en veelal triest worden dingen besproken.

Iets meer dan een jaar geleden heb ik mijn Franse schoonvader naar het kerkhof gebracht.

We kozen de kist uit, de bekleding, de bloemen, er werd een afspraak gemaakt bij de kroeg voor een koffie en cakeje, en iets verderop in de straat kwamen we de prijs overeen voor een lunch met vis, vlees, gebakken piepers uit de oven, en de plaatselijke wijn waar papa zo gek op was.

Bij de bloemist werden de bloemen uitgezocht op kleur en tijd dat ze blijven staan, en we hebben in een voor mij geheel onbekende situatie papa’s laatste dagen tussen ons doorgebracht met verhalen en anekdotes, ja soms zelfs grappen dat je gierend op je knieën sla.

De prêtre kneep me in mijn arm toen ik klaar was met de reparatie van de voordeur van de parochie ( en jij monsieur, wat doe jij voor de kost, vroeg hij me toen we als gezin bij de priester op de parochie kwamen om ons papa’s laatste eer voor te bereiden.

Ik vertelde dat ik meubelmaker was en toen we door de prêtre ten uitgeleide werden gedaan door de immense gang met kroonluchter zei hij ‘kun je morgen deze deur komen maken? bedankt, om negen uur graag’ zonder dat ik een antwoord kon geven had hij al bevestigd dat ik er toch geen nee op kon zeggen.)

Hij kneep me dus in mijn arm en zei me dat we geen verdriet moesten hebben, papa is in goede handen, en hij sloeg een kruis op zijn vaal witte jurk die minstens even oud moest zijn als de prêtre zelf met zijn negenentachtig (!) jaren.  

Nu ik midden de protestantse gewoonten van nl deze gebeurtenissen moet gadeslaan (ik kijk wel uit, ik zeg niets) verbaas ik me over de cultuur van mijn familie.

Een bosje bloemen wat ik mee bracht voor mijn moeder naast het (sterf)bed werd angstvallig uit haar buurt gehouden, immers kan het elk moment “gebeurd” zijn.

Wat zou ik graag zien dat mijn moeder net als papa onder een zee van bloemen weggedragen zou worden, getild door de sterke schouders van haar nageslacht.

Wat zou er een tuin van liefde bloeien op de laatste rustplaats van een mens wat zo bijzonder is dat god zelfs zou blozen, echter zal het niet mogen.

Vreemd eigenlijk, ik realiseer het me net pas, de enige tuin die publiek is, en die door iedereen met liefde en respect wordt onderhouden is de tuin op je graf.

Wat zijn Franse begrafenissen dan eigenlijk een feest.

Cees.

avatar#5076
de Mereltjes
Berichten: 14
Reacties: 170

#1 Geplaatst: 2010-03-16 11:15:52

Cees,

Wat weet je het weer mooi te verwoorden en daarbij een gevoelig beeld te geven van een persoonlijke situatie in LDF en in NL.

Gelukkig geef je zelf aan dat het de cultuur van je familie is waar je je over verbaast. En waar je verdrietig over bent. Ik herken die cultuur maar kan er meteen bij zeggen dat dat niet representatief is voor NL.

Ook in LDF heb ik begrafenissen meegemaakt waar wel gevoel maar verder kraak nog smaak aan was. Ik denk dat je dat overal tegenkomt en dat dat samenhangt met de (gezins) cultuur van de mensen die afscheid nemen.

Het kan ook anders. Het pleegzusje van mijn moeder overleed niet zo lang geleden. Haar zonen hadden heel veel aandacht gegeven aan het creëren van een mooie en persoonlijke sfeer, veel bloemen, zelf dragen van de kist enz. Tante hield alleen niet zo erg van onze muziek maar was gek van Japanse trommelmuziek. Bij de bijeenkomst voor de crematie hadden ze Japanse trommelaars uitgenodigd. Die gaven een fantastisch concert, met heel veel gevoel en soms zo veel lawaai dat de vele honderden aanwezigen horen en zien verging. Een afscheid waar niet stilletjes aan voorbij werd gegaan.

Binnenkort zal ook mijn moeder er niet meer zijn. Veel voorbereidingen heeft ze zelf al zo'n 20 jaar geleden gemaakt.... 

Gelukkig staan er altijd bloeiende planten en bloemen bij haar op de kamer.

Aan ons om er een strakjes wat moois van te maken.

Jan Joost

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#2 Geplaatst: 2010-03-16 19:00:05

Cees,

Meer nog dan in Nederland hangt het in Frankrijk af van wat de familie wil.

Daar heb jij bij het overlijden van je schoonvader een grote bijdrage in geleverd en dan is iedereen zeer behulpzaam. Ik denk in dorpjes nog meer dan in de steden. Als ik het zo lees, heb jij iedereen er bij betrokken.

Fransen zijn meer dan Nederlanders geremd in hun rouwuitingen. Vaak omdat ze bang zijn het de naaste familie moeilijk te maken met hun eigen emoties. Dat leidt er vaak toe dat de overledene na de obligate mis zo snel mogelijk naar het kerkhof verdwijnt. De curé spreekt daar nog wat en dat is het vaak.

Anecdote.

Zoals jij, heb ik de (protestantse) begrafenis van mijn Franse schoonvader in 2005 in handen genomen. Hij en ik waren de enige protestanten in de familie.

Allang geen kerkganger meer, was het even zoeken in région parisienne naar de "pasteur". Die was roetzwart uit Congo en we maakte kennis met hem terwijl hij een dienst aan het afmaken was. Uitsluitend donkere mensen die een echte gospeldienst deden. Schoonmoeder was als de dood dat dat ook zou moeten gebeuren! Maar nee, een ontzettend aardige vent, vol begrip. Samen de schouders eronder gezet. Muziek door enkele kleinkinderen en via een CD. Nooit geweten dat er twee protestanse versies van het "Onze Vader" waren... gelukkig de goede gevonden. Kinderen en kleinkinderen uitgenodigd te spreken. Ik was de "ceremoniemeester" want aan de "Pompes Funèbres" had je niks.

Het was bijna vrolijk. Ik sloot af met een een beschrijving van de "valeurs protestantes" die we deelden. Kwam absoluut niet over bij een deel van het auditorium maar dat was mij "égal". De familie herkende het, en daar gaat het om.

Voor de familie en naaste vrienden was het een fijne begrafenis.

We hebben ook samen uitgebreid gegeten daarna ik ben vréselijk dronken geworden... en ik niet alleen.

"Papy" is overleden op Koninginnedag 2005 en tevens het 25-jarig regeringsjubileum van Beatrix.

Volgende maand neem wat Franse familie mee naar NL om Koninginnedag te vieren en reken maar dat er wat Oranjebitter door zal gaan....

Sterkte Cees, en ook Jan-Joost.

Steven