Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Cultuurverschillen Franse en Nederlandse bedrijven

Auteur Bericht

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#0 Geplaatst: 2010-03-20 10:24:58

Nu hoor ik niet tot de Nederlanders die hun pensioencentjes opmaken in het zuiden van Frankrijk of jaarlijks veel kilometers maken om naar hun tweede huis heen en weer te rijden.

Bijna 11 jaar geleden ben ik in Frankrijk komen werken als bedrijfsarts. Een beetje "downshifting" want in Nederland had ik dat ook 10 jaar gedaan en vervolgens 8 jaar bij de Arbeidsinspectie gewerkt.

Maar wat wil je: "qualité de vie" boven "qualité de travail". Niet onbelangrijk was een zekere Française waarmee ik inmiddels bijna 10 jaar getrouwd ben...

Aangezien ik nog steeds mijn bedrijfsartsenregistratie had, kon ik -na enige bureaucratische beslommeringen- zo aan de slag als bedrijfsarts.

Koud twee wegen verhuisd, 47 jaar oud,  startte ik het werk. Mijn Frans was verre van perfect en veel tijd om me in de Franse situatie te verdiepen had ik niet gehad.

Ik viel van de ene verbazing in de andere. Een rudimentair introductieprogramma. Geen computers, geen internet, dus geen mail. Alles met de hand. Aardige collega's die me holpen met de vele vragen die ik had maar lang niet altijd het antwoord wisten. Mijn collega's kwamen ook nauwelijks in de bedrijven, deden vooral veel keuringen. Maar goed, alles nieuw, leuk, schouders eronder en kijken waar het schip strandt.

Na 6 weken waren plotseling alle collega's verdwenen want de hele maand augustus met vakantie. Niemand die dat coördineerde. Ik moest dus ineens alle urgente keuringen doen van iedereen, van mensen die ik niet kende et bedrijven waarvan ik slechts een vaag vermoeden had wat er gebeurde.

Toen ik na drie maanden een evaluatie schreef (een positieve maar met enkele "aandachtspunten") viel mijn directeur van zijn stoel. Dat had hij nog nooit meegemaakt. Een dokter die zijn functioneren ter discussie stelde. Bezorgd vroeg hij of er iets mis was.

Taal was een probleem maar daar zat ik niet zo mee, en de patiënten en bedrijven ook niet. Ze vonden het allang mooi dat ik moeite deed en bovendien ook nog een paar andere talen sprak. Mijn assistente en echtgenote hebben veel tijd moeten steken in het netjes redigeren van mijn brieven.

Iedereen sprak elkaar met "U" aan, behalve de dokters onder elkaar. Ik mocht de assistentes wel tutoyeren maar zij wilden dat niet met mij want dat zou kunnen worden opgevat als een "manque de respect". Nog steeds, maar het is aan het schuiven....

Veel werknemers gezien die problemen hadden met hun arbeidsomstandigheden. Maar daar niet over praatten met de baas. Die luisterde toch niet en alles was te duur, vonden ze. Dus werden er maar pilletjes geslikt om te kunnen slapen en tegen depressies, of werd er naar de fles gegrepen.

Bedrijven vonden het heel verbazingwekkend dat een bedrijfsarts kwam kijken op het werk. Tijdens de rondgang werd ik vaak niet eens aan de werknemers voorgesteld. Die keken me wat sluiks aan. Aan het einde van zo'n rondgang het afsluitende gesprek. Ik gaf diplomatiek mijn mening over de belangrijkste risico's. Daar werd vaak positief op gereageerd maar de baas wist ook niet hoe het te veranderen. Er waren ook nauwelijks anderen die hem daarbij konden helpen. En of de “ouvriers” het ook wilden, hij twijfelde eraan want ze hadden al moeite om hun persoonlijke beschermingsmiddelen te gebruiken en ze praatten er ook zelden over…..

In de grotere bedrijven waren de “syndicats” actief. Die bekeken mij in het begin met wantrouwen. Aangezien onze dienst uitsluitend met werkgeversgelden wordt gefinancierd (we zijn géén ambtenaren) hoorde ik weleens dat men vond dat ik aan de “botte du patron” moest zijn. Dat veranderde nadat ik de “syndicalistes” ook persoonlijk had gesproken, meestal in het kader van een periodieke keuring. En nadat ik een aantal werkplekvisites had gedaan met foto’s gemaakt met een digitale camera (iets heel nieuws) en daarin heldere conclusies en adviezen gaf.

Adviezen die wel, maar vaak ook niet werden opgevolgd, of soms na jaren aandringen.

Franse Arbowetgeving verschilt niet zo van de Nederlandse. Beide komen voor 80% voort uit Europese regelgeving. De mate van “application” is echter verschillend. Toezicht vanuit de Franse Arbeidsinspectie is er wel maar er zijn weinig machtsmiddelen. Processen Verbaal werden (en worden) bijna systematisch geseponeerd want de Procureur (Officier van Justitie) had wel beters te doen. Alleen als er doden of zware gewonden vielen, kwam er straf, en soms buitenproportioneel. Net als met de “radars” van Sarkozy lijken deze straffen wel effect te hebben. Ik gebruik de jurisprudentie dan ook om bedrijven op hun verantwoordelijk te wijzen. Daar werd in het begin dwars op gereageerd maar nu snappen ze dat ik er ook ben om ze te behoeden voor ernstige consequenties.

Ik denk dat ik in dit persoonlijke verhaal iets heb kunnen laten zien van cultuurverschillen. Er is nog veel meer.

Steven

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#1 Geplaatst: 2010-03-20 19:42:16

Steven,

ik heb in mijn baan in 14 of 15 Europese landen gewerkt, van Finland tot Portugal en van Engeland tot Griekenland. Mijn communicatietaal was dan het Engels (engineering English, not Shakespeare's English), behalve in A en CH, waar ik Duits sprak, GB waar ik Engels sprak, en in F waar het natuurlijk Frans was.

Mij viel in Frankrijk steeds de gestructureerde aanpak op, ce qui n'est pas logique n'est pas français, en het gebrek aan discussie en inspraak. Men vond het buitengewoon dat ik bij herstructureringsprojecten niet alleen met het middenkader (bedrijfsleiding en ingenieursstaf) sprak maar ook met mensen op de werkvloer. Mijn overtuiging was en is nu eens dat bij een automatiserings- of herstructureringsprogramma alle lagen van de hiërarchie getroffen zijn en dus gehoord moeten worden. Het resultaat was dan vaak een enthousiaste medewerking op de werkvloer, ook als het middenkader in het begin daar op meer weerstand gerekend had.

