Informatie






Forum Archief



In december 2012 zijn deze website en het daaraan gekoppelde forum overgegaan naar een nieuwe omgeving. Bij de overzetting is het archief van het forum niet meegegaan, maar wel behouden en via het onderwerpenoverzicht te raadplegen. Reageren op oude berichten of het posten van nieuwe berichten is niet meer mogelijk. De zoekmachine van dit forum archief functioneert wel.















Rubriekenoverzicht > Entre bavards

Entre bavards

Deze keuvelhoek is bestemd voor algemene discussies over 'Frankrijk'.

Vragen stellen kan hier niet meer; antwoorden vinden wel. Gebruik daarvoor de zoekmachine.
Niets gevonden? stel dan uw vraag op het actuele forum

 Zoek in het forum archief naar: 

Angstig avontuur

Auteur Bericht

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#0 Geplaatst: 2012-12-06 12:39:50

Ik ben blij dat ik hier weer zit (en jullie hopelijk ook). Want ik heb net een angstig avontuur achter de rug.

Iedere morgen maak ik met Pico, mijn ondermaatse hondje, een lange wandeling. Eén van de routes is een ronde door de enorme open mijn, die al jaren dicht is. Hij ligt aan het eind van het gehucht aan de andere kant van de brug. Het is er heerlijk rustig en hoewel alles op den duur helemaal dicht zal begroeien, zijn de oude mijnwegen nu nog steeds goed begaanbaar, al storten tijdens hevige regens regelmatig hele stukken van de steile wanden in. Dan moet je weer over een berg gesteente klauteren. Na de regens zie je ook veel sporen van wilde zwijnen, maar ik heb er nog nooit een gezien in de 3,5 jaar dat ik hier nu woon.

Dat werd vanmorgen ruimschoots goedgemaakt. Door een flauwe bocht in de weg die we liepen, zag ik plotseling een hele troep van een stuk of acht wilde zwijnen in een rijtje achter elkaar recht op ons af rennen. M'n hart stond stil en ik ook. Ik kreeg helemáál de schrik toen ik zag dat er ook een gestreept jong tussen liep, want dat betekent extra gevaar. Steil naar beneden ging niet, aan de andere kant steil omhoog nog minder. Daar sta je dan. Tot overmaat van ramp stoof Pico, zo klein als hij is, er onvervaard recht op af. Terugroepen hielp niet. En zie, het wonder geschiedde: op zo'n 20 meter afstand van mij vandaan stond Pico stil en plotseling zwenkte de hele troep vlak voor hem langs naar boven, naar de volgende etage. Daar aangekomen klauterden ze achter elkaar moeiteloos tegen de enorm hoge, kale en vrijwel loodrechte rotswand op om vervolgens in de bossen hoog boven de mijn te verdwijnen. Ik wist niet wat ik zag en stond er met open mond naar te kijken. Ongelooflijk dat zulke logge beesten moeiteloos zo'n kale steile wand beklimmen. Een prachtig gezicht!

Helaas had ik geen fototoestel bij me, maar om een idee te geven van hoe de mijn er uitziet, plaats ik een oude foto uit januari 2010, toen er sneeuw was gevallen. Daarop zijn de mijnwegen en de steile rotswanden rechts duidelijk te zien. Pico en ik liepen op de meest rechtse weg. Op de foto zie je de enorme afmetingen van zo'n mijn natuurlijk niet, maar ik schat de lengte ervan toch zeker op 2 km. Op de foto is een mens kleiner dan een puntje.

En daarom ben ik dus blij dat ik hier weer zit (en jullie hopelijk ook).

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#1 Geplaatst: 2012-12-06 13:43:34

Aangezien zwijnen voornamelijk 's nachts actief zijn bof je toch maar dat je zoiets mag meemaken. Waarschijnlijk zijn ze opgeschrikt (tractor, hond, paddenstoelenzoeker, etc) en aan de wandel gegaan. Over het algemeen zullen ze je niet aanvallen en een beetje in je handen klappen en schreeuwen doet ze meestal vluchten.

Aan de andere kant lopen er ook af en toe exemplaren tussen die agressief zijn (het is net een voetbalveld), een hondje legt het dan makkelijk af, vooral met jachthonden tijdens de zwijnenjacht komt dat wel eens voor. Wandelaars die aangevallen worden en verwond, dat is heeeeel zeldzaam. Dan moet een zwijn zich toch echt bedreigd voelen (in het nauw, of gewond door auto-ongeluk of jacht). Begin dit jaar stuitte ik een rondje wandelend op 2 mama's waarbij de 5 marcassins op 2 meter afstand me stonden aan te kijken. Gelukkig vluchtten zij.

In mijn keuken geurt het trouwens naar daube de sanglier op het moment, mmmh.

Pico heeft wel een bot verdiend.

