Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

huilen met de beret op.

Auteur Bericht

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#0 Geplaatst: 2012-04-13 13:11:40

Gisteravond zag ik op journaal dat men bij de post (ook) te kampen heeft met zieke werknemers, en zelfmoordgevallen.

Met verbazing was ik gekluisterd aan de tv, met verbazing zeg ik omdat men er maar niet achter schijnt te komen waarom dit fenomeen bestaat.

Temeer vandaag de discussie waar ik uiteindelijk ben weggelopen, en nu mijn printer het ene vel na het andere staat uit te spuwen, vol met teksten die ik twee discusiegenoten onder hun neus ga prenten.

Emoties, ik print emoties uit op dit moment.

Wat was het geval, vanochtend heb ik een loeizwaar meubel opgehaald, foeilelijk ook, wat gerestaureerd moet worden na de tempête xyntia, twee jaar geleden.

‘Waarom gaat iemand zoveel geld betalen voor zo’n loeizwaar rotmeubel terwijl je voor een kwart voor de prijs een nieuwe koopt!’ scheld een van de sjouwers er op los.

‘Omdat dit meubel het eerste meubel was na het trouwen van onze klant, het is een meubel met een emotionele waarde’ leg ik uit.

‘Ahh chute met je emoties, dat is niet goed’ krijg ik naar m’n hoofd geslingerd.

Emoties zijn angst, en angst is niet goed.

Nee, leg ik uit, emoties zijn niet alleen angst, ook blijdschap is een emotie.

Of ik maar op wil houden, een onderwerp van niets vond men.

Nou zeg ik, daar zit nu precies de franse clou, jullie hebben angst voor emoties, noemen daarom emoties angst, maar vergeten ondertussen dat het wegstoppen van deze emoties de angst opwekt en daardoor meer ellende aanbrengt dan je dragen kan.

Ik denk ( Dokter Steven corrigeer me als ik het mis heb) namelijk dat een groot probleem bij de post is (orange en andere bedrijven gingen ze voor) dat men precies zoals boven, emoties niet hun gang kan of wil of durf laten gaan.

Opkroppen, de haren overeind, nog meer opkroppen, en dan opeens gaat de knop om.

Bij de een de ziekte om voor eeuwig thuis te komen zitten zonder puf om te werken, bij de ander de ziekte om voor eeuwig achter de groene heg te belanden.

Waarom staat er toch verdomme niet eens een fransoos op die het van de daken schreeuwt, PRAAT!

Ramses Shaffy zingt het zo mooi, het zou vertaald moeten worden;  Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!

Ik heb eens een meubeltje opgeknapt voor een meneer, die me bij het afleveren in tranen geroerd zijn verhaal vertelde, het tafeltje van zijn inmiddels overleden vrouw.

Het raakte me; zo’n botte visser die tegen wil en weten in zijn verhaal doet aan een volstrekt vreemde eend, zoiets doe je niet in Frankrijk.

Wat me nog meer raakte was het telefoontje die dag daarop, waar hij me bedankte dat hij de gelegenheid kreeg zijn verhaal te doen, zijn tranen, désole monsieur, mais je me sens beaucoup mieux.

Werkdruk? Amehoela, van werken ga je echt niet dood.

Miljoenen mensen werken veel harder dan die gevallen, klinkklare onzin dus.

Cees.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#1 Geplaatst: 2012-04-13 21:35:07

Cees, natuurlijk kan ik het niet laten even de handschoen op te pakken hoewel ik vrees dat slechts een minderheid van de forumlezers zich door dit onderwerp aangetrokken voelt.

Fransen kunnen niet goed omgaan met hun emoties. Zoals je terecht stelt, ze zijn bang voor die van henzelf en voor die van anderen. Helaas dagelijkse kost voor mij. 

Niet communiceren, rouwprocessen niet doorlopen, onvrede die blijft voortwoekeren onder de oppervlakte. 

Vandaag een bedrijf bezocht waarvan twee mensen min of meer te kennen hadden gegeven er geen gat meer in te zien. Oorzaak: geaccumuleerde onvrede, gebrek aan communicatie, onvermogen van leidinggevenden "souffrance" aan de orde te stellen, reorganisatie, onzekere toekomstperspectieven...noem het maar op.