Bevrijdend vond ik de Franse vergadercultuur. Het ging er niet om dat iedereen zijn zegje deed, maar er werden beslissingen genomen, en bij ieder punt werd een verantwoordelijke en een sluitings- of rapportagedatum vastgesteld.

Hoe de Fransen het met arbeidsveiligheid hielden kan ik niet zeggen want dat speelde bij mijn projecten in LDF een ondergeschikte rol.

Christian von Klösterlein

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#2 Geplaatst: 2010-03-21 08:56:48

Ja, het gebrek aan discussie en inspraak viel mij ook op. Wellicht heeft dit te maken met de houding van de vakbonden, of andersom. Vooralsnog is het voor mij 'n "kip of ei-kwestie".

Vaststaat is dat wanneer De Baas iets voorstelt ("Bent u het met mij eens om ...") geïnterrumpeerd wordt met de primaire reactie luidt : "Njet."

Terwijl De Baas 'n eindejaarsuitkering wilde geven, bij voorbeeld.

Een ander kenmerk van Frans management vind ik het spelen op angst. Werknemers zullen zich niet snel openhartig uitspreken in het bijzijn van De Baas.

In het algemeen heerst 'n risicomijdend gedrag, het zoeken van 'n verantwoordelijke.

Ik schreef eens op verzoek van 'n Frans P&O-tijdschrift 'n artikel over "een actueel onderwerp" in Nederland. Het ging over de 24-uurs economie en de organisatorische, maatschappelijke gevolgen daarvan.

Dit artikel liet ik 'n jaar of vijf, zes geleden lezen aan 'n werkgever hier. Zijn reactie luidde letterlijk dat het previsionair was, dat Frankrijk er wellicht over vijftien jaar mee te maken zou krijgen. Dus zeg vandaag over tien jaar.

Het betreffende artikel was gepubliceerd in 1997 (Personnel, n° 379, mai 1997).

Grote bedrijven, kleine bedrijven, multinationals en pappie & mammies, ze denken slechts in termen van kosten wanneer het gaat om belonen. Van motiveren, doorgroeien, samen-werken heeft de directie weinig kaas gegeten.

In Nederland wordt naar mijn mening veel te veel geouwehoerd, dat noemen ze polderen. In Frankrijk in ieder geval te weinig.

Zou het midden in België liggen ? Neeneen, want reeds over de NL-grens richting zuid heerst de patroonscultuur met chefs en sous-chefs. Die cultuur wordt hoe zuidelijker hoe sterker.

Steven schrijft dat tachtig procent van de arbo-wetgeving is gebaseerd op EU-richlijnen. Dat is ook zo, maar sinds wanneer trekt Frankrijk zich hier iets van aan ? Bedrijfsarts zijn lijkt me 'n onmogelijk beroep als je geen idealen hebt. Houd vol, Steven, er is nog veel te doen. Wellicht niet zozeer strikt genomen op het arbeidshygiènische vlak, maar juist des te meer daaromheen.

Peter.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#3 Geplaatst: 2010-03-21 12:21:34

Als ondernemer kan ik meepraten over dit onderwerp.

De verschillen bestaan voornamelijk uit voor en nadelen.

Het meest ergerlijke verschil tussen Nederlandse en Franse bedrijven is de ongeïnteresseerdheid, dit komt voort uit de status van baas - personeel.

De baas is baas, de baas beslist, en je doet wat de baas zegt, dus automatisch zijn de mensen ingesteld als een soort robot dat ze doen wat jij zegt, en niet zoals in Nederland een initiatief nemen.

Ik ben een van de mensen geweest die direct betrokken was bij de “verhuizing” van de honderdduizend joden naar Israël en daar ook de mensen opving voor werk, ongelofelijke ervaringen van een communistisch gedachtegoed.(sta je als jochie in moskou tussen strenge soldaten mensen door te laten op de vliegtuigtrappen, een loop van geweer in je nek)

Gaatjes boren in metalen plaatjes met een kolomboormachine, de boor loopt vast en dan gaat het plaatje meedraaien met de boor.

Men zette de machine niet uit, met verbazing zag ik dat ze wegliepen om de chef te zoeken en het probleem op te lossen.

De machine wordt aan en uitgezet door een chef, dat is al eeuwen zo dus dat gaat zo door.

Zo ook in Frankrijk, baas is baas en daarvan gaan we ten eerste uit, ook de leerling die voor stage komt.

Hoe goed ik ook mijn best doe het personeel op het hart te drukken dat ik hun initiatief wil, ze doen het niet, op een enkeling na.

Dat betekend dat een simpele gebeurtenis als vrachtwagen lossen in de straat niet kan, ook al is dat de enige oplossing omdat de truck te groot is om de inrit in te draaien, de baas (ik) is weg, men mag niet met de heftruck op straat (tien auto’s per dag) dusssss……

Een betonwagen met vijf cub cement, duidelijk besproken; lossen vanaf de straat met een tapis, nee zegt de chauffeur, van de baas mag dat niet en U hebt met de chef gesproken, dus, kruien maar.

De praat en denkcultuur; vergaderen.

Men praat veel, te beginnen met de persoonlijke zaken; hoe gaat het ermee, is het huis al af, mooie tuin, bla bla bla, en pas dan gaat men over tot de orde van de dag.

Maar dan, de voors en tegens, men wíl ze zien, en binnen een bedrijf als van mij gaat het niet om voors en tegens maar om resultaat.

De klant wil dát, dus gaan we dat maken, we gaan er geen uren aan besteden er over te discuteren want de klant heeft al lang beslist en wil dát.

Dan gaan we de offerte maken, die moet zo uitgebreid mogelijk, precies zoals in US om maar vooral iedere zekerheid te hebben dat er geen enkele mogelijkheid bestaat dat je een proces aan je broek krijgt.

Gelukkig ben ik diegene die de offerte maakt en wordt er telkens hoofdschuddend naar gekeken, “dit moet fout gaan” maar voor de uren die men in het maken van een offerte telt kan ik best een reparatie of verandering inbrengen.

Ja, dan kom je in flexibiliteit, en dat is juist het sleutelwoord voor “opschieten” even de schouders eronder, even niet te veel in die devis schrijven, niet te veel vergaderen.

Pauze is pauze, en zonder kantine (zo staat het nou eenmaal in de wet “wist je dat niet ?”) geen pauze binnen de muren van het bedrijf dus we sluiten tussen twaalf en twee en zijn om zes uur weg, basta, weg, begrepen ? geen minuut langer, want de verzekering ……

Wat wel een voordeel is ? als ze niet doen wat je zegt laat je je autoritaire gezag zien en knikken ze geheit ja, jij bent de baas, en je mag allang blij zijn dat je werk hebt.

