Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Dagelijks leven, werken

Dagelijks leven, werken

De taal en cultuur, gebruiken en gewoonten, eten en drinken, recepten

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Een onvermoed mooie streek ...

Auteur Bericht

avatar#8920
Poitou Charentes
Berichten: 1
Reacties: 1

#0 Geplaatst: 2011-02-25 12:21:00

Als jong gezin hebben we enkele jaren terug België achter ons gelaten om in Frankrijk te gaan wonen. Vandaag delen we op vraag van de Toeristische Dienst van de Poitou-Charentes onze ervaringen in dit mooie, wat onbekende stukje Frankrijk dat op een aangename afstand van de Lage Landen ligt.
Op onze FB-pagina krijg je verslagjes van onze bezoeken aan al het moois wat deze streek biedt, tips om te overnachten, recepten enz.
Zo leer je onze authentieke en zonnige streek van binnenuit kennen. Aarzel trouwens niet om ons vragen te stellen over de streek of je eigen ervaringen te delen op de pagina.
A bientôt!

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#1 Geplaatst: 2011-02-25 13:39:02

Sinds die hele hete zomer (wanneer was dat ook al weer) zien we steeds meer Nederlanders maar ook Fransen in onze regio.

Het aangename van dit deel van de Poitou Charente is de vele zonuren, de warme dagen en koele nachten dankzij de oceaan, de eindeloze stranden, de kalme baaien in een echte zee (ideaal voor mensen met kinderen) en de platte polders waar het lekker fietsen is, en natuurlijk de keuken.

De mentaliteit van de mensen is hier verre van prettig, maar als vakantieganger heb je daar niets mee te maken.

Of men er wil wonen is een tweede.

Cees (la rochelle)

avatar#8920
Poitou Charentes
Berichten: 1
Reacties: 1

#2 Geplaatst: 2011-02-25 13:50:13

Ik vermoed dat het er aan de zee iets minder hartelijk aan toe gaat. Vaak wonen daar ook veel stadsmensen die er graag op pensioen willen en niet per se de 'indigenous'. In het binnenland, waar wij wonen, bijvoorbeeld zijn de mensen enorm gastvrij, geïnteresseerd en hoffelijk. En vooral zeer kindvriendelijk! En dat geldt zeker als je Frans spreekt en je goed integreert door deel te nemen aan het dagelijkse leven en de economie (als je je eigen klusjesmannen meeneemt bijvoorbeeld dan heb je het snel verkorven)

Met groeten uit de Charente

avatar#6601
P’Homme de la Terre
Berichten: 73
Reacties: 1367

#3 Geplaatst: 2011-02-25 19:26:13

Volgens mij moet u 'gewoon' adverteren (en geen fora lastigvallen).

Peter.

avatar#7584
joke (16)
Berichten: 2
Reacties: 7

#4 Geplaatst: 2011-02-25 23:22:44

Inderdaad, de Poitou-Charentes is een prachtige streek, waaraan ook wij ons hart hebben verloren. Wij herkennen ons in de omschrijving van de bevolking. Ook wij voelen ons erg welkom, misschien ook omdat wij redelijk (ik) tot uitstekend (mijn man)  Frans spreken en zelf ook op de lokale bevolking afstappen. Dat vinden ze leuk!
Vorig jaar hebben we een tuinfeest gegeven voor omwonenden en anderen die bij ons betrokken waren en zijn. Was een geweldig succes. In eerste instantie denkt de bevolking wel: wat voor vlees heb ik nou weer in de kuip, toch niet weer engelsen die geen woord Frans spreken? Want in dat geval trekken ze zich terug, uit schaamte dat zij die andere taal niet machtig zijn. Terwijl het toch hun land, hun dorp is!

Cees, dat het in de stad anders ligt, zou goed kunnen. Wel jammer. Ik zou jou ook een gezellig buurtje gunnen. De omgeving is al prachtig natuurlijk, maar een fijne leefomgeving is ook wat waard....

Groet,

Joke

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#5 Geplaatst: 2011-02-26 16:21:49

Joke, ik zit niet in de stad maar op het platte land, echter ik zeg altijd La Rochelle om dat de naam van ons dorp totaal niets zegt, sterker nog, het is zo’n plat land hier dat zelfs de meeste mensen hier nog nooit van Sérigny hebben gehoord.

Het waarom onvriendelijk is een goede vraag, de een zegt dat het komt omdat La Rochelle vroeger schatrijk was (voornamelijk slavenhandel) en nu willen de mensen hun gezicht niet verliezen en doen ze of ze geld hebben.

De ander zegt; het komt omdat de wijn, cognac, en vissers stugge mensen zijn, en weer een ander zegt dat in de vroege dagen de omgeving bestond uit eilanden in een moerassig gebied.

Op elk eiland zat een clan, soms meerdere, en er was geen industrie, noch handel, noch samenwerking.

Kort gezegd stal men gewoon wat men stelen kon van elkaar, en dat is vandaag nog de gen in de bevolking.

Overigens uiterst boeiend want het is niet IK die dit opmerkt en zeker ook niet op ons van toepassing, het is de plaatselijke bevolking wat klaagt over huizen met dichte luiken, meters hoge muren, geen contacten, en een sociaal leven wat eerder naar een dieptepunt neigt dan een plusje verdiend.