Het is diep geworteld in de Franse cultuur. Het "non-dis". Niet je omgeving lastig vallen met de emoties waar je zelf al helemaal niet mee om kunt gaan.

Steven

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#2 Geplaatst: 2012-04-14 06:41:30

Ook ik raap de handschoen op (de handdoek gooi je in de ring, Steven). Want heren, als ik op deze 100% nederlandse site emotioneel mijn hart lucht en roep dat ik de diefstal door de nederlandse staat van gepensioneerde emigranten een grote schande vind en dat ik het spuugzat ben (een standpunt dat overigens wordt gedeeld door de Nationale Ombudsman), dan krijg ik te horen dat ik niet zo moet "klagen". Hoezo frans?

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#3 Geplaatst: 2012-04-14 09:42:42

@Bosbess,

Ok begrijp, dat 'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd', maar waar jij grote woorden voor gebruikt als diefstal, moet ik zeggen, dat in de gegeven omstandigheden de inhouding van de korting niet onterecht is. Misschien wel kleinzielig, maar dat is nu eenmaal de aard van het beestje.

Nederland probeert wel de zaak op te lossen, en wel  in alle rigide eerlijkheid die een calvinist kan opbrengen. Waarschijnlijk met het zelfde rigide rechtvaardigheidsgevoel, dat jou op jouw achterste benen doet staan.

Ik zeg: niet klagen en jerimieren, want je zult nog wel meer over je heen krijgen. Vanuit Nederland en vanuit Frankrijjk. Wacht maar tot na de verkiezingen in Frankrijk. En de uitkomst van het overleg in Nederland.

Doe, wat cees over Ramses aanhaalde:  Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder! en ga niet in jouw kot op het plattelamnd zitten janken.

Onttrek troost en kracht uit  de gedachte dat jouw ouders veel meer geleden hebben onder de crisis van de jaren 30. Heb je die horen klagen? Nee, daar hadden ze geen tijd of waren ze te moe voor Ik ben geboren in die jaren en heb er een gevoeld van geborgenheid en liefde, zonder crisisgevoel,aan overgehouden.

Verder hoop ik voor jou dat je komend weekend de hoofdprijs in de lotto wint.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#4 Geplaatst: 2012-04-14 10:06:32

Oma Bosbess, ik probeer een onderwerp te beschrijven waarvan de overheid de schrijnende oorzaak maar niet schijnt te kunnen vinden en waarvan de gevolgen desastreus zijn en de staat miljarden kosten.

Ik weet dat U graag overal meebabbalt, maar dit onderwerp heeft niets te maken met buitenlandse pensionaro’s die een paar euro’s geknipt worden en daar “emotioneel” van worden.

In een onderzoek naar de zelfmoorden bij FT zegt de directie zelf  ‘in de enquête worden gevallen meegenomen die persoonlijke problemen betreffen, en die zouden niet in dit onderzoek mee mogen tellen’ (!!!!!)

Dus met andere woorden, huilen doe je thuis maar.

Bij de post wordt het nog mooier, men veegt de discussie over waarom veel te gemakkelijk weg met werkdruk, en maakt zich sterk voor het statut “suïcide moet onder accident de travail vallen”.

Het probleem is, inderdaad steven, het Gen emotions zit schijnbaar ver weggestopt in de franse onderhuid.

Ik ben enkele jaren geleden een “probeersel” aangegaan met een franse mevrouw die een soort workshoptherapieën gaf, ik dacht, en denk overigens nog steeds, dat dit A goed is, en B een gat in de markt.

Het probleem is echter, dat ook deze mevrouw haar “hart niet lucht” en wat val er dan te zeggen?

Mijn Frans is te belabberd, maar ik zou een goede goeroe zijn, ik vroeg haar op een sessie iets over mijn gans, ik houd van dat dier, hij loopt in huis, hij voelt wanneer ik verdrietig ben, en speelt met me als hij aandacht nodig heeft.

Kun je je voorstellen dat ik soms angsten uitsta als ik op vakantie ben en weet dat mensen over hun buik wrijven als ze helma zien.

Nee, dat kon ze niet, ’t is toch maar een dier?

Dat is nu precies waar het om gaat, in de kerk mag je huilen, naast de kist vloeien de tranen rijkelijk, op het kerkhof snikken ze verder, en dan moet het afgelopen zijn.

