Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

La Fée Nadou

Auteur Bericht

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#0 Geplaatst: 2012-05-30 06:43:10

Aan de rand van ons dorp L'Affenadou staat een groot geel huis, in de volksmond La Cantine geheten. Jaren geleden was het nog een ruïne, maar een jongeman heeft het een aantal jaren geleden gekocht en samen met anderen helemaal gerestaureerd. Sindsdien draagt het huis de naam La Fée Nadou en wordt het bevolkt door een jarenzestig commune van mensen met een hoog baba-cool gehalte. De dorpelingen kijken er enigszins met argusogen naar, maar de vriendelijke bewoners bezorgen niemand overlast, dus inmiddels horen ze er min of meer bij.

Zoals ieder jaar had La Fée Nadou ook nu weer ter gelegenheid van Pinksteren haar jaarlijkse spectacle georganiseerd, met op het programma voorstellingen van dansers, poppenspelers, vuurvreters, koorddansers en potsenmakers. Het gehucht werd overspoeld door ongelooflijk oude en haveloze tot campertje omgebouwde vehikels en kermisachtig beschilderde caravannetjes, die gezien de nummerborden van heinde en ver waren toegestroomd. 

Uiteraard ging ook ik weer even een kijkje nemen bij het ludieke volkje, dat altijd een enorme hoeveelheid kinderen en grote honden in zijn kielzog meevoert. Voor het eerst zag ik dit jaar geen enkele Indiajurk en maar twee harembroeken. Ook hier slaat kennelijk de vooruitgang toe, hoewel de meeste mannen er net zo ongewassen en onverzorgd uitzagen als andere jaren. Het is er altijd heel gezellig en ontspannen en er hangt een sfeer van vriendelijke welwillendheid, zelfs bij de kinderen en de honden. Ik woonde een paar schitterende voorstellingen bij en dronk een uiteraard biologisch tapbiertje aan de bar. Een mij onbekende jongeman, ook voorzien van een biertje, hief zijn glas en proostte met me. Tussen de voorstellingen door werd ook de "crêperie" druk bezocht. Als je je crêpe had verorberd mocht je bordje en bestek zelf afwassen in de verschillende ijzeren teiltjes die op een gammel bankje naast elkaar stonden opgesteld.

Tot mijn verbazing kwam ik ook de oude Joseph tegen, een dorpsgenoot. Maar Joseph heeft in zijn garage ook nostalgisch een groot portret van Che Guevara hangen...

avatar#6785
Wim
Berichten: 188
Reacties: 2882

#1 Geplaatst: 2012-05-30 15:00:42

Leuk verhaal. Je hebt nogal wat van die dorpjes waarin flower-powerachtige typen uit de jaren zeventig van de vorige eeuw zijn blijven hangen. Ze lopen er inderdaad bij, zoals Bosbess omschrijft. Ik vind het altijd een aandoenlijk schouwspel die Franse hippies, beetje treurig ook, zo in 2012.

Wim

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#2 Geplaatst: 2012-05-30 18:36:40

Mozes kriebel, moet ik nou mijn 2CV wegdoen....?

Steven

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#3 Geplaatst: 2012-05-30 19:13:26

Steven,

de 2CV past hier net zo goed bij als de VW hippiebus!

Christian,

in mei 1968 in Parijs erbij geweest

avatar#4115
Taciturne
Berichten: 62
Reacties: 2190

#4 Geplaatst: 2012-05-30 19:25:52

Ja, vertel mij wat van Mai '68!

Blaag van 15 op de HBS, schoolreisje naar Parijs met een bus. Eerste keer Frankrijk voor mij.

Wisten wij veel wat daar aan de hand was. Op een avond ging de métro niet verder. Onduidelijk gebral uit de luidsprekers. Uitgestapt bij Chàtelet. Met de hele schoolklas (iedereen langharig natuurlijk) naar boven. Recht in de armen van de CRS, de Franse ME. Gezien ons verdachte voorkomen werden de wapenstokken te voorschijn gehaald. Heb moeten rennen voor mijn leven!

