Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Oud en nieuw van een polderjongen

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2011-01-09 14:19:36

De kerstdagen zijn goddank voorbij, en oud en nieuw is weer uitbundig gevierd, en hoe.

Ik teken hier een verhaal op van iemand die voor het eerst in Frankrijk de jour de l’an heeft meegemaakt, tussen boeren burgers en buitenlui, in een dorpje niet groter dan een boerderij vijf huizen en een chapelle, uitgenodigd door ons en onze vrienden.

“We zijn twee dagen van te voren aangekomen in een gezin met kinderen, en we vermaken ons met wat sporten, een middag bij de machines de l’ille , en spelletjes aan de keukentafel die voor deze dagen is verlengd met een deur uit de bijkeuken en een paar schragen.

Op oudejaarsdag terwijl menig kindje bij ons in de straat al door zijn eerste rotjes heen is geknald, worden hier door alle aanwezigen de feiten nogmaals doorgenomen over oudejaarsavond, nogmaals zeg ik omdat men de alle dagen al praat over de oesters (bah!) zalm, foie gras (wat is dat?) en het hoofdgerecht.

Nu komen er ideeën bij van de zeven kinderen, muziek, theater, en natuurlijk de versiering.

De tafel wordt gepland, welke servetten, mijn hemel, is dit en bruiloft of zo ?

Eindelijk als na de lunch van vette leverpastei, broden, spek en patés, natuurlijk weer met een lekker wijntje erbij (geen bier?), de laatste boodschappen worden gedaan, begint er een enigszins gemoedelijke speelse manier van samenwerking op gang te komen, en liggen we regelmatig dubbel van de lach als we stoelen aanslepen, tafels verzetten, de speakers versjouwen, cees zijn rookmachine uitprobeert, en tegen vijf uur de tafel wordt gedekt, alsof de koningin te gast komt.

Eindeloze kleuren, glazen te kust en te keur, borden op stapels in volgorde van eten, bestek in dubbele lijnen links en rechts naast het bord.

De namen van de tafelgenoten zijn op een zwerfkeitje geschilderd door de kinderen, elk zijn eigen plaats, en als alles gedekt is moet ik mee naar boven, de kinderen gaan me toetakelen wordt me nageroepen als ik de trap oploop.

Eenmaal beneden na een uurtje, gekleed in mijn beste plunje, zie ik de een na de ander verschijnen, in hun beste en mooiste kleren, opgemaakt en wel, zelfs ik heb glitters overal en opgemaakte ogen, alsof het een groots spektakel is met iedereen als speler in een mooie rol.

Er wordt wat doelloos rondgewandeld door diegene die geen oesters openmaken (nog eens bah!), wat verschoven en verzet alsof er niets anders is te doen, en men wacht op de gastheer die traditioneel zijn beste cocktail gaat bereiden op een bijgeschoven tafel waar een enorme bak op staat, groter dan een emmer.

Dan gaat het gebeuren, Pascal –de gastheer- en cees gaan beginnen met de emmer, flessen crémant, wijn, rhum (van cees uit martinique) suikersiroop, de emmer wordt voller en voller, getest op smaak, en wij, inclus de kinderen, kijken watertandend toe, en dan wordt er een gastproever uitgekozen, en dat was mij een eer.

De gastproever (ik kende dit niet) bepaald uiteindelijk of de cocktail goed is of niet, een beetje meer nootmuskaat of peper misschien, de gastproever is dé persoon die hét bepaald.

Gelukkig heeft cees me van te voren gezegd wat deze functie inhoud mocht ik gekozen worden, en smakeloos als polderjongen, tikte ik een pietepeuterig snufje kaneel toe aan de emmer met drank en daarmee was het feest begonnen, luid geklap en gelach, glazen werden gevuld, er kwamen nog laatste gasten binnen uit parijs, en al rap was de emmer half leeg (huh?)

De kinderen voeren een toneelstuk op en iedereen staat, niemand zit hier, de tafel blijft onaangeroerd.

Terwijl ik nadacht hoe men op dit tijdstip ergens in de polder aan de toastjes zit met bier, één fles champagne in de koelkast die om twaalf uur opengaat, en vervolgens warm staat te worden om later de nacht in de gootsteen te verdwijnen, worden hier de stoelen aangeschoven en zoekt ieder zijn plaats.

Natuurlijk kan ik de oester niet weigeren na deze uitnodiging als gastproever, en de enorme schaal met honderdtweeënnegentig oesters slinkt zienderogen snel (ik ben verbaasd) met koele witte wijn van de plaatselijke boer, en daarna komt de zalm, prachtig opgemaakt met blaadjes en citroenschijven, verrukkelijk.

Daarna de foie gras, met hele zoete witte wijn van gouden kleur, en ik begin me nu toch echt zorgen te maken, doen ze hier wel aan oudjaar ? het is al half twaalf! (de foie gras is superlekker)

Cees en Pierre hebben een maretak afgesneden en meegenomen uit de eiken van de Alphen, en men schijnt daar traditioneel onder te moeten kussen om twaalf uur.

Na de foie gras het hoofdgerecht, en de klok tikt door, het is al bijna twaalf uur als iedereen smult van de heerlijke gerechten.

Enkele seconden voor twaalfuur begint men te overleggen, de champagne wordt ontkurkt en geschonken en uiteindelijk is het een mobieltje wat uitkomst bied voor de juiste tijd, en eenmaal twaalf uur wordt er uitbundig gekust, gewenst, gelachen en geproost, en…… ik verwacht de eerste knal, en die blijft uit.

Geen vuurwerk, geen gehol op de straat, geen dampen en schreeuwende mensen, geen vuren in de straat en exploderende brievenbussen.

Iedereen gaat weer eten, de muziek gaat een standje hoger, de rookmachine blaast zijn smog de kamer in, lachen, drinken en eten, en daarna de kroon op het feestdiner, de taart.

Drie enorme taarten van verschillende makelij, de kunstenaar uit parijs heeft werkelijk zijn best gedaan, heerlijk.

Daarna feest, dansen, slingers, petjes en confetti, tot ik om acht uur die morgen mijn laatste glas leegdrink en meer bewusteloos dan levend het bed op zoek.

Tradities, hoe vreemd dit allemaal te mogen meemaken, de fransen keren hun hand er niet voor om naar het zuiden te rijden voor de zoete wijn, naar het noorden voor de oesters, naar het oosten voor de taart, naar het westen voor de foie gras.

Hoe vreemd na vijfendertig jaar vuurwerk en dronkenschap in de straatjes van een klein gehucht tussen polders en wilgenbomen, oliebollen en toastjes.

Het was me een waar genoegen om dit mee te mogen maken.”

(gepost door) Cees.