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#2 Geplaatst: 2012-12-06 15:51:22

Dag Jean-Paul, ik was achteraf natuurlijk ook héél blij dat ik dat heb mogen zien en meemaken! Wat de oorzaak kan zijn geweest is me een raadsel. In de hele mijn was geen levende ziel te bekennen, auto's en tractoren kunnen er niet (meer) komen, heel af en toe een motor, maar die hoor je van het ene eind tot het andere.

Net als jij reageerde buurman Michel ook al kalmerend, maar toen hij hoorde dat er een marcassin bij was, vond hij het toch iets linker. Maar goed, als het me ooit weer zou gebeuren, ben ik niet meer zo bang als vanmorgen, al weet ik niet of ik zou durven schreeuwen of in m'n handen klappen. Waarschijnlijk zal ik weer rustig (?) blijven staan. En zonder Pico ga ik zeker niet wandelen, maar dat deed ik toch al niet. Ik maak altijd grapjes over m'n "waakhond", maar zo'n klein fel rothondje is toch goud waard in zulke situaties.

Ik zie nu pas dat de foto niet was ingelast, foutje. Inmiddels hersteld. Eet smakelijk.

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#3 Geplaatst: 2012-12-06 16:09:42

Bosbess,

even een vraag in de marge:

wat voor 'n soort mijn was dat?

Wat werd er gedolven?

Christian-l'ingénieur

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#4 Geplaatst: 2012-12-07 07:39:49

Dag Christian, het zijn, of liever gezegd waren, in deze regio allemaal open kolenmijnen. De mensen dragen hier nog steeds met trots hun bijnaam "gueules noires". En ieder jaar in december wordt Sainte Barbe (4 december), beschermheilige van de mijnwerkers, een week lang met veel tamtam gevierd met het feest Charbon Ardent: dweilorkesten in straten en café's, tentoonstelliingen, kermis, theater en dansavonden. Kortom, net als vroeger toen de mijnwerkers jaarlijks hun zorgen even konden vergeten tijdens dit speciaal voor hen georganiseerde festijn. De mijnwerkers zijn verdwenen, het feest is gebleven.

De open mijnen liggen er nu verlaten bij en vormen prachtige stiltegebieden. De eerst geslotene zijn al vrijwel dichtgegroeid, andere vormen heerlijke wandelgebieden. Op twee km van hier liggen drie van die oude mijnen bij elkaar, alle drie inmiddels echte bergmeren, omdat het water er in blijft staan. Er bestaat een plan om daar een recreatiegebied van te maken, dat nog niet echt van de grond komt. Geen ramp voor wandelende stiltezoekers zoals ik.

avatar#3509
Christian-le-Bricoleur
Berichten: 151
Reacties: 2902

#5 Geplaatst: 2012-12-07 11:32:50

Bedankt, Bosbess.

Hoe zoiets na 20 jaar zorgzame renaturatie uit kan zien is aan de ex-bruinkoolgebieden in Sachsen-Anhalt, in het Rheinland en de Oberpfalz te zien. Sommige zijn prachtige neo-natuurgebieden geworden, vooral die met de meertjes.

Christian von Klösterlein

avatar#7683
bosbess
Berichten: 50
Reacties: 648

#6 Geplaatst: 2012-12-07 20:26:35

Inderdaad bijzonder mooi wat ze van die lelijke "wonden" in het landschap hebben gemaakt. Maar de totale oppervlakte van dat bruinkolenlandschap is volgens mij vele malen groter dan die van de mijnen bij ons. Bovendien is ons landschap lang niet zo vlak als daar. Om dat te illustreren plaats ik nog maar een foto van hetzelfde meer, maar dan vanuit een lager standpunt. Omdat mijn zoon aan de rand staat, kan je zien dat het meer vrij klein is. Ik heb op google-maps gemeten en het hele gebied is ongeveer 2 km lang en 1 km breed, waarin dus drie diepgelegen meren. Dit is het meest toegankelijke.

Ik moet nog even een correctie aanbrengen in mijn antwoord op je vraag: al googelend kwam ik er achter dat deze drie mijnen oorspronkelijk antimoon- en galenietmijnen waren (2e helft 19e eeuw). Maar aangezien de exploitatie niet winstgevend genoeg was, werden ze begin 20e eeuw verkocht aan de naburige kolenmijnexploitanten, die er vervolgens steenkool gingen winnen. Maar nog steeds is het gebied zeer bekend om het voorkomen van veel verschillende mineralen.

avatar#9485
ratatouille
Berichten: 11
Reacties: 139

#7 Geplaatst: 2012-12-10 12:59:46

Ik denk -beste Bosbess- dat je meer kans hebt om van die kale steile heling af te glijden, dan dat een zwijn je te pakken neemt. Zeker met een Picomonster in de buurt.

