Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

eenzaamheid

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2012-03-14 08:58:53

In een andere discussie hebben we het over Frankrijk, dit verhaal staat daar los van, maar ook weer niet.

Een bijzonder verhaal van een eenzame man die zijn vrouw mist, en niemand die hem begrijpt.

Een opmerkelijke verjaardag in mijn nog opmerkelijkere laatste week in het 49st levensjaar.

Toen ik hier kwam wonen ging ik eens een stukje rijden, de omgeving verkennen, en zo kwam ik vlakbij de stad cognac en zag in een ooghoek iets zwarts onder een rot dak staan, dichte wielen, dof en groenig, kan niet waar zijn, een traxion!

Opgetogen reed ik het terrein op want wie vind er vandaag nog een traxion? Ik!

Geen mens te zien op het erf van de eeuwenoude boerderij, en waar die schuur nou is gebleven is me helemaal een raadsel.

Ik hoor een doffe klap achter me, er slaat een hond aan, en verder blijft het muisstil.

Als ik terug loop zie ik een fonkelnieuwe Peugeot met de lamp tegen de muur staan, zijn glaasje hangt droevig buiten de carrosserie.

Als ik aanklop wordt de deur opengedaan door een man die schijnbaar net thuis kwam toen ik achter liep, en zo vertelde hij me, vergeten de handrem d’r op te zetten.

U komt voor de cognac? Vraagt hij bits.

Met een beetje medelijden, en tenslotte vang je de meeste vliegen met stroop, knikte ik maar bescheiden, die traxion komt straks wel aan de beurt.

In een oude schuur staan grote eiken vaten, en uit een kraantje komt mijn eerste glaasje goddelijke goed waar tientallen jaren rijping aan vooraf is gegaan, wat een weelde.

Spinnenwebben groot als vissersnetten beschermen een oude ton die nog overeind staat.

‘die is bijna tweehonderd jaar’ zegt de man nors.

Achter de ton staat een auto, onder een geheimzinnig kleed.

‘een jag’ zegt de man, pakt m’n glas ruw uit m’n hand en giet er weer een schuit in ‘van tweeënzeventig.’

Ook erg lekker, zeg ik.

Nee man, niet die cognac, die auto.

Uiteindelijk vielen de oude man en Cees heerlijk laveloos dronken in slaap, ik op de bank, hij in een stoffige oude stoel met veren.

Toen ik tegen de avond wakker werd heb ik de deur zachtjes achter me dicht getrokken, heb een briefje op de tafel gelegd in de keuken “als U die Traxion weg doet bel me maar”

Dat was in de zomer 2000, de eerste keer dat ik van een glas cognac genoot.

Vorige week donderdagavond wordt er op de deur gebonkt, een oude man staat met een fles bij de deur.

Ik ken hem ergens van, maar waarvan?

Op de fles zit geen etiket, de kurk is er ingepropt, de kop is er al afgedronken, de man houd zich vast aan mijn deurpost.

Langzaam maar twijfelend laat ik hem binnen, lijk gehypnotiseerd te zijn door de fles en zet een glaasje op de bar in de keuken, wie is die man?

Met een ruk trekt hij de kurk eraf, giet mijn glas vol, zet de fles aan zijn lippen en kijkt dan twijfelend naar de deurloze keukenkastjes waar de glaasjes in staan.

Ik pak een glas en zet het voor hem neer, het zal zijn eerste slok niet zijn deze dag zo te zien.

‘Gatvergeme tweehonderd jaar op motte wachten, nou is die open.

Naar de hel met die grootouders van ze!’ Schreeuwt hij dronken naar het plafond, en slaat in een teug zijn glas achterover.

Ik doe hetzelfde, naar de hel met morgen, waarom weet ik niet.

We drinken er nog een, en nog een, ik sta te denken aan de gootsteen, maar jongens, ik kan toch een glas cognac van tweehonderd jaar oud niet door de gootsteen gooien omdat ik bang ben om te vallen!