Waar ik jullie hoor over een vriendelijk bonjour bij de boulangerie, vergeet dat hier maar, zelfs die oudjes die je zo vriendelijk helpt met een te zware tas grommen wat of lopen gebogen voort zonder je een blik waardig te gunnen.

Menig ondernemer of gezin heeft na een jaar of vijf alles wel gehad hier en vertrekt, en het is dat wij hier een leuk huis hebben wat geheel volgens onze dromen is verbouwd (nog niet klaar) we een cdh hebben wat lekker loopt, en we heel veel reizen, en ronduit schijt hebben aan die lui hier, daarom houden we het hier (nog) vol, maar soms gaan we echt op reis omdat we het zat zijn.

Soms zeg ik wel eens, men is hier mensenschuw.

Aan de taal ligt het niet, aan ons net zo min.

Ik spreek Frans, mijn partner is Frans, en ik heb mijn onderneming hier met personeel, we organiseren zo vaak als mogelijk dingen waar ook enthousiast op gereageerd wordt, en we zitten volop in de sociale bezigheden om het de mensen in het dorp naar de zin te maken.

De gemeenteraad is een, clan, er zijn drie families (clans) die vroeger geld hadden en nu amper een paar centen.

Men speelt elkaar uit met de verkiezingen, dan wint de ene clan, dan de andere, de hoofdzaak is daarbij dat die master of the clan dé persoon naar voren schuift als burgemeester die het minst tegenspreekt.

We hebben nu een burgemeester waarvan een normaal gezond mens zou denken dat die autistisch is, met de ceremonies van de eerste en tweede wo spreekt hij niet, dat doet de clanleider, met quatorze Juliet staat de arme man ergens tegen een hek geleund en deelt zelfs geen tafel met iemand, en zelfs de dorpsdokter gunt hem geen woord waardig.

Een vergunning van ons wordt door hém op woensdag goedgekeurd, donderdagochtend belt tie me zenuwachtig op en vraagt me te komen “tja, ehhh, ja, hoe zal ik het zeggen, ik heb een vergissing gemaakt” wat er op neer komt dat de clan niet instemt met zijn gegeven vergunning.

Iedereen weet het, iedereen kent de verschillende clans, nieuwkomers zijn er niet want er wordt om een of andere duistere reden (boven de zoveel inwoners moet men een bejaardenhuis hebben?) niet nieuw gebouwd, en er is nu al weer zekerheid wie bij de volgende élection de volgende winnaar is, de burgemeester is niet belangrijk, die krijg je cadeau.

Voor ons dus een sport dit te ondermijnen, we gaan proberen een nieuwe groep te vormen.

Een ding hebben we al voor elkaar, U gelooft me niet;

Het wàs verboden in de plaatselijke krant dingen te publiceren aangaande gebeurtenissen of andere in of van het dorp.

Men noemt dat censuur dacht ik, of heb ik het mis.

Nu schrijf ik, geen blad voor de mond, en heel misschien komt er zo leven na de dood.

Cees.

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#6 Geplaatst: 2011-02-26 17:13:41

Genoeg stof voor een mooie Franse filmklassieker (wel in zwart/wit dan).

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#7 Geplaatst: 2011-02-28 16:21:33

Ja, je zou er bijna een film van maken.

Ik ben hier (Frankrijk) ooit terecht gekomen wegens werk, niet vanwege de mooie streek (wat het wel is als je goed kijkt) en viel dan ook om van verbazing dat er mensen zeiden dat fransen aardige mensen waren met nog ouderwetse sociale contacten en zo.

Nou, boulen (wat ik graag doe) doen ze hier al niet, en de rest is zo ouderwets gezellig als een gevangenis maar zijn kan.

Maar uit de vele discussies hier begreep ik dat het dus echt aan hier lig, benadrukt later door mijn schoonouders die later vreemd opkeken van de mensen hier.

maarrrr, niets is verandelijker dan een mens, nietwaar?

Cees.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#8 Geplaatst: 2011-02-28 18:48:32

Nu zit ik bepaald niet in een regio waar mensen overlopen van warme gevoelens voor de medemens. De "leegte" in de Région Centre is berucht, niet alleen voorzieningen maar ook emoties. Vooral diegenen die komen uit Nord/Pas de Calais of Normandie en Bretagne hebben daar last van. Dat hoor ik tenminste heel vaak.

Zelf zie ik dat het vaak per dorp of stadje verschilt. Er zijn plaatsen waar het bruist van het verenigingsleven, er zijn plaatsen waar men achter de gesloten luiken zijn chagrijn zit te verwerken.

Na 12 jaar en het zien van 3000 mensen per jaar ken ik veel mensen, ontmoet ze overal en dan ineens word ik in activiteiten betrokken en blijken het aardige, onzekere, vaak geremde mensen te zijn die een klein duwtje nodig hebben om zich meer te openen voor anderen. De Nederlandse openheid kan ontwapenend werken als het met interesse en respect gebracht wordt. Een vriend van mij had zijn te verbouwen huis pas half af maar heeft de hele buurt uitgenodigd om boerenkool en hutspot te eten en vervolgens is de avond geëindigd in het zingen van Franse en Nederlandse liedjes en iedereen was wild enthousiast!

Vooral jezelf blijven en je omgeving betrekken in wat er gebeurt.

Steven