Als er een psycholoog rondloopt hier, meld U aan, ik worstel met een idee en denk dat we misschien iets kunnen betekenen voor dit land.

En Oma, een beetje bezuinigen kunnen we allemaal wel hoor, ga eens in de franse bejaardenhuizen kijken, dan bent U blij met Uw verdiende oude dag.

Cees.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#5 Geplaatst: 2012-04-14 10:12:28

Ik denk dat Cees op zijn eigen -onnavolgbare- wijze een probleem heeft gesignaleerd dat inderdaad serieus is en veel met de Franse volksaard te maken heeft. Ik vind het jammer dat Bosbess en Schelvis volslagen om de essentie heen gaan.

Steven

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#6 Geplaatst: 2012-04-14 11:24:49

O Cees en Steven! Kennelijk doe ik iets verkeerd, als ik hier iets opschrijf. Ik weet alleen niet wat. Dus sorry, maar waarvoor? Ja, ik babbel graag mee, maar dat doen jullie toch ook?

Ik gaf alleen maar een voorbeeld (uit een andere rubriek) om mijn standpunt te illustreren, dat er niet zoveel verschil is tussen mensen van verschillende nationaliteiten. Jullie hebben een ander standpunt, prima. Maar mag ik dat van mij asjeblieft óók naar voren brengen? Het was uiteraard niet mijn bedoeling dat op dat voorbeeld inhoudelijk zou worden ingegaan. En voor de duidelijkheid: ik heb het heel goed, ik lach de hele dag, doe alles wat ik wil, heb mijn familie, mijn vrienden, mijn buren, mijn hobbies, m'n hond en m'n kat en ik heb een leven als een luis op een zeer hoofd. Mij hoor je niet klagen. Als je een paar jaar ontwikkelingswerk in Afrika hebt gedaan, klaag je je hele leven niet meer. Ik maak me alleen maar kwaad over onrechtvaardigheid. Ik hoop dat ik zelf nog mag uitmaken waarover ik al dan niet emotioneel word.

Ik begrijp best wat jullie bedoelen, Cees en Steven, en ik wil helemaal niet om de essentie heen gaan. Maar ik ken legio voorbeelden in Nederland van mensen die volkomen onderdoor gaan en gingen aan "de nieuwe zakelijkheid". En aan wier problemen als het nog tijd is, totaal geen aandacht wordt en werd geschonken. Waaronder deze dame.

Dus gaan jullie nu niet meteen op je achterste benen staan, als ik ook een duit in het zakje doe en doe niet net alsof ik helemaal niet weet waar ik over praat. Dat weet ik donders goed en uit ervaring. We verschillen niet van mening, behalve dat jullie het typisch frans noemen en ik de "nieuwe tijd". En voor Cees: van de week heb ik nog 20 euro in de staatsloterij gewonnen!

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#7 Geplaatst: 2012-04-14 11:56:30

zucht! een beerin.

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#8 Geplaatst: 2012-04-14 12:27:45

Bosbess, luisteren is niet je sterkste punt. Al in meer discussies.

Cees en ik proberen te observeren en te analyseren. Om te proberen conclusies te trekken. Die observaties, analyses en conclusies mogen allemaal ter discussie gesteld worden.

Dat jij het goed hebt en tevreden met je leven bent is allemaal prachtig maar doet niet ter zake.

Steven

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#9 Geplaatst: 2012-04-15 08:53:21

En zo wordt het steeds gezelliger in onze stamkroeg "Entre bavards". Maar blijven jullie fijn zuchten en huilen, mannen, baret op of af, armen om elkaars schouders en zwelgend in jullie gezamenlijke mismoedigheid over de Fransen, hun mentaliteit en hun maatschappij en dat alles naar de verdommenis gaat. Fijn verbonden in jullie afkeer van ouwe wijven die zomaar jullie kroeg binnenstappen, zich overal mee bemoeien, nergens iets van snappen, niet kunnen luisteren en die de fijne dieptreurige sfeer proberen op te vrolijken door een euro in de antieke jukebox te gooien en het dan ook nog wagen te gaan dansen op de tonen van Un jour tu verras of Douce France. Dag jongens, neem er nog eentje van mij, proost.

avatar#
onbekend
Berichten:
Reacties:

#10 Geplaatst: 2012-04-15 11:09:48

Bosbess, ik begon deze draad naar aanleiding van een nieuwsuitzending over een zeer ernstig probleem in Frankrijk, namelijk zelfdoding door mensen die problemen hebben op de arbeidsvloer.

