Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Zomerse geschiedenis

Auteur Bericht

avatar#5110
Robert du Moulin
Berichten: 76
Reacties: 1325

#0 Geplaatst: 2010-09-22 11:20:08

Op een zomerse ochtend, comfortabel achter het stuur van mijn auto,  reed ik over een smal pad door een bos in de Nièvre. Hobbelig, nu en dan heel smal, en hier en daar bijna een donkere tunnel met al die takken van de bomen erboven. Plotseling een open plek, uitbundig zonlicht, met een gedenksteen. Op die plek had een boerderij gestaan, waar in 1944 heftig om gevochten was door de resistance en de Duitsers. Tientallen gesneuvelden. Je kijkt, denkt wat na, rijdt door, en een paar uur later sta je in een supermarkt na te denken over de vraag hoe het komt dat de lamsbout uit Nieuw-Zeeland zoveel goedkoper is dan die van Franse origine.

Op een zomerse ochtend, comfortabel achter een bureau met pc en uitzicht op een zonovergoten straat in een land van de dag na Prinsjesdag, blader je wat in de virtuele internet kranten, wat de pers op deze wereldbol vanochtend te melden heeft. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En bij het lezen van dit artikel in de New York Times was ik meteen weer terug in Frankrijk, dat mooie landschap met zoveel oorlogslidtekens. Over een dappere jonge Britse vrouw, Eileen Nearne, die tijdens de Tweede Wereldoorlog spionagewerk verrichtte in Frankrijk. Ze is onlangs overleden.

Rob

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#1 Geplaatst: 2010-09-22 14:00:23

Zo ken ik er ook nog een, maar van twee zomers geleden.

Ik heb de “nare” eigenschap altijd te schrijven, dus het is niet moeilijk even in het archief te duiken voor dit verhaal.

‘Kun je mij helpen met de aanhangwagen om een bed te verhuizen?’ vraagt Alain die beneden aan het straatje woont me.

‘Geen probleem, ga je verhuizen?’

‘Nee, een paar oudjes, heb ze eens ontmoet bij de bakker, wonen hier tijdelijk en gaan nu naar Marans, hebben daar een appartement gekocht, een beetje bizarre lui.

‘k zei toen bonjour en sindsdien kom ik niet meer van ze af.’

Kan me er wel iets bij voorstellen; je komt hier nieuw wonen, geen contacten, geen vrienden, stuge rochelaise waar je nooit contact mee krijg, en dan ben je oud en snak je naar vrienden om een “kaartje te leggen”.

Eigenaardige man, dramt, weet alles beter, nukkig en soms zelfs irritant vervelend, leeftijd, 91 jaar, rijd nog auto (zijn “zoveelste” vrouw komt niet achter het stuur) gaat iedere tweede woensdag op en neer naar Anger om een geestelijk gehandicapte dochter van een van zijn eerdere vrouwen te halen die niet zijn dochter is, en brengt haar de dag daarop weer terug.

We verhuizen op een mooie zonnige dag in juni de oudjes naar hun nieuwe optrekje en een paar dagen later belt monsieur me op, ‘komen, direct, nieuwe oven plaatsten.’

‘Ik ben vanavond om….’ Verder kom ik niet. ‘Nu direct’ gromt de oude baas, en hangt op.

Nou zeg, wat denkt tie wel, maar al twee minuten later staat Alain aan de deur ‘die ouwe aan de lijn gehad? Laten we maar gaan.’

Als ik de dag daarop zonder kloppen voor de tweede keer de woning binnen stap (had de eerste keer wel netjes geklopt) lag ik in de hoek voor ik het wist, een paar ribben flink gekneusd, verder is de gang leeg, een lampje zwiebert aan het plafond, stilte…..

g…vergemese… ik kan amper adem halen, alles schrijnt, en sta voorzichtig op.  

Geen spoor van de oudjes, ik hoor niets, mijn gereedschapskist staat er nog zoals een uur eerder voor ik naar de winkel ging, de tuindeur open waar ook geen mens te zien is.

De gendarme bellen misschien ? eerst Alain maar bellen ’t zijn zijn “vrienden”.

Als Alain er aankomt komt mevrouw met hem mee het huis in, en weldra staat monsieur ook in huis.

‘Tu vas bien ? désole pour….’

De man geneert zich, en een uur later hoorde ik zijn verhaal, een verhaal van kinderboeken en spannende films.

Speciaal agent voor de Engelsen gedurende oorlog in opdracht van Frankrijk, specialist in het kraken van brandkasten, overviel de presidentiële suite gedurende de oorlog in Algerije, hielp iemand die zijn pad kruiste net zo makkelijk om zeep als wij een vlieg op het tuintafeltje.

Voortaan maar kloppen dus, ook al ben ik maar vijf minuten weg geweest.

Als ik de man vraag om het verhaal op te schrijven kijkt hij me dwaas aan, ‘opschrijven? voor wie monsieur cees.’

‘Nou ehhh, een boek snapt U, gewoon al die verhalen bundelen en …..’

De verhalen van velen verbleekten toen de man begon, zelfs die van mijn ouders, en na een half uurtje of misschien langer snakte ik naar een sigaret, ik was misselijk, kotste bijna over het tafeltje, “laat maar”.

Er is toen zoveel gebeurd, en het heeft zoveel wonden nagelaten, een boek zou dit niet kunnen beschrijven als een verhaal, het zou een vloek worden, een vloek die wegsterft met diegene die haar droeg, langzaam met de tijd mee.

Met dit in gedachten, en nog vele andere verhalen, bedenk ik dat we lekker aan het tafeltje in de tuin kunnen zitten dankzij hen die toen zo moedig waren, laten we dat alstublieft niet vergeten.

Cees.