Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Oma vertelt

Auteur Bericht

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#0 Geplaatst: 2011-11-19 11:04:54

Alwéér drie dagen regen! Dus zal oma jullie maar een verhaaltje vertellen:

Toen ik gisteren net buiten m'n portaille stond om met hondje te gaan wandelen, stopte er een klein knalblauw autootje. Een oudere, niet-onknappe man draaide het raampje open en zei: "Bonjour madame, bent u alleen?" "Oui", zei ik. "Heeft u geen man?" "Non." "Dat vind ik héél interessant en ik zal u uitleggen waarom." Volgde een heel verhaal dat hij er graag op uit ging, dat dat alleen niet zo gezellig was als met een leuke vrouw, kortom, of ik zin had om met hem mee te gaan. "We kunnen naar zee, ik kom u halen en ik breng u weer terug. We kunnen ook uit eten gaan en ik betaal. Hoe oud bent u?" En toen ik dat had gezegd, vroeg hij: "En ik?" Ik schatte hem bijna tachtig, maar uit beleefdheid rondde ik flink naar beneden af. "Eenennegentig!" riep hij triomfantelijk. Dat was hem bepaald niet aan te zien. "Heeft u kinderen? Hoeveel?" vroeg hij. "Drie", zei ik, waarop hij alweer triomfantelijk uitriep: "Ik vier!" Ik vroeg of hij van wandelen hield. Nee, dat kon hij niet meer, want hij liep met krukken. "Hier beneden", wees hij, werkte het niet meer goed. Dit was ook als geruststelling bedoeld, want hij voegde er aan toe: "U hoeft dus niet bang te zijn dat ik de liefde met u wil bedrijven."

"Ik houd heel veel van de aarde", zei hij, "en ik zal u uitleggen waarom." Volgde opnieuw een heel verhaal over de bomen en de planten met de vruchten en de zee met de vissen, enzovoort. Hondje begon steeds harder te trekken en te piepen want het wou verder, maar de man ging helemaal op in zijn verhaal. Omdat ik niet al te enthousiast reageerde, zou hij mij zijn naam, adres en telefoonnummer geven. Dan kon ik een keer bij hem op bezoek komen (hij woont op 20 km afstand en was nu een beetje aan het rondtoeren). Hij bibberde zo bij het schrijven, dat ik dacht: "Moet ik daar bij in de auto? In Frankrijk?" Maar ik heb hem beloofd dat ik er over na zou denken.

Tot slot waagde hij nog één poging: "Madame, bent u nu alleen? Zal ik dan even bij u op bezoek komen?" "Non monsieur, want ik ga nu met m'n hondje wandelen." "Ach, u heeft een hondje, wat leuk! Dat nemen we natuurlijk mee naar zee!"

Ik kan me niet voorstellen dat een man van eenennegentig in Nederland zoiets zou doen! Ik vind het geweldig dat zo'n oud persoon zo ondernemend is om een wildvreemde vrouw aan te spreken, teneinde zijn eenzaamheid wat te verlichten. Ik heb ook medelijden met de man, al zal ik niet op zijn voorstel ingaan. Ik zou wel een keer bij hem op bezoek willen gaan, maar ik ben bang dat hij daaruit dan verkeerde conclusies zou trekken.

Behalve veel zwerfhonden bestaan er in Frankrijk kennelijk ook zwerfouderen, voor wie het leven niet zo verrukkulluk is.

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#1 Geplaatst: 2011-11-19 22:54:35

Ik ben erg blij met je, bosbess. Je verhalen zijn een verrijking voor ons aller forum.

Wim

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#2 Geplaatst: 2011-11-20 00:00:25

Ga door. Ook deze Opa kan ze wel waarderen!

Steven

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#3 Geplaatst: 2011-11-20 08:09:59

Bedankt, dat geeft de burger moed! Tot de volgende regen.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#4 Geplaatst: 2011-11-20 21:19:03

Heb het verhaal van Oma Bosbess (mag ik U zo noemen?) met plezier gelezen.

Mag ik er ook op reageren Oma?

Een man van eenennegentig is waarschijnlijk een oude snoeper die nog wat vertier zoekt in het leven, en waarom niet, of is hij ten einde raad van eenzaamheid, want U schrijft het al aan het einde van Uw verhaal; Behalve veel zwerfhonden bestaan er in Frankrijk kennelijk ook zwerfouderen, voor wie het leven niet zo verrukkulluk is.

Het is niet kennelijk, het is een vaststaand feit Oma.