Leuke ontvangst! Bienvenu en France.

Ben gelukkig niet "rancunier", dat blijkt wel.....

Steven

avatar#4416
Prinsesje
Berichten: 46
Reacties: 734

#5 Geplaatst: 2012-05-30 23:19:50

Mooi verhaal met fraaie plaatjes Bosbess. Ik vind die gemeensschappen altijd intrigerend. Ik stam van na die tijd. Ik ben van 1961 dus net 8 jaar toen Parijs en het Maagdenhuis op z'n kop stonden. Toch is die post-1968 tijd wel lang blijven hangen en ik heb er ook nog een tik van meegekregen.

Toen ik post-puber was, zo een jaar of twintig zeg maar, interesseerde ik me voor biologische leef-en werkwijze. Ik was graag naar de Warmonderhof gegaan (Middelbare tuinbouwschool op biodynamische leest geschoeid. Ook interesseerde ik me voor de woon-werkgemeeschappen in het buitenland zoals Findhorn in Schotland. Enfin, het leven is gewoon anders gelopen en nu woon ik in Frankrijk quasi-rurale maar wel superblij met huis, bijen, moestuin.

We gaan eigenlijk ieder jaar wel één of twee keer per jaar naar de Ariege op vakantie. We zijn dol op de bergen maar vooral in de Ariege is het nog niet verpest. Kijk, wij wonen op nog geen twee uur rijden van de Pyrénées-Atlantiques maar dat is niet te vergelijken met de Ariege. Dit departement is net zoals bepaalde delen van de Ardèche, Cévennes, Limousin plateau Millevaches, delen van de Alpen waar dus die post-1968 luitjes neergestreken zijn. In de zeventiger jaren waren deze gebieden werkelijk verlaten. Geen hond wilde daar wonen. Leegstand. Voor een habbekrats kocht je een vervallen boerderij met stal, terrein etc. De commune gedachte heeft niet echt lang stand gehouden en velen zijn gewoon individueel of 'en famille' verder gegaan. In de Ariege zie je echt dat veel van de luitjes echt iets moois ervan gemaakt hebben met florerende eigen bedrijfjes. (ook veel 'losers, ook wel neo-marginaux genoemd, naast de neo-ruraux). Ook veel Duitsers zijn daar neergestreken uit de zeventiger jaren die niet meer het benauwde, 'burgerlijke' klimaat van West-Duitsland destijds konden verdragen.

In het Verenigd Koninkrijk had je ook van die gemeenschappen die rondtrokken, vooral in Wales.

Waar ik altijd versteld van stond was dat kinderen ook gewoon opgroeiden met hun ouders en 'extended family' zonder dagelijkse gang naar school. Ik maak nu bosjes gezinnen mee 'gens de voyage' waar de kinderen de helft van de tijd ook niet naar school gaan. Er is leerplicht vanaf 6 jaar in Frankrijk maar als ouders heb je het recht om je kinderen thuis les te geven of te laten ontvangen. De inspectie controleert dan 1 à 2 keer per jaar. Er zijn speciale methodieken ontwikkeld om deze kinderen te 'instruire'.

Een paar weken terug heb ik een boek gekocht van een jonge vrouw van Frans-Duitse afkomst. Zij is grootgebracht in de Ariege op een boerderij hoog in een dal. Zij heeft nooit op school gezeten. Haar (Duitse) moeder was daar op tegen en met haar 6 andere broers en zussen heeft zij een geweldige jeugdervaring maar ze liep wel stuk tijdens haar adolescentie-jong volwassenheid. Dit waren ook van die neo-hippie ouders. Het is een prachtig boek en daarmee krijg je een indruk over deze leefwereld. Ik denk dat deze ouders erg extreem waren maar ik bewonder de ideologie en het doorzettingsvermogen. Mocht je interesse hebben: 'Mon enfance sauvage'; Djalla-Maria Longa. Uitgeverij Glénat.