En Arbo-wetten, Steven, laat me even niet lachen, de inspecteurs zijn zo druk dat ze geen tijd hebben om te controleren, en als ze dat wel hebben zo corrupt als de p..

Ik zie bedrijven waar ze zonder ventilatie een boot staan te spuiten, met een papieren maskertje op, en de controleur zegt niets.

Bij een bedrijf hangt een ventilator van een dikke 50 kilo aan een touw in een dakraam, de schoepen draaien met een dodelijke snelheid rond en zijn groot genoeg om twee man tegelijk te onthoofden als die een meter uit elkaar staan aan de lastafel.

Geen haan die er naar kraait.

Iedere stagiaire leer ik als eerste op te komen voor zijn of haar rechten, en dan ga ik gelijk sleutelen aan eigen initiatief.

Ik leer ze die te nemen, praat daarover en duw ze die richting uit, en dan doe ik een test, ze moeten iets maken wat onuitvoerbaar is, of door nat hout (ik zet dan stiekem de tafel ‘s nachts bij de kachel) of door verkeerde lijm, maar duidelijk zodat ze zelf dondersgoed weten dat het niet kan.

Tijdens die productie ben ik er niet, ik houd me duidelijk uit hun buurt.

Schrik niet, 8 van de 10 doen wat ik zeg, en halen hun schouders op bij het zien van een gescheurde tafel.

Beschamend te zien dat een jongen met drie maanden stage mij de schuld geeft dat het meubel uit elkaar flikkert door de verkeerde lijm.

Mon dieux hoe komt dit land ooit vooruit.

Cees.

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#4 Geplaatst: 2010-03-25 15:23:18

Hoi Steven, Christian & Cees. We hebben 'n werkgever, 'n werknemer, 'n bedrijfsarts maar ik denk dat Steven gelijk heeft : dit onderwerp leeft kennelijk niet zo.

Dan maken we er toch 'n boekje van ?

Peter.

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#5 Geplaatst: 2010-03-25 17:57:26

Ik vind het in ieder geval een interessant onderwerp, waarvan de behandeling mij steeds meer leert over Frankrijk, mijn woonland. De meeste Nederlanders in Frankrijk zitten binnenkort weer achter een rosé in hun tuin van de zon te profiteren. Zij genieten van hun welverdiende rust. Dus niks werknemer, werkgever, arbeidsethos. De wat jongere garde Frankrijkgangers zijn eigen baasjes met campings, chambres d'hôtes, zijn hun eigen baas met medeneming van hun Nederlandse werkcultuur. Blijven over de Nederlanders die in Frankrijk bij een baas werken. Deze categorie is Frans en zit niet te koekeloeren op websites voor Nederlanders die in Frankrijk (gaan) wonen.

Wim

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#6 Geplaatst: 2010-03-25 19:56:34

Ik denk dat inderdaad het grootste deel Nederlanders de gepensioneerden zijn en dat de groep werkende maar heel klein is en daarvan de groep die bij een baas werkt heel erg klein, misschien zelfs enkele tientallen.

Om bij een baas te werken moet je misschien ook wel de mentaliteit overnemen van “het zal me een worst wezen” anders hou je het misschien niet eens vol.

Mensen die hier wel eens voorbij kwamen vliegen en in Frankrijk werkten zijn waarschijnlijk al lang weer terug of hebben een eigen bedrijf en hebben geen behoefte aan deze discussie.

Tja, dan hou je er drie over om mee te praten, en dan is het draadje van steven zo op.

We gaan de tuin in, de tulpen bloeien en op het eiland heb ik nog een paar mooie meubelstukken uit de modder kunnen halen, we gaan rustig aan weer ademen.

Cees.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#7 Geplaatst: 2010-03-25 21:09:21

Na 11 jaar blijf ik nieuwsgierig naar wat er om me heen gebeurt en probeer ik te onderzoeken waarom. Door beter te begrijpen integreer je ook beter en kan je als onderdeel van een werkorganisatie beter functioneren, zeker als je ook nog bedrijven moet adviseren.

"Baisser les bras": stoppen met nieuwgierig zijn is niets voor mij. Lieden die dat hebben gedaan zie ik genoeg om me heen. Er zijn ook al genoeg boeken geschreven over Frankrijk, Fransen en hun cultuur. Eigenlijk niet zoveel over bedrijfscultuur, althans in vergelijkende zin.

Een aardig stuk heb ik over Eric Blanc gevonden die de Franse kamer van Koophandel in Nederland vertegenwoordigt: http://www.ambafrance-nl.org/france_paysbas/spip.php?article6376 

Fons Trompenaars heeft ook een aardig boekje geschreven (dat ik nog niet gelezen heb) http://www.cnam.fr/lipsor/dso/articles/fiche/trompenaars.html .

Maar eigenlijk vind ik het leukst, ervaringen uit de praktijk te horen.

Cees zijn bijdrage, soms wat kort door de bocht, is heel herkenbaar en beval veel waars. Christian heeft duidelijk met andere doelgroepen te maken gehad en daar herken ik ook veel van als ik met een groep ingenieurs een probleem aanpak: heel gestructureerd.

Maar Wim heeft gelijk, het onderwerp zal een beperkte doelgroep aanspreken.

Steven

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#8 Geplaatst: 2010-03-26 05:52:45

De waarnemingen blijven boeiend, zeker. Waar zouden we zijn zonder dagelijkse verbazing en verwondering ?

Trompenaars studie is 'n helder boek (uit begin '90) en betreft vooral grote ondernemingen. Aan te raden voor als je bovengemiddeld geïnteresseerd bent, maar of de startende Hollandse camping-baas, de geretireerde vrijwilliger of de lokale pappie & mammie-werkgever er iets aan heeft, vraag ik me af.

Ik zou de afzonderlijke observaties naar 'n hoger plan willen tillen. Hoe leerzaam en boeiend de anekdotes, het blijven beperkte waarnemingen.

Peter.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#9 Geplaatst: 2010-03-26 11:13:28

Juist Peter, en aangezien het grootste deel van het land het moet hebben van/doen met de kleine artisan en/of kleinere bedrijven lijkt het me nuttiger daarop te spinnen dan op leerboeken van en voor enorme multinationals.

Mijn zwager is directeur van een van ’s werelds grootste franse chemische concerns in Amerika.

