Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

solitude en France

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2011-06-21 10:17:15

Gisteren een telefoontje gekregen, een goede vriendin van ons praat over zelfmoord.

Verhuisd van het noorden (60km de paris) naar bij bordeaux, voor werk van haar man.

Twee kinderen op de ecole primaire.

Ik ben er kapot van.

Zo’n levendige vrouw, zo vol energie, altijd lachen, en nu krijg ik een telefoontje van haar huilende man die me van kantoor belt, ‘het gaat niet goed cees’.

Al twee de afgelopen twee jaar, een is heen, de ander heeft een paar weken geleden poging drie gedaan (mislukt) en zit nu weer tijdelijk opgeborgen.

Ik keek naar berichtgeving hierover, wat is er van bekend, wat kun je er aan doen?

Het sociale leven in deze streek is bedroevend, de luiken gaan vroeg dicht en op straat is geen leven.

Lid van een association geeft je wat leven maar niet verder dan het clubhuis, daarna is het over.

Emotionele eenzaamheid kom ik tegen, en daar is nogal wat verschil in.

In Europa zegt Frankrijk zelfs lager te scoren dan Nederland, maar de Franse deskundigen zijn andere meningen bedeelt.

Een op de tien Fransen is eenzaam, en één op de vier is zo eenzaam dat het gevaarlijk is.

We gaan de aankomende tijd maar eens flink in onze agenda ploegen en de cdh voorlopig op een lager pitje zetten, ik ben er kapot van.

Hoe kijken jullie hier tegen aan, dit zijn Fransen, maar wat bij de Nederlanders?

En nog belangrijker; wat kan ik doen? Ik ben geen psych.

Cees.

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#1 Geplaatst: 2011-06-21 14:16:35

Nou, heel veel sterkte Cees. Ik neem aan dat je vriendin depressief is. Depressiviteit is een ziekte waar je professionele hulp voor moet zoeken in de vorm van psycholoog/psychiater. Deze kan met (al dan niet medicale) psychotherapie en uiteraard haar medewerking vaak iets bereiken.

Uiteraard is steun van de omgeving ook erg belangrijk. Laat haar ten eerste weten dat iedereen klaar voor haar staat. Suicide pogingen zijn vaak een kreet om hulp.

Overigens zijn er voor mensen in jouw situatie ongetwijfeld allerlei gespecialiseerde websites en fora waar je info en steun kunt verkrijgen.

avatar#7582
PaulGJ
Berichten: 9
Reacties: 19

#2 Geplaatst: 2011-06-22 08:47:36

Hallo Cees,

Je zou eens kunnen informeren bij Aneas, dit is een organisatie voor hulpverlening aan Nederlanders.

Heel veel sterkte gewenst.

Met vriendelijke groet

Paul

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#3 Geplaatst: 2011-06-22 10:02:33

Ja Jean paul, ik denk inderdaad dat de chemie het op moet lossen, met zijzelf als lijdraad.

We kunnen niet meer doen dan aandacht geven, maar ik begrijp dondersgoed het waarom.

Er zijn twee verschillende eenzaamheden zag ik op een website, sociale eenzaamheid en emotionele eenzaamheid.

Als ik kijk hoe het hier gaat dan kan ik me het heel goed voorstellen, maar als ik het zat ben stap ik in de auto en ga naar de stad, zoek het vertier en knap weer op.

Zij heeft wél de kinderen thuis zitten waardoor ze dat niet kan.

Hier, U zult zich verbazen, sta je echt verbaasd te kijken als je ’s avonds om zes uur nog iemand op straat ziet, en om zeven uur zijn de luiken dicht (in de winter eerder)

Als ik dus leven wil zien ga ik naar La Rochelle, gewoon, zien hoe mensen in straten lopen.

Dus steun van de omgeving is ver te zoeken, ze kennen haar niet eens, ze is nieuw.

Een man hier melde zich aan voor de rugbyclub, de secretaris van de club keek hem aan en zei ‘maar je bent niet van hier’.

En éh Paul, het zijn geen Nederlanders.

Cees.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#4 Geplaatst: 2011-06-22 19:21:05

Ik wil niet ingaan op dit individuele geval maar wel reageren op de algemene strekking.

Het is een illusie te denken dat als je slecht in je vel zit, verhuizen naar een ander land je doet genezen. Als je daarmee bepaalde pathogene (ziekmakende) omstandigheden wilt ontlopen, wellicht helpt het wel.

Verhuizen naar een andere land is in het begin leuk.  Een nieuwe uitdaging. Maar je neemt wel jezelf mee (en je familie vaak). Dus ook je persoonlijkheid, neurosen. Die veranderen echt niet als je bij Wuustwezel of Maastricht de grens over gaat.

Je zit ver van de familie. Als er eens wat met ze is, kun je niet altijd naar ze toe. Telefoon, mail en Skype zijn niet altijd voldoende. Zorg en soms schuldgevoel.

Fransen zijn toch écht anders dan Nederlanders. Over gevoelens praten is moeilijker. Als ze iemand zien lijden, keren ze vaak de rug toe. Niet uit gebrek aan medemenselijkheid: ze willen je niet lastig vallen en weten ook niet hoe erop te reageren.  Een al aanwezig gevoel van vervreemding wordt hier fors door versterkt.

Tenslotte: de psychiatrische hulp is om te huilen. Volstoppen met antidepressiva en andere pilletjes. Achterhaalde therapie als psychoanalyse. Weinig gevoel voor cultuurverschillen en "cultuurshocks".

Steven