Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Ruzie met de buren

Auteur Bericht

avatar#4835
felix
Berichten: 9
Reacties: 111

#0 Geplaatst: 2011-02-05 02:39:09

Zo kan hij wel weer even:

Moord op Nederlander in Frankrijk

Ik weet verder helemaal niks van deze affaire, maar wat me ongelooflijk opvalt, is dat ondanks het feit dat men in Europa nog redelijk veel leefruimte heeft, er altijd stront met de buren is. Terwijl hier in Hong Kong waar iedereen totaal op elkaar geplakt zit, dat zelden het geval is.

Mijn voorkeur gaat uit naar het kopen van een apartement ergens in 06. Ik ben niet zo'n tuinen man, dus liever geen huis. Ik neem verder ook stiekem aan dat dat goedkoper is, maar ik wil dan ook wel even weten wie de buren zijn!

Anderen die over hun buren "mooie" verhalen kunnen vertellen?

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#1 Geplaatst: 2011-02-05 10:43:41

Echt ruzie met de buren is het niet, maar ik stond op het punt dit merkwaardige verhaal te vertellen dus waarom niet hier.

Lang geleden vraagt een buuf van iemand of ik daar even langs wil gaan, nieuwe keuken bouwen.

Goedgemutst loop ik de bakker voorbij, en klop op het raam naast de inrijpoort van een huis waarvan altijd de luiken dicht zitten.

Het raam gaat open, een tandeloze man op stokken geeft me een sleutel en bromt iets onverstaanbaars.

Eenmaal door de poort kom ik in een oase van onkruid, overwoekerende antieke rozen, prachtige zeldzame bloemen, en oude fruitbomen, en ergens aan het eind van een paadje een deur.

Binnen zit de man in een oude leunstoel, tandeloos, droevig, de stok trillend in zijn hand waarmee hij de muur aanwijst waar een (keuken)kastje hing, die lag er nu onder.

Of ik dat kastje kon repareren.

Nee, dat kon ik niet zomaar, ik legde hem uit dat de muur gerepareerd moet worden, de buren het dak moeten nakijken omdat het hier lekt, en dan kan ik een nieuw kastje kopen en deze ophangen.

Tegelijk leg ik hem uit dat er kastjes zijn die lager zijn, die speciaal toegankelijk zijn voor “invalide” mensen.

Voor enkele honderden euro’s mag ik twee kastjes ophangen, de luiken schilderen, de deur nakijken, en een handvat in de wc schroeven (dit kost me geld, maar ja)

(in de slaapkamer ligt nog zand op de vloer, de keuken heeft tomettes, en de kamer een tapijt op zand)

Alleen op de wereld, ik schrijf eigenhandig de cheque uit van zijn boekje, en geef hem een kruiwagen (eiken)afvalhout voor de kachel in zijn slaapkamer.

Zo nu en dan ging ik er kijken, maakte een praatje, en liep dan triest weer weg wetende dat geen hond naar de man omkeek.

Een ritje naar het ziekenhuis, even bij onze kippen kijken, even naar de zee met een dikke sjaal om, bed verschonen, kachelhout, en hups, de oude man glipt er na jaren tussenuit.

Het laatste wat ik zag was de keukenkastjes toen ik afsloot na de begrafenis waar ik de enige nabestaande leek te zijn.

Omdat er weinig bloeiends is te zien in ons dorp (zuinigheid van de gemeente) ben ik een association gestart waar we tuinieren, en alles er omheen, bv twee maal per jaar een troc de fleur.

Allemaal gepensioneerde en één jongeman 37 die niet werkt, geen zin in.

Ik als houtarbeider zou wel een cabane in de clubtuin kunnen bouwen, en daar ik nogal druk ben duurt dit even.

Ik krijg opmerkingen als; waarom ga je dan zo vaak op vakantie, en zo.

Ik lach er om, geef mijn weerwoord dat ik de enige ben die werkt, als jullie hout halen en hier het gereedschap komen halen dan staat dat ding er zo, en krijg de wind van voren van de jongeman, “hij werkt toch al genoeg?”

In diezelfde dagen komt er een brief van een notaris, terwijl ik midden in een erfenis zit van mijn familie bezit waar de secretaresse brieven voor heeft moeten ondertekenen (zij weet waar het om gaat) dus de hele gemeenschap weet nu dat er een kapitaal aan komt op ons adres.

De notaris echter heeft geen enkele boodschap betreffende de nalatenschap van moeder, nee, het is de oude man.

Hij laat U zijn huis na, plus een bankrekening van honderdvijftigduizend euro.

Pfff, even denken, kan dit.

Tja, kleine gemeenschap, de buurvrouw zit in de association, en de jongeman reageert gelijktijdig plein publiek dat ik niet solidair ben.

Pardon,?

In mijn ogen is solidair dat iedereen werkt voor zijn boterham, dat we elkaar helpen, maar dat we zeker niet in de chômage gaan zitten omdat we er geen zin in hebben.

Toen rolde er de eerder genoemde frase uit « Qui ne vole pas ou n’hérite pas,

doit travailler jusqu’à ce qu’il ne trépasse. » en nu is men (bijna iedereen) boos omdat ik me in het privéleven van iemand heeft bemoeid.

Vooral mijn laatste opmerking “als ik zijn loon betaal heb ik ook recht om wat te zeggen” was nogal in verkeerde aarde gevallen.

De buuf is woedend, de burgemeester die als bemiddelaar is opgeroepen wil me niet ontvangen, de notaris ligt schuddebuikend op de grond, en de oude man zit waarschijnlijk naast mijn moeder op een dikke wolk te grijnzen.

Nou kan de hondendrollenbuurman toch al geen eend uit de lucht schieten dus het lijkt me sterk…

Cees.