Hij zegt dat de top van multinationals dan misschien wel erg wereldlijk functioneert, maar je moet het van de werkvloer hebben, en daar draait het als ieder ander Frans bedrijf(je) op z’n gemakkie.

Hij is nu reeds zes jaar op zijn post in US, en toen een fransoos hem vroeg hoe die met die enorme werkdruk om kon gaan van de amerikanen bevestigde hij iets wat ik al jaren zei, in amerika werk je meer, maar heb je minder stress, je spreid het werk uit over meer uren.

Steeds meer franse bedrijven vinden uit dat net als in nl er uit wordt gegaan van de voldane arbeid, niet de voldane uren; je voldoet een programma, dat kun je doen van 8 tot 5 en dan heb je stress of van 7 tot 6 en dan ben je relaxed.

Mijn partner werkt geen 8 uur per dag maar zeker tien, maar op vrijdag is hij soms de hele dag thuis.

Een mentaliteit waarvan de doorsnee fransoos als die dit hoort, zich wankelend vast houd aan de barkruk.

Nee, liever twee uur tussen de middag waarvan ik een uur opgefrommeld achter het stuur van mijn cliootje kan slapen en dan om zes uur naar huis, ehhh na de apero in de bar natuurlijk.

Wat me ook zo verbaasd is overigens de omkleedpartijen.

Ik kwam lang geleden eens bij leroy merlin om één uur tussen de middag, en de vrouw bij de kassa vroeg me of ik altijd werkte.

Hoezo ? nou omdat ik altijd vuile kleren aan heb.

Ik zeg, als ik iedere keer als ik een boodschap moet gaan doen mijn kleren moet gaan verwisselen dan ben ik drukker met verkleedpartijtjes dan met werken.

Ongekend die eeuwige omkleed sessies.

Of een motorzaak hier in de stad, parkeren zo’n dertig motors voor de zaak, om twaalf uur moeten ze naar binnen, om twee uur naar buiten, om zes uur naar binnen.

Zo parkeer je dus per dag honderdtwintig motors, man dat is een dagtaak, zeg ik tegen de eigenaar, waarom eet je niet in de winkel, misschien verkoop je er ook nog een in de pauze.

Hij haalt zijn schouders op en pakt de zeventiende motor van de standaard, voor de derde keer die dag.

De dralende potentiële klant die tussen de geparkeerde monsters door loopt krijgt geen aandacht, geen tijd voor.

Cees.

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#10 Geplaatst: 2010-03-26 18:14:30

Tja Cees, zonder ambitie Frankrijk te kunnen veranderen maar wellicht wel iets te kunnen doen aan de houding "c'est comme ça", "c'est la France", "désolé" et cetera, is het misschien toch een goed idee dit onderwerp nader uit te werken.

Als we 'n ter zake kundige arbeidsjurist ook bereid vinden, lijkt me met de huidige aanwezigen 'n outline gauw gemaakt. En als je eenmaal die kapstok hebt, heb je vrij gemakkelijk 'n boekje.

Ter overweging : hoe waar onze waarnemingen ook moge zijn, het zijn - om verschillende redenen - beperkte waarnemingen. Aan de ene kant zijn we buitenlanders en dus zien we verschillen. Aan de andere kant zijn we daarom ook enigszins bevooroordeeld.

Ik ben voor, maar laat ons verdere besprekingen entre nous voeren. Feind hört mit...

Peter.

P.S. Als Wim bovendien is geïnteresseerd, hebben we er 'n hoofdredacteur en uitgever bij !

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#11 Geplaatst: 2010-03-26 19:11:13

Het heeft veel te maken met de plaats die het werk heeft in het leven.

Van jongs af aan -protestants opgevoed: gebruik je talenten- vond ik dat werk moest bijdragen aan persoonlijke ontplooïng. Met werken jezelf verbeteren. Liefst ook de wereld, trouwens.

Werken en leven schoven nogal in elkaar. Af en toe moest daar een beetje de rem op maar het bleef hanteerbaar. Als iets niet goed ging, andere wegen zoeken. Daarvoor de ruimte ook nemen en krijgen. Af en toe op je snuit gaan hoort erbij.

Dus ook -ik praat nog over NL- vanaf thuis kunnen werken, via Internet.

Hoe anders in F!

Pas na 10 jaar heb ik een verbinding met het professionele netwerk. Een beetje stiekem en ik mocht het eigenlijk niet verder vertellen. Want de syndicats zijn mordicus "teuge". Werk en privé dienen gescheiden te blijven. 

Ik kom om 18.00h thuis. Tot het dîner werk ik wat, beantwoord privé- of professionele mails. Als we gaan eten heb ik de dag afgerond, met een goed gevoel. En als ik daar een keer geen tijd voor heb, doe ik het gewoon niet.

Het overgrote deel van mijn collega's vind dit sterk overdreven. Ik sloof mij uit, vinden ze. Bedrijven en werknemers vinden het schitterend, ze krijgen snel anwoord op vragen. 

De "syndicats" hebben het ook verboden dat wij onze overvloedige RTT (ADV) dagen in betaalde werkdagen omzetten. Elk jaar heb ik moeite om ze op te nemen.  

Als ik mensen privé ontmoet, praten ze zelden over hun werk. Het lijkt "not done" te zijn om trots op je werk te zijn. Ik hoor zelden positief praten over werk. Veel van mijn generatiegenoten hebben daardoor hun kinderen een negatief imago gegeven van werken in het algemeen.

Dit is diep geworteld in het Franse leven. Ik vind mijn werk leuk en nuttig maar lijk tot een minderheid te behoren. Althans openlijk. Volgens peilingen heeft 73% het ondanks alles toch naar zijn zin op het werk.

Steven

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#12 Geplaatst: 2010-03-26 19:40:23

Ja, Steven,

Daar wil ik gelijk eens een kersverse bij doen ;

Ik ben helaas ziek, en soms gaat het goed maar soms gaat het echt beroerd, zo ook deze week.

Vorige week teveel gewerkt, terwijl ik eigenlijk niets mag doen, tja, probleempje.

Hoe dat komt ? als ik begin met het neerleggen van een plank op de vloer om te zien of de kleur me zint, schuift die een half uur later in zijn sponningen, en een dag later ligt er een vloer in huis, ik kan niet stoppen.

‘Niet stoppen ?’ vraagt de dokter ‘krijg je het anders niet af ?’

Nee, dat is het helemaal niet, het is gewoon omdat ik werken zo leuk vind dat ik niet kan stoppen.

