Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

oui! terug

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2010-06-26 15:22:33

Net thuis in Frankrijk waar het al weer over de dertig graden is, het zwembad lonkt, heb een nieuw luchtbed omdat de oude met de storm dit voorjaar weg gevlogen is en zo nu en dan voorbij komt in de dampkring (en iedereen maar denken dat het een satelliet is)

Ik ben al jaren bezig een project op te zetten zoals de bataviawerf in lelystad, maar de franse zijn niet zo dolenthousiast als die VOC-mannen.

Vandaar een ander project wat me een stap verder moet brengen bij de geloofwaardigheid van mijn publiek (conseil général, mairie, et autres)

Ik zag een pracht van een driemaster die ik van de Amerikaanse eigenaar af wist te troggelen voor een reis om een groep kinderen (moeilijke gevalletjes) een stage te bezorgen die hen eventueel zal helpen in de toekomst.

Tien kinderen in de leeftijd van 13 tot 15 jaar, uitgeloot door de plaatselijke dominee, hebben een disciplinaire zeemansreis genoten van 4 weken waar we met trots op terug kunnen kijken.

martinique, cuba, miami, new york, tranen in de ogen bij zoveel kinderen toen we het vrijheidsbeeld passeerden, ieder kind heeft traditioneel één slag met de bel geluid.

Twee konden niet zwemmen en hebben in een waterzeil zwemmen geleerd, een was een ware crimineel en hebben we flink onderhanden genomen met een volle storm op onze kont, die is voorgoed mak na een nacht achter het stuur staan in regen en onweer tot je handen bloeden van de blaren, en een jongen was getraumatiseerd en hebben we redelijk goed kunnen helpen.  Allemaal hebben ze de ervaring opgedaan met dolfijnen, we hebben zeven walvissen waargenomen, en vliegende vissen gevangen.

Het was een pracht reis, de kinderen hebben er zeker veel van opgestoken, en ook ik ben weer een les wijzer; het ligt er maar net aan, aan welke kant van de rode draad je wordt geboren. 

Bemanning, dokter Elioth, leraar Karim, Jonas de stuurman, et moi le capitaine

Ik wil een leuke anekdote bijsluiten;

Roderique is een jongen die ons de eerste paar dagen eigenzinnig terroriseerde, maar mijn  wapen is kennis, en kennis is ook ditmaal weer macht.

Ik begin met het benoemen van oude zeiltermen, zoals het aantal glazen, de bazaan brassen, of een bovenbrambras, en zelfs roderique komt onder de indruk, en dat gaat hij gebruiken.

We varen voor de kust van Miami als ik de mooiste uitleg krijg die ik ooit in mijn leven heb gehoord, en waarschijnlijk zal horen.

Al op een paar mijl van de kust ten zuiden van de stad zien we een groot aantal rode lampen knipperen, allemaal in het zelfde ritme.

De waterkaart geeft aan wat het zijn; een windmolenpark.

De jongens kijken geimpressioneerd naar het land der dromen, het land waar alles kan, waar alles beter is dan elders in de wereld, en waar Barak Obama woont.

De wind is lekker, een flinke zwoele bries op het achterlijk geeft de boot een lekkere vaart, en als de dageraad aanbreekt kunnen we de enorme windmolens zien afsteken tegen de alsmaar lichter wordende hemel.

‘wat zijn  dat?’ vraagt Sam.

‘Dat zijn grote lampen’ zegt Roderique ‘en om elektriciteit uit te sparen maken ze zelf energie’ wijzend op ons windmolentje op de preekstoel die onze broodnodige elektriciteit opwekt.

Ik ben eerst stil van verbazing, kijk verwonderd naar Jonas die naast me op het voordek staat, en we schieten zo hard in de lach dat onze buiken er pijn van doen.

We hebben het niet gecorrigeerd, het zou leuk zijn als deze voort blijft gaan, alleen maar om de mensen te plezieren, om de lachspieren te activeren.

Roderique staat achter het stuur, we varen nog maar zelden op de piloot, iedereen is dol op het sturen van het schip maar Róderique had één wens, hij wilde het schip de Amerikaanse territoriale wateren binnen varen.

We varen al ruim twee dagen in Amerikaanse wateren, dacht ik bij mezelf, wat heeft het voor zin, maar toen ik in de hangmat lag te luieren omdat ik die nacht stuur had gemaakt en nadacht over de laatste weken, de begrafenis van mijn moeder, toen moest ik denken aan mijn wens naar de familie, ik wilde mijn moeder op de schouders naar het kerkhof dragen.

Hoe trots was ik dit te kunnen en mogen doen, langs deze mensen te lopen met mijn moeder, deze mooie begrafenis te mogen meemaken op zo’n mooie manier.

Ja, Roderique vaart vannacht het schip Amerika binnen, daar zal ik persoonlijk voor zorgen en op toezien.

Cees.

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#1 Geplaatst: 2010-06-26 17:12:45

Goed dat je er weer bent, Cees. Goed dat deze reis de opvarenden - jou incluis - zoveel heeft opgebracht.

Wat betreft "(...) maar de franse zijn niet zo dolenthousiast als die VOC-mannen" : misschien moeten we het hier maar eens over hebben, wellicht privé.

Behouden,

Peter.

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#2 Geplaatst: 2010-06-26 17:52:41

Variatie op het gezegde:

De beste stuurlui staan steeds aan wal

Cees is de beste stuurman, stuurt schip en bemanning. Mijn respect!