Een beetje onvast loop ik naar de koelkast, kaas met mosterd, da’s pas lekker, met een onzekere klap en een dubbele tong zet ik het tussen ons tweeën in.

Hij is voor jou, met een smak gooit hij twee sleutels op de bar, ‘naar de hel met die jag!’

Toen ik een taxi belde om de man thuis te brengen, keek die me roerloos aan, het leken minuten lang.

Toen die instapte zei die bijna fluisterend ‘zorg goed voor haar’, en smakte de deur dicht.

Toen was ik weer alleen, nog drie dagen en dan ben ik jarig.

Voor de deur staat een fonkelnieuwe jaguar double six, donkergroen, leren dak, leren bekleding, die vier lampen herinneren me aan m’n vader.

Mijn god wat een mooie bak.

Als ik de motor start gaan links en rechts wijzertjes op en neer ‘tlijk wel een vliegtuig meneer dros’, zei onze buurman.

’t Lijkt echt een vliegtuig, zesenvijftigduizend kilometer op de teller, het leer ruikt naar leer met een vleugje cognac.

Ik verzet de binnenspiegel en rijd drie meter achteruit, geruisloos komt het gevaarte van zijn plaats, even geruisloos gaan we samen weer naar voren.

Ik denk aan de glorieuze jaren van een rijke cognacboer, zijn vrouw die als een dame de goddelijke drank aan de man bracht, zwevend over ’s heeren wegen van klant naar klant, met in hun achterhoofd, ooit die klap op de vuurpijl, het vat van twee honderd jaar, met uiterste zorg gedestilleerd door haar over over overgrootvader.

Ze heeft het nooit mee mogen maken, en de boer kwijnde weg in zijn oude huis, alleen, verdomd alleen in een huis zonder kinderen, alleen dat verdomde vat.

De auto is gisteren naar een school gebracht waar de leerlingen “haar” gaan conserveren, glanzend groen, leer, twaalf cilinders tussen vier prachtige lampen.

‘T’lijk net een vliegtuig cees’, zei een leerling.

Ik denk aan de man, mijn god was is eenzaamheid erg, en wat ben ik rijk dat mensen me vertrouwen, van me houden.

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#1 Geplaatst: 2012-03-14 11:18:24

prachtig verhaal, succes met de carte grise :-)

avatar#9753
Joop Texel
Berichten: 0
Reacties: 1

#2 Geplaatst: 2012-03-14 11:45:46

Dit is mijn eerste bericht in het Forum.

Dus een groet voor allen.

Cees, ik was geroerd door je verhaal.

Wij hebben hier een journalist die altijd een aantal *****

sterren plaatst bij zijn verhalen.van 1 tot 5 sterren

1* is zeer betrouwbaar.

5***** is niet serieus te nemen.

Ik ga ervan uit dat dit verhaal 1 ster heeft.

Groet

Joop

2de woning in 71

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#3 Geplaatst: 2012-03-14 12:12:16

Ook ik heb van het verhaal genoten. Mooi verjaarscadeautje, niet iedereen krijgt een Jag voor z'n verjaardag. Van harte gefeliciteerd en nog vele jaren! Je bent trouwens precies zo oud als mijn oudste zoon.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#4 Geplaatst: 2012-03-15 08:35:56

Ja een bizar verhaal.

Het was maandag toen ik het schreef maar ik wilde nog even een bezoekje brengen aan de man en zeker weten dat hij het niet in een dronken bui deed.

Hij is er trots op dat de school de auto gaat oppoetsen.

Die traxion moet ik maar een keer komen bekijken, maar is volgens de man veel te rot om op te knappen.

“Kom nog eens langs” zou ik zeggen als ik hem was.

Nee, hij zet de fles in de deur van de citroen ‘als die leeg is weet je waar je zijn moet’.

We hebben hem overgeschreven, nu alleen nog even op zoek naar een bedrijf die de ouderwetse blauwe borden nog maakt.

Bosbess, de meeste mensen willen er nog niet een cadeau hebben, ze zijn namelijk niets waard en totaal geen collectors speeltje zoals de 2cv.