Man, ik ben een keuken aan het bouwen en dat is zo leuk, ik kan wel tot elf uur ’s avonds doorgaan.

Hij kijkt me aan of er misschien ook iets in m’n schedel mis is.

Hoe kun je nou lol in je werk hebben.

Cees.

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#13 Geplaatst: 2010-03-27 10:53:16

Vandaag berichtje op de homepage geplaatst over een akkoord tussen werkgevers en vakbonden over de sfeer op de Franse werkplek.

Wim

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#14 Geplaatst: 2010-03-27 15:20:37

Hoe symbolisch ook, er beweegt iets en dat lijkt me winst.

Peter.

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#15 Geplaatst: 2010-03-27 22:50:37

En wat dachten jullie hier van?

(Het wordt een bericht op de site)


France Télécom gaat werksfeer verbeteren
Het in opspraak geraakte personeelbeleid bij France Télécom berokkent de telefoongigant publicitair veel schade (opmerkelijk veel zelfmoordgevallen van
personeelsleden). Daarom heeft de onderneming besloten tot een andere managementkoers, bestaande uit vele tientallen maatregelen, waaronder de aanstelling van 3500 personen die zich met de verkoop en de relatie met de klanten gaan bezighouden. De werkomstandigheden op 800 van de ongeveer 1000 werkplekken moeten beter worden en er komen 150 personeelschefs bij, alsook een flink aantal bedrijfsartsen en sociale werkers. De werkstress zou minder moeten worden door personeelsleden niet abrupt van positie te laten veranderen. Iemand die drie jaar voor zijn pensioen zit, hoeft niet meer stante pede naar een andere werkplek te verhuizen, zo luidt één van de maatregelen. Chefs en leidinggevend kader moeten meer oog en oor krijgen voor eventuele noden van medewerkers, een beoogde cultuuromslag in het Franse ondernemingswezen die zijn weerga niet kent. Directie en managers zullen bij het toekennen van hun hoge variabele beloning (de bonussen) niet meer alleen worden beoordeeld op behaalde bedrijfsresultaten, maar ook op hun prestaties op het sociale vlak.

Wim

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#16 Geplaatst: 2010-03-27 23:23:59

Sinds in 2004 een Europees akkoord over terugdringing van werkstress is afgesloten tussen werkgevers- en werknemersorganisaties, zijn de Franse nationale organisaties met elkaar gaan bakkeleien over het onderwerp. Dat heeft uiteindelijk na veel heen en weer gepraat in 2008 tot een akkoord geleid. De Franse overheid, "geholpen" door uit het raam springende France Telecom-medewerkers en technici van PSA en Renault, heeft verplicht gesteld dat dit onderwerp in de verplichte risico-inventarisatie moet komen vanaf 2010.

Ondertussen hebben heel wat rapporten over stress het licht gezien (waaronder Nasse-Légéron 2008 en Lachmann-Larose-Pénicaud 2010).

Ik maak al jaren de discussie onder en met bedrijfsartsen mee waarin velen onpeilbaar diepe navels hebben laten zien van waaruit psychoanalytische en sociologische theoriëen als erupties van geysers opstegen.....

Veel van deze deskundologen hebben hun ideëen nog van Freud, Jung en Marx en hebben moeite modernere theoriëen te omarmen want die komen uit het verfoeide anglo-saxonse taalgebied.

Het begint wel te werken. Bij een van mijn grotere bedrijven waar nogal wat genavelstaard werd op dit onderwerp heb ik van een aantal medewerkers gesteld dat ze overduidelijk suicidair zijn. Vervolgens gevraagd welk antwoord ze hadden op vragen van de Gendarmerie en de Arbeidsinspectie als één van hen het in zijn hoofd zou halen om op het bedrijf uit het raam te springen.  

Binnenkort gaan we er toch maar over praten....

Steven

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#17 Geplaatst: 2010-03-28 09:06:28

Wat betreft France Télécom : toen ik er nog mee te maken had enkele jaren geleden, heb ik aan de Auvergnatse directeur uitgelegd dat zijn organisatie van binnen net zo verrot was als zijn koperen draadjes buiten.

Hij kon wel janken, net als die Amersfoortse drukker Piet overigens.

Maar kon hij er iets aan veranderen ? Piet wel.

Steven, jouw laatste alinea begrijp ik niet goed. Je hebt bij 'n bedrijf enkele medewerkers terecht suïcidair gediagnosticeerd. En vervolgens gevraagd welk antwoord ze hadden. Wie zijn die "ze" ? Toch niet die betreffende medewerkers ? Ik vermoed het management. Maar hoe doe je dat dan zonder iemand te "verraden" ? En hoe terecht kun je iemand suïcidair verklaren ?

Peter.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#18 Geplaatst: 2010-03-28 10:03:41

Peter,

het woordje "terecht" zou beter vervangen kunnen worden door "overduidelijk".

Ik zal dit ook in de post doen.

Het ging in een gesprek met de hoogste PZ-manager over een aantal werknemers die overduidelijk zeer gestresst, depressief of beiden waren en waarvan iedereen dit wist. De betrokken medewerkers wisten ook dat ik over hen zou praten.

Ik ben geen psychiater maar denk dat op grond van (aanvullende) opleidingen en 30 jaar ervaring ik redelijk kan inschatten wanneer er suicide-risico is.

Ik ben hierbij voor de Franse situatie zeer ver gegaan.  In Nederland zou een bedrijfsarts een dergelijke discussie gemakkelijker kunnen voeren.

Ik vond -en vind- dat daar waar het met mensen totaal niet goed gaat, het niet melden van de ernst van de situatie aan de werkgever "non-assistance en personne en danger" is. Ik heb dit eerder gedaan, met terugkoppeling aan de Geneeskundig Inspecteur. Die vond dit een zeer ongebruikelijke maar verdedigbare stap.

In een recent geval heb ik iemand die door een perverse management-voering volledig de weg kwijt was, stante pede aan het werk onttrokken via een afkeuring. De werkgever ging in beroep en heeft ongelijk gekregen. De werknemer heeft vervolgens civiel schade geclaimd en gekregen.

Wie anders dan een bedrijfsarts kan een werkgever op een "danger grave et imminent" wijzen wanneer iemand er geen gat meer in zit?

Oud-collega's worden nu in staat van beschuldiging gesteld omdat zij de gevaren van asbest in de jaren '70 en '80 niet meldden aan werkgevers en werknemers.

In wezen zie ik hiermee geen verschil.

Steven

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#19 Geplaatst: 2010-03-28 15:33:57

Het is zondagmiddag, het loopt tegen vieren. Als vanaf nu je telefoon niet rinkelt, hoor je er dus niet bij.