Mocht je eens in de Ariege zijn dan moet je zeker de markt op zaterdag bezoeken in Saint-Girons. Veel neo-ruraux wonen in de Couserans, ten zuiden van Saint-Girons. Een prachtig berggebied. Groen, dus veel regen en sneeuw. Het behoort nog net bij Gascogne. Het klimaat is Atlantisch. Eén dal verder, een pas over ,en je zit in het meer mediterrane deel zoals Aix-les Thermes, Foix.

Maar goed, nu gaan we voor de afwisseling eens een weekje naar de Cévennen op vakantie.....

Ingrid

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#6 Geplaatst: 2012-05-31 07:36:26

Over leuke verhalen gesproken! Om het verhaal van Steven moest ik erg lachen, dat van Ingrid is interessant. Het valt bepaald niet mee om je eigen kinderen les te geven. Ik heb dat zelf twee jaar moeten doen in Kenia, waar we in een klein dorpje aan de kust niet ver van de grens met Tanzania woonden. Ik gaf mijn drie kinderen zelf halve dagen les met behulp van een speciaal pakket, zodat ze bij terugkeer in NL weer aansluiting hadden met de NL scholen. Omdat ik vond dat ze daarnaast sociale kontakten nodig hadden gingen ze ook halve dagen naar het zwarte dorpsschooltje. Daar hebben ze nu nog steeds plezier van. Dat vind ik ook het nadeel voor kinderen die nooit naar school zijn geweest, zoals Ingrid hierboven beschrijft, ze raken toch wat geïsoleerd en wereldvreemd.

Het verhaal van Ingrid doet me ook denken aan een goede NL vriend van me, die hier een paar kilometer verderop hoog in de bergen woont. In de jaren zeventig is ook hij (leraar frans en russisch) met de hippiestroom mee in de Cevennen terechtgekomen, waar hij op zijn vele hectaren grote landgoed enorme zwarte varkens, schapen, kippen en pauwen houdt. Wekelijks verkoopt hij op de markt zijn eieren. Af en toe brengt hij een varken of een lam naar het abattoir, waarna hij het zelf thuis uitbeent. Dat gebeurt altijd in bijzijn van enkele vrienden die hij uitnodigt en die dan worden geacht ook een stuk vlees of een half beest af te nemen. Daarvoor krijgen ze dan wel altijd een goede maaltijd aangeboden. Augustijn (inmiddels tegen de 80) ziet er nog steeds erg onverzorgd uit, maar de sfeer is bij hem altijd geweldig. Zijn door hemzelf gerestaureerde huis is een bezienswaardigheid, maar ik zou er met mijn burgertruttige netheid niet kunnen wonen. Iets verderop heeft hij een "gîte", ook al zo'n primitief geval, dat hij 's zomers verhuurt. De luxe bij hem bestaat niet in de behuizing, maar in rust, ruimte en vrijheid en er zijn genoeg mensen die daar voor willen betalen en er de verschrikkelijke weg naar boven graag voor afleggen. Vrienden die mij komen bezoeken, neem ik ook altijd even mee naar boven, want zowel Augustijn als zijn huis en landgoed zijn een bezienswaardigheid. Ook al kom je onverwacht, je wordt altijd uitgenodigd voor het eten, wat we dan uiteraard afslaan, maar een gezellig aperootje hoort erbij.

Pinksterzondag was er weer een "slachtpartij" op La Crueize. We waren met acht volwassenen en vijf kinderen (en vier talen!). Als jullie in de buurt zijn, Ingrid, neem ik jullie er graag een keer mee naartoe, laat maar weten.

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#7 Geplaatst: 2012-05-31 08:32:13

Voor wie geïnteresseerd is, op crueize.com vertelt Augustijn in drie talen van zijn (filosofie over) varkens:

- over varkens en staarten

- varkens in het bos

- mensen in het bos

Leuk om te lezen!