Voor een ouwe eend met een gescheurd dak betaal je meer dan deze bak, ik ben waarschijnlijk de enige ter wereld die verliefd is op deze auto’s.

Maar de geschiedenis is zo * bijzonder, heeft zo’n enorme diepe achtergrond dat enerzijds je verbaasd bent, anderzijds je de rillingen over de rug lopen.

Het is niet de enige, je zult het niet geloven maar zo kreeg ik drie jaar geleden een huis, een nog schrijnender verhaal en helemaal niet leuk.

Op een dag komt er een jongetje aan de deur met een briefje “monsieur, je vous besoin. afzender”.

Ik naar het huis, een oude man slingert een sleutel naar de poort waar ik sta te wachten, de sleutel hang aan een touw in de boom, ik open de poort en hang de sleutel weer aan het haakje in het kozijn.

Een tandeloze invalide man, ik vermoed een herseninfarct, vraagt me in het huis latten aan de muur te schroeven zodat hij zich vast kan houden en van het bed naar de tv en de keuken kan lopen.

Ik kom terug met een beter idee, schroef een spoor van invalide-beugels langs de muren, op het toilet, bij de wastafel maak ik een truckje zodat hij zijn kale hoofd kan wassen, en verwijder onder luid commentaar de houtkachel in zijn slaapkamer, veel te gevaarlijk.

Eens per week kwam er een auto langs die boodschappen onder het raam zette, voor het ziekenhuis vroeg hij de dokter een taxi te bellen, had zelf geen telefoon.

Ik kon hem eigenlijk niet verstaan, maar ik begreep hem wel, dat was voldoende.

Ik heb jarenlang de sleutel naar me toe geslingerd gekregen, ‘k ging er gewoon effe kijken, al was het maar vijf minuten, bracht hem mosselen en oesters (die kon die namelijk makkelijk eten) en zette hem zelfs een keer in de auto om op een mooie dag de zee te gaan zien.

Op een dag kwam de sleutel niet aanslingeren.

Tot vandaag ben ik in gevecht met een vrouw in het dorp en de burgemeester, zij vinden het namelijk niet eerlijk.

Ni de burgemeester ni de vrouw hebben enige band gehad met de man, noch ooit iets voor hem gedaan.

De rechtbank doet in mei uitspraak, voorgoed, ondertussen staat het huis er verlaten bij.

Misschien dat ik er een zorgwoning van kan maken, maar ik moet daarvoor eerst een nieuwe burgemeester hebben, deze zal me nooit helpen.

Steven zal het herkennen, misschien zelfs ook wel van die geschiedenissen hebben, in een groot log land met zulke eenzame gebieden zijn rare dingen aan de hand.

Deze brief van de notaris waar alleen mijn naam op stond lijkt misschien een mooi kado, het is echter een last die ik kreeg, een droevige last ;-(

Cees.   

avatar#3132
Advizeurpiet
Berichten: 20
Reacties: 952

#5 Geplaatst: 2012-03-15 13:29:53

Bonjour Cees,

Prachtig verhaal. Ik geniet overigens altijd van je verhalen. Wat mij betreft zijn ze dan ook niet te lang, laat maar komen!

En om je een beetje te assisteren: de mooiste nummerplaten voor je klassieker, in bijpassende stijl en op de juiste grootte, vind je hier. Ik heb er de platen in USA formaat voor mijn Mustangs vandaan dus spreek uit persoonlijke ervaring.

Succes!

Salutations, Jos

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#6 Geplaatst: 2012-03-16 07:53:27

Superrr! bedankt Jos.

De garage kon nog wal aan blauwe komen maar die waren van plastic, minder origineel dus.

Cees.

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#7 Geplaatst: 2012-03-19 11:49:40

Cees,

hulde voor de ontroerende verhalen.

Over een 'gekregen' oude auto heb ik ook een verhaal; speelde in D en NL, hoort dus niet op dit forum.

Christian von Klösterlein