Dat gold vroeger, toen ik me nog verhuurde als manco. 'n Manco was de afkorting voor management consultant.

Hoe het nu is, weet ik niet. Wat ik wèl weet, is dat ik nog steeds ongevoelig ben voor gezagsargumenten. En toch ga ik daar nu aan meedoen want ik heb te lang in dat wereldje mogen vertoeven.

Steven, ik wéét dat je bedrijfsarts bent, met zoveel ervaring et cetera. Dat hoef je niet te benadrukken.

Tegelijkertijd - en ik praat nu frank & vrij, heb immers geen enkel belang - valt me op hoezeer je deel uitmaakt van het Systeem. Je praat met de "hoogste PZ-manager", en je weet verdomd goed dat dergelijke posten geen enkele invloed hebben op de bedrijfsvoering, op de stijl van leiding geven. Ze - de PZ'ers, de P&O-ers, de HRM-ers, de RH-managers of hoe ze zich ook oppimpen ('n interieurverzorgster blijft 'n femme de ménage, 'n employé communal blijft 'n cantonnier) roepen hard dat ze "strategisch" bezig zijn, maar slechts beheer is hun deel.

Zolang je praat met PZ - al is het de Hoogste Manager, het blijft PZ - , en je niet aan tafel zit met De Directie, de PDG himself, praat je met de verkeerde functionarissen waar het gaat om beleidsmatige veranderingen.

Daar kun jij niets aan doen, al heb je tachtig esculapen op je voorruit. Richt je tot de directie, rechtstreeks. Met "lager" geplaatsten neem je niet langer genoegen, als je tenminste iets veranderen wilt.

Stel je voor, ik ben de Hoogste PZ-manager bij 'n grote onderneming... Daar komt de dienstdoende bedrijfsarts langs met zijn waarnemingen omtrent arbeidsomstandigheden en werkgerelateerde stress. Wat kan ik doen, waartoe ben ik in staat ? Ben ik 'n Baas ? Neen ! Heb ik instrumenten ? Neen !

Och arme PZ-baas, och arme bedrijfsarts.

Begrijp me goed, Steven, ik ben overtuigd van jouw goede wil. Maar je zit overal tussenin en het ontbreekt je aan middelen dan slechts de straffen. Je moet van beheer naar beleid, en dat wens ik je oprecht toe.

Peter.

P.S. Het bovenstaande betreft net zo goed Nederlandse als Franse ondernemingen en is dus geen cultuurverschil. Het is 'n probleem van de wijze van bestuur, de manier van leiden.

Het is 'n hem-probleem. 'n Wat ? 'n Hem-probleem ! Wat is dat ? Tja eh, dat weet ik ook niet maar het is in ieder geval niet mijn probleem.

Dit was 'n typisch manco-grapje, in de jaren negentig.

avatar#7120
Bruin
Berichten: 5
Reacties: 650

#20 Geplaatst: 2010-03-28 18:58:47

NIET wqqr dus Peterm

Cultuurverschillen tussen NL en FR wijn enor; dus bijna on over koo;baar.

Bruin.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#21 Geplaatst: 2010-03-28 19:08:07

Peter,

Volkomen eens dat je het met de decision-makers moet doen.

Dat is ook mijn gewoonte.

Welaan, om helemaal compleet te zijn: op grond van zeer kritische opmerkingen in mijn jaarverslag, vroeg de (sinds 3 maanden aanwezige PZ-manager) om een toelichting.

Het jaarverslag wordt besproken met de hoogste baas, over twee weken. Daarna met de CE.

Ondertussen mogen die twee samen nog eens nadenken.

Steven

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#22 Geplaatst: 2010-03-28 19:17:57

Erik, volgens mij typ je Nederlands op 'n Frans toetsenbord, of andersom.

Maar als ik je goed begrijp, beweer je dat de F-NL-cultuurverschillen "onoverkoombaar" zijn.

Het tegendeel is waar, getuige op z'n minst Stevens en mijn bestaan. We werken alweer wat jaartjes voor 'n Franse baas, en wat mij betreft tot genoegen al zal ik nooit ontkennen dat er cultuurverschillen (zie hiervoor). Maar onoverkoombaar, nou, dat valt mee.

Steven, volgens mij begrijpen we elkaar.

Peter.

avatar#7120
Bruin
Berichten: 5
Reacties: 650

#23 Geplaatst: 2010-03-28 19:49:39

Peter,

Ik reageerde slechts op de PC nu yerug en LDF. IK zeet even niet of het clqvier FRQNS is of niet...

Kennelijk gqqt er op FR clqvier het een en qnder goes ;is.

:qqr ik heb hier qndere proble;en zqnt de TV  geeft niet thuis. en jq ;orgen ;oet dqb ;qqe een qntenist ko;en voor rekening vqn de eigenqqem zqbnt dw stor; blijk hier ook bewootlijk huis gehouden te hebben!

Sorry het is niet qnders dus....

Bruin.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#24 Geplaatst: 2010-03-28 21:26:30

Peter,

je hebt wel een punt als het gaat om de rol van PZ-managers.

In NL heb ik die zien verschuiven naar beheersmatig en adviserend (de managers namen imers de beslissingen) en in F hebben ze een veel zwaardere rol. Dit bij gebrek aan kennis bij lijnmanagers en onvermogen om essentiële managementtaken uit te voeren zoals beslissen over verlof, aanpassen van functies en disciplinare acties.

Gelukkig in mijn situatie is de voorzitter van de CHSCT nog altijd de directeur en nooit een PZ-baas. En die CHSCT vergadert minstens 4 x per jaar dus de lijnen met de "président" zijn kort.

Steven

avatar#7120
Bruin
Berichten: 5
Reacties: 650

#25 Geplaatst: 2010-03-29 13:26:01

Peter & Steven,

Er ging hier teruggekeerd met lieve poes en PC het een en ander goed mis. De PC had ik naar PB mee genomen en aangesloten op een Qwerty toetsenbord.

Ik had hier dus niet in de gaten dat de preferente 'taal' van FR naar NL was veranderd!

Goed, ik schreef dus dat ik het niet eens was/ben met Peter over cultuurverschillen tussen Franse en Nederlandse bedrijven. Ik noemde het "onoverbrugbaar'', maar bedoelde het iets minder gechargeerd.

Er zijn echter wél elementaire verschillen aan te geven tussen die 2 bedrijfsculturen.