Christian v.K.

avatar#7477
JP (32)
Berichten: 29
Reacties: 258

#3 Geplaatst: 2010-06-27 17:38:57

wat een schat van ervaringen moet deze reis hebben opgeleverd voor alle betrokkenen.

Ik heb de indruk dat je erg lang bent weggeweest. Bahalve de zeereis ook andere landen "onveilig'gemaakt? 

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#4 Geplaatst: 2010-06-28 13:38:41

zwemles voor de kust van Saint Christophe

We kunnen hier in de kroeg van de site beginnen peter, wellicht met een lekker koud glaasje muscadet.

Dank je Christian.

Ik ben wegens omstandigheden veel op Martinique, en daar is internet niet zo bereikbaar.

De reis duurde slechts een maand, lang genoeg voor mensen die dit nooit hebben gedaan.

Het mooie aan dit soort projecten is - in Nederland zijn bedrijven die tjalken huren voor een dag om zo hun personeel te trainen in teamwork - dat je op elkaar zit, dus de problemen niet uit de weg kunt lopen, letterlijk en figuurlijk.

Je kunt naar het voordek lopen, maar de afstand blijft te klein.

Er zit dus niets anders op dingen op te lossen, bespreken, open te zijn en te aanvaarden.

Je gelooft niet als ik je zeg dat er mensen zijn die hun droom waar maken, met een schip een wereldreis te gaan maken, en uiteindelijk met de scheidingspapieren ergens op een tropisch eiland van boord stappen, reis inclusief huwelijk gestrand.

Er liggen her en der schepen te koop van deze lieden waarvan de havenkosten hoger zijn dan de vraagprijs van de boot, je koopt zo’n schip vaak bijna gratis.

Als een jongen huilt om iets, thuis een knal om zijn oren krijgt van ma, zul je eerst denken het gaat wel over.

Als je dan een andere jongen naast hem ziet schuiven, hem troosten, dan gaat er een wereld open.

Als dan later in de nacht de jongen aan dek komt bij de stuur, en snikkend zijn verhaal doet, dan heb je net dat gene bereikt wat zo belangrijk is in het leven, twee kleine persoontjes die hebben leren communiceren, leren begrijpen, leren omgaan met elkaar.

Daar krijg je tranen van in de ogen.

Er was een jongen die er zo erg aan toe was dat ik er op een nacht van instortte, ik heb op volle zee de cd in de speler gedaan en op maximaal gezet, “laat me,vivre” een bijbels nummer voor mij van shaffie.

Huilend voelde ik de arm van de stuurman om me heen slaan die ik door het kabaal gewekt had, dat was genoeg om weer verder te gaan.

Waarom ik het dan allemaal doe? Omdat ook de franse jeugd de kans moet hebben op een toekomst, met diploma, met succes, met ambitie, met plezier.

De ouders schuiven de verantwoordelijkheid naar de school, de school naar de overheid, en de overheid naar de kinderen, en zo foeteren we iedere dag weer op de kinderen die geen reet uitvoeren, duizenden smsjes sturen, lui zijn, en niets presteren.

Tucht, dat is de beste leermeester, als dat ontbreekt, gaat de dag zijn eigen leven leiden.

Tucht is zeilen hijsen anders kom je niet vooruit, tucht is schilderen anders rot ons veilige schip onder je kont weg, is koken anders krijg je niets te eten, is leren anders begrijp je de dolfijnen niet, is praten anders ben je alleen.

We hebben allemaal een mobieltje, een pc, en we leven steeds verder van elkaar af.

Met walging kijk ik naar de opa’s en oma’s die met hun kleinkinderen zitten te smsen, waar is de tijd dat je bij ze op visite gaat, koffie drinken.

Dat kan niet meer, we duwen ze zo snel mogelijk in een bejaardenhuis waar iemand voor ze kan zorgen, wij moeten werken, wij moeten meer, en meer, en meer.

Ten koste van wat ?

Ten koste van miljoenen die nooit hebben geleerd te werken, te studeren, en hun handje ophouden bij de steun, te gaan voor iets wat je graag wilt, de ouders waren te druk met hun smsje om de kinderen te motiveren.

Van stuurman Jonas krijg ik slechts handgeschreven brieven, weet u wat hij daarvan zegt? Handgeschreven brieven zijn echt, die komen uit je hart, e-mails schrijf je, herlees je, corrigeer je, en zo ontstaat de “brief” die past, maar niet echt is.

Ik vind dit naast mijn bedrijf leuk werk, en ik ga ermee door tot m'n geld op is.

Beter zo opmaken dan aan les impots geven dunkt me ;-) 

Cees.

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#5 Geplaatst: 2010-06-28 16:29:38

Mooie verhalen Cees, je zult er méér hebben.

Je kunt beter wat "tuig" aan boord hebben dan teamworkende collega's. Met dat tuig is immers nog wat te doen.

Ik herinner me vier Duitse ingenieurs bij Siemens of zo, ze kwamen vrijdagavond aan boord voor zo'n weekendje therapie. Allemaal Herr Doktor Doktor en Diplomierte Ingenieur en so wass. Bij het bittertje werd er dus voorgesteld, laat ons de schipper 'Bas' noemen. Bas stelt voor elkaar te tutoyeren want er moet toch gezeild worden.

De vier trokken zich even terug. Even later kwamen ze terug : dat tutoyeren was niet zo'n goed idee, maar voor dit weekend waren de namen Eins, Zwei, Drei en Vier.

Brrrr, teamworkende Duitsers en ander managerial tuig.

En dat van Jonas' handgeschreven brieven is zo waar.

Peter.