Jij komt er met je snavel tussen, begint te klagen over iets wat totaal niet relevant is in deze discussie en vind het dan gek dat iemand je vraagt of je tot de discussie te behouden, of je er niet mee te bemoeien.

Het lijkt erop dat je op deze site een uitlaatklep gevonden hebt in de babbelbox, er kan bijna geen draad voorbij gaan of je kwekt wel mee.

Op zich heb ik daar geen problemen mee, maar ga alsjeblieft niet iedere draad gebruiken om er maar op los te babbelen, zo’n persoon hebben we hier al eens gehad en daar was uiteindelijk de deur de laatste oplossing.

Deze draad ging over suïcide en het waarom, waarvan ik denk dat het uiten van emoties de grootste, of misschien wel de enige oorzaak is.

Het uiten van emoties zijn van groot belang voor het verwerken van bijvoorbeeld verdriet, maar ook blijdschap.

Het is van groot belang (voor de meeste mensen) dat je je emoties kunt uiten bij een vriend, en daar gaat het fout.

Vriendschap, zo merk ik om me heen, is niets meer dan het veel bij elkaar over de vloer komen, echter als ik vraag hoe zijn vriend met het verlies van zijn moeder omgaat is zijn antwoord dat hij dat niet weet, en hoe gaat het op school? weet tie ook niet.

Waar praten jullie dan over? Van alles.

Van alles behalve het hebben van steun aan elkaar.

Maar hoe komt het toch die “geslotenheid” is dat iets echt Frans, zijn de Spanjaarden ook zo?

In het land waar ik eerst woonde merkte ik dat militairen onder elkaar alles voor elkaar over hebben, je kent elkaar tot op het bot toe, het is meer dan een relatie hebben maar het is dan ook van levensbelang.

Kijk ik naar de Amerikanen, die hebben ook een veel opener gevoel, vriendschappen zijn daar echte vriendschappen die heel diep gaan, is het dan iets typisch nordiques?

Komt het door het hebben van alles dat je daarom een individueel persoon bent/wordt?

Het sluiten van de luiken, het plaatsen van een hoge muur of enorme haag, heeft dus een veel diepere beweegreden.

Cees.

avatar#7477
JP (32)
Berichten: 29
Reacties: 258

#11 Geplaatst: 2012-04-16 19:07:46

Ik had gisteravond een goed gesprek met een vriend, die een eigen bedrijf met een paar medewerkers heeft. Eén ervan zag ik toevallig vrijdag en maakte een zeer ongelukkige indruk. Naar aanleiding daarvan (en met deze draad een beetje in het achterhoofd) een boom opgezet hoe je met personeel moet of zou kunnen omgaan. Hoe ik dat destijds binnen een grote organisatie deed. Uitgebreid gesproken over een wat formele manier om het functioneren in beeld te brengen gesproken en daarbij het voorbeeld van het functioneringsgesprek van destijds gegeven. Met de deelonderwerpen, verbeterpunten en ook een paragraaf te vullen door de medewerker met een mening over zijn chef. Af te tekenen door de meerder van de chef.

Ook gesproken over het echt beetpakken van een onderwerp en er niet een beetje omheen praten tijdens een rit naar het werk. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden; heb ervoor geen franse uitdrukking gevonden, maar wel kunnen uitleggen wat bedoeld wordt.

Ik hoorde straks dat vanmiddag een uur de tijd is genomen om de zaken echt door te nemen. Ben benieuwd later uitgebreid te horen hoe een en ander heeft uitgepat en ook wie wat gaat opschrijven van het gesprek. Want ook dat hoort erbij en vormt de basis voor een vervolg...

Ik zie in mijn omgeving veel van dit soort kleine ondernemers die geen enkel benul hebben van management. Aleen met de klus bezig, commanderen en naar de resulaten kijken. Nooit even verder kijken wat m.i. in het belang van patron en medewerker is.

JP