- In F. heerst nog steeds een 'top-down' bedrijfscultuur. Die heeft grosso modo het gevolg dat zelfs een erg 'hoge' werknemer naar de hoogste 'baas' luistert/gehoorzaamt als ware hij/zij hem/haar. Er blijkt dan dus weinig plaats een ander inzicht, cq motivatie.

- In NL heeft men lang geleden in de internationale concerns (waarvan ik van 1 deel uitmaakte) een managementstijl ingevoerd die het omgekeerde was. Nl. in bedrijfsonderdelen een zo mogelijk meest platte organisatie structuur. Het gevolg was dat HR-management voorrang kreeg op top-down lijnstructuur.

De gedachte in modern management theoriën of dito gepredikte boeken is dat het Menselijk Kapitaal (Human Resource Management, HRM) een groter kapitaal vertegenwoordigt dan bv. allerlei 'stakeholders', waaronder Aandeelhouders.

Ik ben geneigd nog steeds die visie te verdedigen, want de werkende mens in een onderneming maakt- voor ca. 70 %- deel uit van het al of niet gedeelde ondernemingsvermogen!

Dus dat menselijk kapitaal bepaalt in feite als alle neuzen een zelfde kant uitstaan het succes of het falen van een onderneming.

Een bedrijfscultuur blijkt dan slechts succesvol, indien van die ca. 70 % gericht is op continuiteteit van de onderneming én elke manager zal in de 1e plaats zijn medewerkers dienen te motiveren naar dat bedrijfsprofiel.

Hoe dan ?

Door goed te luisteren naar aan jou toevertrouwde medewerkers. Zij kunnen haarfijn aangeven wat hun succes of verlies is van de klanten waarvoor ze werken.

Management 'by walking around' dus en niet van de soort die gedoodverfd werden door oudere natuurtalenten, die het vak in de praktijk geleerd hadden.

Het was juist treffend dat een paar van die nieuwlichters als eerste verdwenen uit de organisatie (carriere-hoppers noemden we die) en ze lieten meestal een zootje ongemotiveerden achter. Voor die 70 % regel voor continuïteit van de onderneming hadden ze al weinig in het oog gehouden en ook nog de overige 30 % in die balans. Die bestaat uit technologie/produkt ontwikkeling en daarmee acquisitie van nieuwe klanten. Dus kort gezegd produktvernieuwing door kennis- en kunde uitbreiding. Stilstand is hoe dan ook achteruitgang!

Ga dus zelf maar na hoe de situ in doorsnee Franse bedrijven is. ... Ik weet dat uitteraard niet uit eigen ervaring maar heb wél bepaalde vermoedens hierover.

Bruin.

avatar#3992
ivo 71
Berichten: 14
Reacties: 656

#26 Geplaatst: 2010-03-30 01:03:23

Erik, ik vrees dat je iets langer uit NL weg bent dan je denkt. Die houding van 'HR first' is volledig verdwenen. Tegenwoordig is het voornamelijk het belang van de aandeelhouders en eigenbelang van de besturende toplaag waar het bij beleidsbeslissingen en omgang met werknemers om draait. Het is bij de grote en middelgrote bedrijven weer lekker ouderwets top-down hiërarchisch. De huidige opvatting van een 'oplossing' bij door slechte verkopen tegenvallende resultaten is kostenreductie door ontslag van personeel. Ik vraag me weleens af wanneer men zich realiseert dat je zonder personeel weliswaar geen kosten meer hebt maar ook geen productie en dus geen omzet.

Ivo

avatar#7120
Bruin
Berichten: 5
Reacties: 650

#27 Geplaatst: 2010-03-30 04:13:54

Ivo,

Ik ben het ook "contre coeur" gewoon met je eens!

Ik wist zo ongeveer medio 1994 hoe de 'vlag' er bij dat U-concern bij hing.

Ik was OR-lid van die Research Organisatie en moest dus alle ongebruikte capaciteiten  van mijzelf inzetten om een pijnlijk oordeel van werknemers binnen die R&D organisatie te bewerkstelligen cq. te 'verkopen'. Ik wist zelfs dat binnen dat college van de OR mijn eigen baan al op tocht stond.

Toch heb ik volgehouden als lid van die OR voor een model van een eerlijke bedrijfspolitiek. Ook was IK bepaald niet blind noch horende doof voor inzichten die mjin mannelijke companen of vrouwelijke hadden. Het was in die tijd gewoon 60 à 80 uur werken voor 'algemeen belang' ! Ik heb daar meer van geleerd dan te functioneren als researchwerker.

Ik huldigde oa. de stelling dat je hoe dan ook wél in onderhandeling moest blijven met het bestaande management. In casu dus van een President Directeur van U-Reseach in Vlaardingen.

Of in kontakt met de Bestuurder destijds... een vrouw (Magda van V.) waarvoor ik nog een steeds hoge achting koester tov. haar eerdere of latere manneliike collegae. Zij is op gegeven moment verdwenen naar TNO in de directie daar in Delft, maar ik kon met haar wél altijd overweg.

Zij als Bestuurder en ik als lid OR. Het was dus op gegeven moment dat zij in het Delta hotel aan de waterweg vlakbij Research de opmerking maakte dat de de OR zeldzaam compleet was. Ik zat toevallig naast haar en fluisterde in haar oor: "Magda, iedereen is hier omdat er primair gratis te vreten IS en secondair dat er wel behoorlijke knopen doorgehakt moeten worden. Ik waarschuw je dat het moeilijk kan gaan worden, maar allez ga er voor!"

Ik kreeg slechts een knikje van haar maar zij had een uitstekend verhaal, waarom er ook op personeel bezuinigd moest worden. In een toilet heb ik haar later dus hartelijk bedankt voor dat HRM verhaal en het is altijd een voorbeeld gebleven dat je dus wél vanuit verschillende posities tot één gezamenlijke strategie kunt geraken.

Je moet elkaar wél aardig vinden om daartoe te geraken.

Het probleem met die PDG van 'Reseach' was dat hij met een zelfde achternaam als de groepsleider van mij dat hij  überhaupt niet hoe te commuceren.

Die, de PDG is nu tot m'n verbazing toch gekozen in het Pensioenfoinds van dat concern net als een gepensioneerde notoire 'tegenwerker'  OR-lid van URL en van de COR van dat concern. Ik vraag me zelf nog steeds af of het vreemd is met haar in rol van Bestuurder/ Or-lid tot een gezamelijk gedragen vaststelling te homen want zij was wél de personeelsdirecteur (HRM) en ik heb het haar ook nog behoorlijk moeiijk gemaakt tijdens de 1e Irak crisis....vreemd maar waar dus. Een haat/liefde verhouding met haar dan?