U bent als ik me niet vergis uit nederland gekomen om dichter bij Uw kinderen te komen wonen, en een ding is zeker oma, ook al klaagt men in Nederland dat Oma’s en Opa’s in een bejaardenhuis worden gestopt, U heeft uw sociale contact daar nog.

Fransen hebben een sociaal contact van lek-me-vestje, kerst vier je samen, maar oud en nieuw is geen familiefeest, je zet het dan met vrienden op een zuipen.

Op 1 november stiefel je met oma aan je arm naar een kerkhof waar je een paar vergane graven gaat bekijken en er de chrysanthéme neer zet, en zo af en toe ga je eens op de maison retrait af voor een bezoekje.

Men werkt zich drie maal in de rondte en heeft geen tijd meer voor de oudjes.

Diegene die nog thuis wonen hebben amper aanloop, en de beste af zijn nog die ooit hun kinderen in huis hebben genomen waardoor de kinderen nog steeds onder het zelfde dak wonen.

Onze oude buurvrouw was zo slim maar sinds een paar jaar heeft schoondochter de tussendeur dicht laten metselen, haha.

De luiken zitten dicht, in dorpen zijn er amper dingen te doen, de markt is vaak de enige verleiding, en in de supermarkt zegt men ook niet veel meer.

Daar komt bij dat de fransmens ons als opener ziet, wij zijn veel toegankelijker, aardiger, we hebben tijd.

Ik ben nog jong, maar ik krijg ook vaak te maken met mensen die me gewoon op straat hun verhaal vertellen, soms echte tranentrekkers, en als ik thuis ben denk ik dan “hebben ze dan zo weinig aandacht?”

Ik schrijf elke maand in een krant een verhaal, de rubriek die ik daar heb heet “a côte de chez vous”  en daar schrijf ik allerlei verhalen over mensen die ik op ga zoeken.

Ik wil hiermee de mensen zichtbaar maken, uit hun unanimiteit halen, proberen de ander op straat over te halen te zeggen “hé, ik heb dat verhaal over U gelezen”.

Ik dacht dat het niet werkte, tot ik op een dag geen verhaal had.

De hoofdredacteur zei me niet aan te komen met lege handen, dat kan niet cees, de mensen zitten op je te wachten, waarop ik vroeg of er iemand zou zijn die mijn verhalen leest gezien de nooit krijgende reacties.

Ik schreef uit fantasie een verhaal over een ijsboer, en zijn adres zoog ik uit mijn duim.

Ik heb tientallen (boze) brieven gehad van mensen die oneindig gezocht hebben naar de straat en die niet konden vinden.

Dat is hun vertier Oma Bosbess, achter de geraniums zitten in Nederland is nog heilig vergeleken hier. 

Eenvoudig gezegd, een man van eenennegentig zou dit in Nederland niet doen omdat hij die wanhoop niet heeft.

En waarom zou U de uitdaging niet aangaan, welke conclusies zou hij kunnen trekken, zijn onderkant werkt niet meer zegt U zelf.

Misschien is het wel heel leuk, en tenslotte kunt U de regie geheel in eigen handen houden, daar lijkt U mij de persoon wel voor.

Ik wacht met spanning op Uw volgende regenachtige dag.

Cees.

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#5 Geplaatst: 2011-11-21 08:18:08

Dag Cees, leuke anecdote over de ijsboer. Verhalen over de gewone man of vrouw zijn vaak veel interessanter dan over al die zogenaamde beroemdheden. Het is ook leuk om met die mensen te praten.

Ik kan je geruststellen: ik ben niet bang voor de man z'n onderkant, maar voor ons verschil in belangstelling en mogelijkheden. Ik wil wandelen, naar een museum, naar een theater of concert. Ik zwem eens per week en doe aan taichi. Ik wil niet uren in een auto zitten om de zee te zien (al ben ik dol op Les Saintes Maries de la Mer). Af en toe uit eten vind ik wel leuk, maar dat eten in Frankrijk duurt me vaak veel te lang. Dat doe ik alleen met de kinderen.

Dat zou allemaal niet beletten dat ik bij de man op bezoek ga, maar geloof me, ik kom al sinds 25 jaar (ook voor langere periodes) in deze streek en ik spreek uit ruime ervaring. De mentaliteit van de mannen is hier beslist anders dan in NL. Ze laten niet af! Dat is soms leuk (als ik wil) maar vaak belet dat ieder normaal contact. Vriendschap tussen man en vrouw is vrijwel onmogelijk, zeker voor oudere mannen. Mannen zijn voor vriendschap en vrouwen zijn voor andere dingen of, zoals mij hier is geleerd: avec le copain on partage le pain, avec la copine on partage la pine. Ook een niet-functionerende onderkant is bepaald geen garantie dat je als vrouw verschoond blijft van ongewenste intimiteiten.