Ik kwam in het besneeuwde bos een onfortuinlijk tafreel tegen, een pluk zwarte haren hier, een bloedvlek daar, en een lang sleepspoor. Hier was een zwijn tegen een jager aangelopen. En nu is hij dood en meegesleept in de sneeuw, zelfs mijn hond kon dit spoor makkelijk volgen.. Ik dacht dat jagen in de sneeuw niet 'fair' was want het is moeilijk verstoppen met die pootafdrukken.

Een zwijn in een hoekje of gewond kan wel gevaarlijk zijn overigens, ze hebben enorme hoektanden. Maar met dit avontuur heb je weer een goed verhaal voor bij het vuur.

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#8 Geplaatst: 2012-12-10 13:22:19

Het verschilt per departement of je, en wanneer, specifiek wild in de sneeuw mag jagen. Bij ons mag bijv. alleen qua groot wild het zwijn bejaagd worden als het sneeuwt. En verder uiteraard volgens de vele richtlijnen die gelden als er geen sneeuw is.

Zwijnenjacht is in grote delen van Frankrijk nuttig/essentieel aangezien zwijnen nogal rap reproduceren en er al een heleboel rondlopen, de mate van "fair" is dan van minder belang.

Overigens sprongen er gisteren opeens een cerf en biche naast me uit de bosjes tijdens de battue, die rukken langzaam op naar onze omgeving want er is hier steeds meer bos. Ook heel mooi gezicht, ik mag er (nog) niet op schieten, maar wat interessant was dat mijn jachtcollega's mij vertelden dat cerf relatief nogal stinkt, en dat de zwijnen daarom liever niet in hetzelfde bos bij de cerfs vertoeven. En inderdaad, ze worden in één van onze nauwelijks bejaagde jachtbossen steeds meer gezien, terwijl de zwijnenpopulatie daar opdroogd. De zwijnen zijn nu naar het bos aan de overkant van de weg verhuisd.

De overheid schijnt niet blij te zijn met cerfs hier vanwege de verkeersdrukte. In het donker rijd ik locaal tegenwoordig max. 70. Van oudsher waren hier nooit cerfs, maar ze rukken op in veel delen van Frankrijk, net als de chevreuil en de sanglier. De kans groot wild tegen te komen tegenwoordig neemt dus toe.

avatar#9485
ratatouille
Berichten: 11
Reacties: 139

#9 Geplaatst: 2012-12-10 14:43:45

De cerf zit hier voldoende, en er wordt ook op gejaagd, en de geur kan ik beamen zelfs voor de mens is het waarneembaar als er net een edelhert is langsgekomen. Grappig dat de zwijnen ze niet kunnen' luchten of zien ' en naar een ander bos zijn verhuist. Het is ook altijd wat.

Ik laat in de avond mijn hond uit aan de lijn en loop dan wel eens tegen een groot mannetje aan, die net als een paard galopperend door de struiken weg rent.

Kataklop, kataklop, kataklop.

avatar#9485
ratatouille
Berichten: 11
Reacties: 139

#10 Geplaatst: 2012-12-15 18:23:00

Schreef ik iets over zwijnen? Vandaag in mijn bos: een aangeschoten zwijn van ruim 60 kilo heeft 1 hond gedood, 1 hond de buik opengereten en twee andere honden zwaargewond. Ik hoorde vandaag al dat hondengejoel, met dit dus als uitkomst.

Moeten de jagers maar beter schieten denk ik dan, een gewond dier heeft stress, en is dus gevaarlijk. Die honden zitten het hele jaar in een hok, mogen dan 3 a 4 keer per jaar er uit om op zwijnen en herten te jagen, die honden hebben nauwelijks leefervaring. En dan zo enthousiast, dan gaat het fout. Een zwijn heeft enorme hoektanden. Ik weet het niet hoor.. jacht. (ben honden fan)

avatar#3428
jean-paul le chateau
Berichten: 33
Reacties: 933

#11 Geplaatst: 2012-12-15 23:19:20

Vanaf 15 Augustus t/m Februari gaan onze honden soms wel 3x per week aan de slag, zeker niet maar 3 a 4 keer per jaar. De oudste bij ons doet dat al 14 jaar met veel overgave. We hoeven de honden nooit te motiveren, er zit duidelijk nog wel een greintje wolf in. Het liefst gaan ze de hele nacht door, probeer ze dan maar eens te vangen aan het einde van de middag
Zwijnen zijn wilde, potentieel behoorlijk gevaarlijke dieren. Ze een anticonceptiepil toedienen gaat niet. Dus om de wildgroei te beteugelen is de jacht nou eenmaal nodig. En ja, het gaat er af en toe helaas ruig aan toe. Als een hond daarbij zwaar verwond of gedood wordt, wat maar heel af en toe voor komt, vinden hun eigenaren dat erg vervelend heb ik gemerkt, ook al zijn het "maar" jachthonden.