Nou ik dacht dat dus niet toen, want ik wist die verschillende petten wél te scheiden. Ik poolde met collega's (in privé auto's of met lease-bakken) met oa. een PZ functionaris, die mij veel later toegaf dat ze een vrouw met ballen was als zijn bazin. ... Wat is er dan werkelijk nieuw in werkverhoudingen in NL of dus en France met baas/ondergeschikte verhoudingen?  Ik denk hardop dat LDF nog iets te leren heeft in baas versus ondergeschikte verhoudingen zo hier en daar.

Bruin, die weinig tot geen wijsheid in pacht heeft dus. ...

avatar#7688
pieter2
Berichten: 3
Reacties: 7

#28 Geplaatst: 2010-03-31 02:12:27

Met alle respect voor alle posters hier, maar ik krijg hier krullende tenen van!

Wat een ego's en beterweters zitten er tussen. Niet allemaal, maar wel veel!

Vooral mensen die (naar ik verwacht) al vele jaren genieten van een rustig bestaan in fr, weten te vertellen hoe het nederlandse bedrijfsleven in elkaar zit.

Verhalen uit de oude doos en nogal onzinnig. Veel egotripperij. Er klopt echt helemaal niets van.

Ik stel voor dat jullie het over andere onderwerpen gaan hebben.

Bijvoorbeeld over de verschillende wijnen, kenmerken van de brocanterien, etc. Maar niet over zaken waar jullie blijkbaar al jaren niet meer deel van maken.

Sorry voor de wat extreme reactie, maar dat moest toch even gezegd worden.

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#29 Geplaatst: 2010-03-31 06:26:20

Whoups Pieter, wat 'n geblaas.

Verklaar u nader want u beweert nogal wat zonder 'n enkel argument. Zo niet, laat ons toch keuvelen en doe mee want u weet kennelijk erg veel. Maak ons wijzer.

Peter.

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#30 Geplaatst: 2010-03-31 10:51:12

Ik vind dat best, maar het element Frankrijk moet daarbij dan niet uit het oog worden verloren. Het blijft interessant om de cultuurverschillen te beschrijven tussen de twee landen wat betreft het werken bij een baas. Vooral nu steeds meer Nederlanders naar Frankrijk trekken om er te gaan werken (de stroom pensionado's is aanzienlijk kleiner geworden), is het zinvol om die cultuurverschillen te beschrijven.

Wim

avatar#7120
Bruin
Berichten: 5
Reacties: 650

#31 Geplaatst: 2010-03-31 15:18:04

Vind ik ook Wim,

Ik heb dus vrijwel altijd in Nederland gewerkt en soms een korte tijd voor dat concern ergens anders in de EU.

Zowel Steven als Ingrid als Peter verhalen over lokale culturele verschillen tussen bedrijven. Hoewel je dus een overheidsdienst niet helemaal kan vergelijken met een Internationaal Concern. Ik heb dus wél gewerkt voor expats die projectleider (m/v) waren van die Internationale Organisatie. Zelfs m'n laatste 'baas' was Engelsman, die begreep me veel beter dan de lijnmanager waaronder ik toen nog viel. Die NL-managers zijn allen verdwenen naar elders.

De laatste heeft nog geprobeerd me te ontslaan, voor hij bij een notoire 'houthakkers club' in dienst trad. Toen hij dat zelf bekend maakte, ging een golf van walging door de medewerkers heen van die groep.

Ik zei (bien mésuré)  dat het me speet dat ik per 1-1-1996 geen deel meer zou uitmaken van de Organisatie, maar dat ik ook als OR-lid nog zo goed mogelijk hun belangen zou verdedigden. ...

Ik heb een groot afscheid gehad omdat je nu eenmaal in je publieke/private rol Integeirteit wél hebt uit te stralen  Het 'baasje' ging weg zelfs zonder cadeaux van de groeps secretaires.  Maar die vrouwen begrepen gewoon hoe ik me voelde toen ... Zij waren gewoon gehouden om bepaalde geheimen over een persoon te bewaren en ik ook ik dus op een hoger nivo.

Het probleem ligt dan dus niet bij hun, maar toch bij hun bazen die er bepaalde opvattingen op nahielden van managements stijl die zij (secretaressen) uit eigen waarneming al niet onderschreven. ...

De laatste tijd krijg ik een personeelsblad van dat concern getiteld 'Unilever One'

Daarin is juist ruimte voor expats die werken voor dat concern in de EU.

Zij allen verhalen over hun ervaringen met een lokaal bedrijf.

Het blijkt dan, zeg voor ca. 90% dat men als 'expat' de Nederlande samenleving  positief beoordeelt. (bedoeld wordt in hun contacten met PZ, collega's in het bedrijf en de buurt waar ze wonen).

Dat is dus een cijfer hoe wij dan als samenleving in Nederland omgaan met expats vanuit 'vreemde' origine. Moet je even het verschijnsel van PVV maar  niet meenemen.

In de diepte interviews scoort de Nederlandse Emigratiedienst buitengewoon laag omdat zelfs expats die dan op tijdelijke basis in NL verkeren een 

erg degraderende behandeling moesten ondergaan daar!

Volià dus voor NL en hoe ligt dat dan voor Franse Internationale concerns of ondernemingen?

Ik denk dus dat het niet heel erg veel beter gesteld is. Die buitenlanders bezetten banen die in die lokale optiek "uitsluitend" voorbehouden zouden zijn aan Franse medewekers van een concern.

Niet echt erg dus 'valorisant' over certaines compétences en nog minder en rapport tot de EU VERORDENINGEN horen. Die gaan al sinds 1971 over werkers die zich binnen de EU verplaatsen en dus ook recht hebben op min of meer gelijke behandeling in het land waar ze werken.

Als dat nu gewoon de regel was in LDF of NL ???  Ik denk het dus niet en ik woon dus echt wel lang in LDF, mais ca me revolte ici aussi, want de 'Stevens' zouden dan over professionele competentie moeten beschikken die hoger zou zijn van Franse collegae?....

Ik ben dus een EU burger en France en verder vorder ik kort geschreven dat ik op GELIJK nivo BEHANDELD wordt binnen een Franse Onderneming of als gepensioneerde op die VO's. Dat laatste is niet van toepassing maar toch dus, want het centrum van mijn economiche en emotionele belangen bevindt zich in LDF toch? Ik ben hoe dan ook in economische zin een 'spender' waarvoor de lokale samenleving hoe dan het ook meest profiteert.

Bruin. ;-))