Ik heb drie jaar lang geprobeerd vriendschap te onderhouden met een 20 jaar oudere multi-miljonair, die me aansprak toen ik op een terrasje zat. Ik vond hem aardig, interessant en goed gezelschap. Hij beloofde me gouden bergen. Maar niets voor niets natuurlijk. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik alleen vriendschap voor hem voelde, maar hij hield vol dat dat vanzelf méér zou worden. We gingen regelmatig uit eten en om me te verleiden liet hij me al z'n onroerende goederen zien. Toen hij na drie jaar nog geen stap verder was gekomen en ik zelfs een relatie aanging met een veel jongere man, liet hij niets meer horen. Jammer dan.

Wat de mentaliteit van mannen in NL betreft, dat heeft misschien ook te maken met de vrouwen. Ik moest denken aan m'n schoonvader in de strenge winter van 1962/1963. Het had 's nachts verschrikkelijk gesneeuwd en de trams in Amsterdam konden niet rijden. Op de radio werd 's morgens een oproep gedaan aan automobilisten om wachtende mensen bij de haltes mee te nemen. Dus mijn schoonvader stopt op weg naar z'n werk bij de eerste de beste halte, waar een jonge vrouw stond te kleumen. Hij draait het raampje open en zegt: "Mevrouw, kan ik u een lift geven?" De vrouw had kennelijk niet naar de radio geluisterd, want ze snauwde: "Ga weg, ouwe viezerik!"

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#6 Geplaatst: 2011-12-19 16:46:14

Gisteren op een salon gestaan, ahum, een salonnetje.

Iemand in het dorp organiseerde een salon du creation in het dorp.

Opeens zag ik de borden staan en vroeg me af waarom ik er niet voor uitgenodigd was, ik ben tenslotte ook createur.

Nee……. Maar natuurlijk wel, ik creëer toch meubels?

Ja, dat was eigenlijk ook wel zo, dus ik kreeg een plaatsje (vijf euro inclusief koffie en croissantje) en regelde snel wat leuke dingen.

Niet dat ik er klanten zoek, maar een activiteit in het dorp moet je ondersteunen.

Ongelofelijk hoeveel zooi mensen verzamelen (daar hoef je maar een vide grenier voor af te lopen) en ongelofelijk hoe eenvoudig men hier nog leeft.

Een jongen staat met een tafel met voor en nagerechten, als kok laat hij zien wat hij creeert, en voor vijftig cent eet je een heerlijk stukje zalm of komkommer, echt leuk, maar zijn vriendin van amper achttien jaar zit tot mijn grote verbazing te borduren, en zijn zusje te breien.

Nee, niet speciaal voor deze salon, men breit elke avond lustig een slag in de rondte bij een zoemend kacheltje waar net een houtje opgedaan is, en zo komt men de winteravonden door.

Ik dacht even dat ik heel klein was, en met een dinky-toy naast moeder voor de kachel aan het spelen was.

Ik vond het een prachtige salon, te zien hoe tevreden het leven kan zijn.

Omdat ik er geen nieuwe draad van wil maken en de link leg met het verleden heb ik oma Bosbess’ draadje lmaar gebruikt.

Cees.   

avatar#7313
cees klumper
Berichten: 4
Reacties: 58

#7 Geplaatst: 2011-12-20 21:36:57

... En zo werden we afgelopen zondag uitgenodigd om 's middags om 3 uur op een feestje in de Mairie te komen, met onze 12-jarige Victor. Het dorp telt 100 zielen, veel tweede huizen (oa 4 "nederlandse") en "iedereen met een diploma trekt weg omdat er geen werk in de buurt te vinden is". Niettemin zijn er iets van 14 kinderen op het feest, om van Pere Noel hun cadeautje te ontvangen, onze Victor incluis (terwijl we alleen af en toe weekends en vakanties daar zijn). Champagne voor de ouders en fris voor de kinderen, en wat lekker zoet brood voor iedereen. De kinderen zijn uitgelaten, de (groot-) ouders kletsen wat bij en na ongeveer anderhalf uur gaat iedereen weer op huis aan. Heel simpel allemaal maar voor iemand die tot voor kort alleen het grote-stadsleven (amsterdam, geneve, west palm beach) gewend was, een welkome verrassing.